Lluka 17:11-19

«17:12. I dolën përpara dhjetë të lebrosur.»

Përsëri Shpëtimtari na e shfaq lavdinë e Tij dhe, duke bërë mrekulli hyjnore, përpiqet ta sjellë në besim Israelin e pamend, sado kokëfortë e mosbesues që ishte. Ç'shfajësim, atëherë, do të ketë ditën e gjyqit ai që nuk deshi ta pranonte shpëtimin nëpërmjet Krishtit? Aq më tepër kur ata vetë i dëgjuan fjalët e Tij dhe i panë me sytë e tyre mrekullitë e Tij të patregueshme? Prandaj Ai vetë tha për ta: «Po të mos kisha ardhur e të mos u kisha folur, nuk do të kishin pasur mëkat.» Dhe përsëri: «Po të mos kisha bërë ndër ta veprat që s'i bëri askush tjetër, nuk do të kishin pasur mëkat; por tani panë e urryen edhe mua edhe Atin tim.» Pastrimi i të lebrosurve, siç e thashë pak më sipër, ishte një provë e qartë (e fuqisë së Tij mrekullibërëse); sepse, sipas ligjit të Moisiut, mbaheshin jashtë qyteteve e fshatrave si të papastër.

Kaq mjaftojnë, mendoj, si hyrje. Të lebrosurit, pra, kur takuan Shpëtimtarin, iu lutën me ngulm t'i çlironte nga mjerimi i tyre dhe e quajtën Mësues, domethënë mësimdhënës.

Askush nuk i mëshironte, kur vuanin nga kjo lëngatë; por Atij, që u shfaq mbi tokë pikërisht për këtë arsye dhe u bë njeri që të kishte dhembshuri për të gjithë, iu dhimbsën dhe i mëshiroi.

«17:14. Ai u tha atyre: ‹Shkoni e tregohuni te priftërinjtë.›»

E pse nuk tha më mirë: «Dua, pastrohuni», siç kishte bërë me një të lebrosur tjetër, por i urdhëroi më tepër të tregoheshin te priftërinjtë? Kjo, sepse ligji jepte udhëzime të tilla për ata që çliroheshin nga lebra: i urdhëronte të tregoheshin te priftërinjtë dhe të blatonin një flijim për pastrimin e tyre. I urdhëroi, pra, të shkonin, si tashmë të shëruar, që, si të thuash, t'u dëshmonin priftërinjve, krerëve të hebrenjve që përherë ia kishin zili lavdinë e Tij, se mrekullisht dhe përtej çdo shprese ishin çliruar nga fatkeqësia e tyre, sepse Krishti deshi që ata të shëroheshin. Nuk i shëroi më parë, por i dërgoi te priftërinjtë, sepse priftërinjtë i njihnin shenjat e lebrës dhe ato të shërimit të saj. I dërgoi te priftërinjtë, dhe bashkë me ta dërgoi edhe shërimin. Se ç'ishte ligji i lebrës, cilat ishin rregullat për pastrimin e saj dhe ç'kuptim kishte secili nga urdhërimet e ligjit, i kemi shtjelluar më gjerësisht atje ku Llukai nis të tregojë mrekullitë e Shpëtimtarit tonë. Prandaj, duke i drejtuar atje ata që janë të etur për të mësuar, le të kalojmë tani te ato që vijojnë. Të nëntët, pra, si hebrenj, ranë në një harresë mosmirënjohëse dhe nuk u kthyen për t'i dhënë lavdi Perëndisë; me këtë Ai tregon se Israeli ishte zemërgur dhe krejt mosmirënjohës. Kurse i huaji u kthye me zë të lartë për të lavdëruar Perëndinë. Ai, si samaritan, ishte prej fisi të huaj, i sjellë atje nga Asiria; sepse nuk është pa kuptim shprehja «në mes të Samarisë dhe të Galilesë». Kjo, pra, tregon se samaritanët ishin mirënjohës, kurse hebrenjtë, edhe kur përfitonin, ishin mosmirënjohës.