Lluka 17:7-10

«17:7. Po cili nga ju që ka një shërbëtor që lëron a kullot bagëtinë.»

Në vargjet e mëparshme, Zoti na drejtoi një fjalim të gjatë e të rëndësishëm, që të na tregojë udhët që çojnë drejt nderit dhe të na zbulojë lavditë e jetës së paqortueshme, me qëllim që, teksa përparojmë në të e synojmë me zell çdo gjë të lavdërueshme, të arrijmë «çmimin e thirrjes sonë të lartë». Por mendja e njeriut e ka në natyrën e vet që përherë të rrëmbehet drejt lavdisë së kotë dhe të preket fare lehtë nga prirja për të; shkas për këtë faj shpesh e jep vetë të qenët i shquar përpara Perëndisë për disa nga virtytet më fisnike; dhe ky është mëkat i rëndë e i urryer para tij. Sepse gjarpri, shkaktari i së keqes, herë-herë i shpie njerëzit në një gjendje të tillë mendjeje, saqë përfytyrojnë, ndoshta, se Perëndia madje u ka borxh nderimet më të larta, kur jeta e tyre është e lavdishme dhe e shquar. Prandaj, pikërisht për të na larguar nga pasione të tilla, ai na vë përpara kuptimin e asaj që sapo u lexua. Dhe kështu na mëson, në trajtën e një shembulli, se fuqia e pushtetit të plotë u kërkon kudo shërbëtorëve të vet nënshtrimin si një borxh. Sepse zotëria, thotë ai, nuk do t'i ketë borxh asnjë mirënjohje shërbëtorit, edhe në qoftë se ky bën gjithçka që i takon, ashtu siç i ka hije gjendjes së shërbëtorit.

Vër re këtu, të lutem, se nxënësit, madje të gjithë ata që i nënshtrohen skeptrit të Krishtit, Shpëtimtarit tonë të përbashkët, nxiten të tregohen të zellshëm, jo sikur t'i bënin atij një nder me shërbimin e tyre, por si ata që shlyejnë borxhin e bindjes që u takon shërbëtorëve. Dhe kështu zhduket sëmundja e mallkuar e lavdisë së kotë. Sepse, po të bësh atë që të takon, përse mburresh? A nuk e sheh se, po të mos e shlyesh borxhin tënd, ka rrezik, kurse, po ta shlyesh, nuk të detyrohet asnjë mirënjohje? Këtë të vërtetë e kishte mësuar e kuptuar mirë ai shërbëtor i mrekullueshëm, Pavli, prandaj thotë: «Nëse predikoj ungjillin, s'kam pse të mburrem, sepse mbi mua rëndon një detyrë e domosdoshme; por mjerë unë, po të mos e predikoj ungjillin!» Dhe përsëri thotë: «Jam nën detyrë, për sa i përket predikimit të mësimit, si ndaj grekëve ashtu edhe ndaj barbarëve, si ndaj të urtëve ashtu edhe ndaj të marrëve.» Pra, po të kesh bërë mirë, po të kesh zbatuar urdhërimet hyjnore dhe po t'i jesh bindur Zotit tënd, mos i kërko Perëndisë nder si diçka që të takon, por, përkundrazi, afrohu, duke u lutur për dhuratat e bujarisë së tij. Ki parasysh se edhe ndër ne, zotërinjtë nuk ndiejnë asnjë mirënjohje kur ndonjë prej shërbëtorëve të tyre kryen shërbimin që i është caktuar, ndonëse shpesh, me bujarinë e tyre, fitojnë dashamirësinë e shërbëtorëve besnikë dhe kështu ngjallin tek ata një gatishmëri edhe më të madhe. Po ashtu edhe Perëndia kërkon prej nesh shërbimin e shërbëtorëve, duke ushtruar të drejtën që i jep pushteti i tij i plotë; por, si i mirë dhe bujar që është, u premton edhe shpërblime atyre që mundohen. Dhe madhështia e bujarisë së tij i tejkalon së tepërmi mundimet e nënshtetasve të tij, siç do të ta vërtetojë Pavli, kur shkruan: «Vuajtjet e kohës së tashme nuk vlejnë sa lavdia që do të zbulohet mbi ne.» Po! Ndonëse jemi shërbëtorë, ai na quan bij dhe na kurorëzon me nderin që u ka hije bijve. Vër re edhe se secili duhet të kujdeset më parë për mishin e vet, e mandej të marrë përsipër të mirën e të tjerëve; sepse ai «që nuk di ta qeverisë mirë shtëpinë e vet, si do të kujdeset për kishën?»