Lluka 17:20-30

«17:20-30. Edhe, kur farisenjtë e pyetën se kur vjen mbretëria e Perëndisë, ai u përgjigj e u tha: Mbretëria e Perëndisë nuk vjen me vëzhgime; as nuk do të thonë: ‹Ja këtu›, ose ‹Ja atje›; sepse ja, mbretëria e Perëndisë është përbrenda jush. Edhe u tha nxënësve: Do të vijnë ditë, kur do të dëshironi të shihni një nga ditët e Birit të njeriut, dhe nuk do ta shihni. Dhe në ju thënçin: ‹Ja këtu›, ose ‹Ja atje›, mos shkoni, as mos vraponi atje. Sepse, ashtu si vetëtima që shkrepëtin nën qiell ndriçon atë që është nën qiell, kështu do të jetë Biri i njeriut në ditën e tij. Por më parë duhet të pësojë shumë gjëra dhe të hidhet poshtë nga ky brez. Edhe, ashtu si ndodhi në ditët e Noes, kështu do të ndodhë edhe në ditët e Birit të njeriut. Ata hanin e pinin, merrnin gra e jepeshin për gra, deri në ditën kur Noe hyri në arkë; edhe erdhi përmbytja dhe i shkatërroi të gjithë. Po ashtu, si ndodhi edhe në ditët e Lotit: hanin e pinin, blinin e shitnin, mbillnin, ndërtonin; por në ditën kur Loti doli nga Sodoma, ra zjarr e squfur nga qielli dhe i shkatërroi të gjithë. Kështu do të jetë në ditën kur të zbulohet Biri i njeriut.»

Përsëri fariseu po lufton kundër Perëndisë dhe as nuk e ndien se po shkelmon kundër gjembave: sepse, ndërsa merr pamjen e njeriut të etur për të mësuar, tallet me mistere hyjnore aq të shenjta, saqë «engjëjt dëshirojnë t'i vështrojnë», sipas fjalës së të lumit Pjetër. Për këtë arsye «Israelit i ka rënë një verbëri e pjesshme», dhe errësira ua ka verbuar sytë. Se ata ishin të errët dhe të verbër, aq sa shpesh e bënin misterin e Krishtit shkak për përqeshje, këtë mund ta mësojë kushdo nga ajo që sapo na u lexua. Sepse iu afruan dhe e pyetën, duke thënë: «Kur do të vijë mbretëria e Perëndisë?». Zbute krenarinë tënde, o farise i marrë; hiq dorë nga një tallje që të ngarkon me një faj të rëndë e të pashmangshëm. «Sepse ai që nuk beson në Birin», thotë, «është dënuar tashmë, sepse nuk ka besuar në Emrin e Birit të Perëndisë». Sepse Moisiu hyjnor kishte treguar që më parë, me anë të figurës dhe të hijes, se Fjala është udha e botës dhe dera e shpëtimit, sepse, ndonëse është Perëndi, u shfaq në trajtë njeriu dhe duroi vdekjen e mishit për hir të mbarë dheut. Edhe shpalljet e profetëve të shenjtë pajtohen me atë që tha Moisiu. Sepse ata parathanë se ai do të vinte në kohën e duhur në trajtë të ngjashme me tonën. Edhe kjo ndodhi: sepse ai iu shfaq atyre që janë mbi dhe, pasi mori trajtën e shërbëtorit; por edhe kështu ai ruajti zotërinë e vet të natyrshme, fuqinë dhe lavdinë siç i ka hije Perëndisë, gjë që e dëshmon shkëlqimi i veprave që kreu. Por ti nuk besove në të: nuk e pranove drejtësimin me anë të tij, sepse ishe kokëfortë dhe krenar. Edhe pas kësaj pyet: «Kur do të vijë mbretëria e Perëndisë?»

Siç thashë, pra, ai tallet me një mister kaq vërtet të shenjtë e të denjë për t'u admiruar. Sepse, ngaqë Shpëtimtari i të gjithëve, në fjalimet e tij para popullit, fliste herë pas here për mbretërinë e Perëndisë, këta njerëz të mjerë, nga përbuzja për të (ose ndoshta edhe duke menduar se, i zënë në grackë nga ligësia e tyre, ai do të detyrohej të duronte vdekjen mbi kryq), pyesin me tallje: «Kur do të vijë mbretëria e Perëndisë?», thua se donin të thoshin se, para kësaj mbretërie për të cilën flet ti, kryqi dhe vdekja do të të kapin. Çfarë përgjigjet, pra, Krishti? Përsëri ai shpalos durimin e tij të madh dhe dashurinë e tij të pakrahasueshme për njeriun: sepse «kur shahet, nuk kthen shara; kur vuan, nuk kërcënon». Prandaj nuk i qorton ashpër, as, për shkak të ligësisë së tyre, nuk denjon t'u japë përgjigje për pyetjen e tyre, por thotë vetëm atë që është për të mirën e të gjithë njerëzve, se «mbretëria e Perëndisë nuk vjen me vëzhgime; sepse ja, mbretëria e Perëndisë është përbrenda jush». Sepse, thotë, mos pyesni për kohët kur do të ngrihet e do të vijë sërish stina e mbretërisë së qiejve, por përpiquni me zell që të gjendeni të denjë për të, sepse «është përbrenda jush», domethënë varet nga vullneti juaj dhe është në dorën tuaj, ta pranoni ose jo. Sepse çdo njeri që ka arritur drejtësimin me anë të besimit në Krishtin dhe që është stolisur me çdo virtyt, quhet i denjë për mbretërinë e qiejve.

Pasi, pra, ua bëri këtë të qartë të gjithë njerëzve, ai tani i drejton fjalët e tij te nxënësit e shenjtë, të cilëve, si shokët e tij të vërtetë, u thotë: «Do të vijnë ditë, kur do të dëshironi të shihni një nga ditët e Birit të njeriut, dhe nuk do ta shihni». A po i bën vallë Zoti frikacakë nxënësit e tij, duke folur kështu? A po i dobëson që më parë dhe po i lë pa zemër për të duruar ato përndjekje e tundime që do të duhej t'i përballonin? Nuk është ky kuptimi i tij, por e kundërta: sepse ai do që ata të jenë të përgatitur për gjithçka që mund t'i hidhërojë njerëzit dhe të gatshëm t'i përballojnë me qëndresë, që kështu, të provuar, të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë. Prandaj ai i paralajmëron se, para ardhjes së tij nga qielli, në mbarim të botës, shtrëngimi dhe përndjekja do t'i paraprijnë, aq sa ata do të dëshirojnë të shohin një nga ditët e Birit të njeriut, domethënë një ditë të tillë si ato kur ecnin ende bashkë me Krishtin dhe bisedonin me të. E megjithatë hebrenjtë edhe atëherë ushtruan jo pak dhunë kundër tij. E qëlluan me gurë; e përndoqën jo vetëm një herë, por shpeshherë; e çuan në buzë të malit, që ta hidhnin poshtë nga gremina; e mundonin me sharje e me shpifje, dhe nuk kishte asnjë lloj ligësie që hebrenjtë të mos e ushtronin kundër tij. Si, pra, tha ai se nxënësit do të dëshironin të shihnin një nga ditët e tij? Ishte sepse, në krahasim me të këqijat më të mëdha, të voglat janë, si të thuash, të dëshirueshme.

Por se ai do të zbresë nga qielli në kohët e fundit të botës, jo në errësirë e as fshehtas, por me lavdi hyjnore dhe si ai që «banon në dritën së cilës askush nuk mund t'i afrohet», këtë ai e shpalli, duke thënë se ardhja e tij do të jetë si vetëtima. Ai vërtet lindi në mish prej një gruaje, për të përmbushur ekonominë për hirin tonë, dhe për këtë arsye e zbrazi veten, u bë i varfër dhe nuk e tregoi më veten në lavdinë e hyjnisë; sepse vetë koha dhe nevoja e ekonomisë e thirrën në këtë përulje. Por pas ngjalljes prej së vdekurish, pasi u ngjit në qiell dhe u ul bashkë me Perëndinë Atë, ai do të zbresë sërish, jo duke e lënë mënjanë lavdinë e tij, as në përuljen e natyrës njerëzore, por në madhështinë e Atit, me çetat e engjëjve që e ruajnë dhe rrinë përpara tij si Perëndi dhe Zot i të gjithëve. Do të vijë, pra, si vetëtima, dhe jo fshehtas.

As nuk duhet t'i besojmë askujt që thotë: «Ja, Krishti është këtu, ose ja, është atje». Por «Më parë duhet të pësojë shumë gjëra dhe të hidhet poshtë nga ky brez»: me këto fjalë ai u heq nxënësve nga zemra edhe një pritje tjetër. Sepse ata mendonin se, pasi ai të kishte përshkuar Judenë dhe pastaj të kishte qenë në Jerusalem, do ta shfaqte menjëherë mbretërinë e Perëndisë. Madje iu afruan dhe i thanë: «Zot, a do t'ia rivendosësh mbretërinë Israelit në këtë kohë?». Po, madje edhe nëna e bijve të Zebedeut, duke pritur se kështu do të ndodhte, iu afrua dhe i tha: «Zot, thuaj që të dy bijtë e mi të ulen, njëri në të djathtën tënde e tjetri në të majtën tënde, në mbretërinë tënde». Prandaj, që ata të dinin se ai do të kalonte së pari nëpër Mundimin e tij shpëtues, se do të shkatërronte vdekjen me vdekjen e mishit të tij, do të largonte mëkatin e botës, do të asgjësonte sunduesin e kësaj bote e kështu do të ngjitej te Ati dhe, në kohën e duhur, do të shfaqej «për të gjykuar botën me drejtësi», ai thotë se «Më parë duhet të pësojë shumë gjëra».

Edhe, për të treguar se ai do të shfaqet papritur, pa e ditur askush, dhe se do të vijë fundi i botës, ai thotë se fundi do të jetë «si në ditët e Noes dhe të Lotit. Sepse ata hanin, thotë, e pinin, merrnin gra e jepeshin për gra, shitnin e blinin dhe ndërtonin; por të parët i shkatërroi ardhja e ujërave, kurse të tjerët u bënë pre dhe ushqim i squfurit e i zjarrit». Çfarë tregohet, pra, me këtë? Se ai kërkon nga ne të jemi gjithnjë syçelë dhe gati për të bërë mbrojtjen tonë përpara gjyqit të Perëndisë. Sepse, siç thotë Pavli: «Të gjithë do të dalim para fronit gjyqësor të Krishtit, që secili të marrë shpërblimin për ato që bëri me anë të trupit, sipas asaj që ka bërë, qoftë e mirë a e keqe». «Atëherë do t'i vërë delet në të djathtën e tij, e cjeptë në të majtën; dhe do t'u thotë deleve: ‹Ejani, të bekuar të Atit tim, trashëgoni mbretërinë e përgatitur për ju që nga themelimi i botës›». Por mbi cjeptë do të shqiptojë një vendim të tmerrshëm, sepse do t'i dërgojë në flakën që nuk do të shuhet kurrë.

Në qoftë se, pra, o farise, dëshiron të quhesh i denjë për mbretërinë e Perëndisë, bëhu një nga delet. Ofroji Krishtit frytin e besimit në të dhe lëvdimin e një sjelljeje të shenjtë, atë që vjen nga Ungjilli. Por, në qoftë se vazhdon të jesh cjap, domethënë i pafrytshëm dhe pa besim e pa vepra të mira, përse pyet se kur do të vijë mbretëria e Perëndisë? Sepse kjo nuk të përket. Ki frikë më mirë prej mundimit që është caktuar kundër jobesimtarëve dhe prej flakës së pashueshme që u është ruajtur atyre që mëkatojnë kundër Krishtit: nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të cilin, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, së bashku me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.