Lluka 18:15-17

«18:15-17. I sillnin edhe foshnja, që t'i prekte; por nxënësit, kur i panë, i qortuan. Jisui, mirëpo, i thirri pranë dhe tha: ‹Lini fëmijët e vegjël të vijnë tek unë dhe mos i pengoni, sepse e të tillëve është mbretëria e Perëndisë. Me të vërtetë po ju them se kushdo që nuk e pranon mbretërinë e Perëndisë si fëmijë i vogël, nuk do të hyjë në të.›»

Krishti na thur çdo të mirë dhe na i hap gjerësisht udhët e shpëtimit. Sepse qëllimi i tij është të shpëtojë banorët e dheut, të ngjallë tek ata njohjen e ushtrimeve të përshpirtshmërisë dhe t'i bëjë të zotë në çdo virtyt, që të jenë të pëlqyeshëm, plot me frytshmëri shpirtërore. Le të shohim, pra, ç'të mirë lind tek ne me atë që sapo u lexua. Sepse e dëgjuat Ungjillorin e shenjtë tek thoshte: «Se i sollën foshnja, që t'i prekte; dhe, kur nxënësit i penguan, ai i mori dhe tha: ‹Lini të vijnë tek unë e mos i pengoni, sepse e të tillëve është mbretëria e Perëndisë.›» Foshnjat i sillnin nënat e tyre, që dëshironin bekimin e tij dhe lypnin për foshnjat e veta prekjen e dorës së tij të shenjtë. Kurse nxënësit e lumtur i qortuan që vepronin kështu, jo se u kishin smirë foshnjave, por më tepër ngaqë i jepnin Mësuesit të tyre nderimin që i takonte, i kursenin, si të thuash, lodhje të panevojshme dhe e çmonin shumë rregullin.

Edhe sot e kësaj dite foshnjat i afron dhe i bekon Krishti nëpërmjet duarve të shuguruara; edhe forma e këtij veprimi vazhdon deri në ditët tona dhe na vjen nga zakoni i Krishtit si prej burimit të tij. Vetëm se afrimi i foshnjave tani nuk bëhet në mënyrë të pahijshme a të çrregullt, por me rregullin e duhur, me përkore dhe me frikë.

Meqë, pra, Krishti tha: «Lini fëmijët e vegjël të vijnë tek unë e mos i pengoni, sepse e të tillëve është mbretëria e Perëndisë», eja, pra, po eja, të shqyrtojmë me kujdes se ç'lloj njerëzish duhet të jenë ata që dëshirojnë jetën e përjetshme dhe janë të dashuruar pas mbretërisë së qiejve. Sepse dikush, ndoshta, mund të thotë: «Ç'ka te foshnjat që vlen të merret për shembull? Mos vallë u mungon qëndrueshmëria dhe gjykimi? E si, atëherë, të mos jetë e pabesueshme të pohosh a të përfytyrosh diçka të tillë?» Krishti, mirëpo, nuk do që të mbetemi pa gjykim, por do që ta dimë përsosmërisht çdo gjë që është e dobishme dhe e nevojshme për shpëtimin tonë. Sepse edhe urtësia premton se do t'u japë «të thjeshtëve mendjehollësi, e të rinjve fillimin e mendjes e të gjykimit». Edhe në librin e Fjalëve të Urta ajo gjendet si dikush që e ngre lart zërin dhe thotë: «Ju, o njerëz, ju përgjërohem, edhe zërin tim ua drejtoj bijve të njerëzve: kuptoni, o të thjeshtë, mendjehollësinë, dhe ju, o të marrë, vini një zemër brenda jush.» Del, pra, se i marri s'ka zemër dhe i mungon mendjehollësia, jo ajo e qortueshmja (si mund të ishte kështu?), por ajo e lavdërueshmja. Por si mund të jetë njeriu njëkohësisht i thjeshtë e i mendjehollë, na e shpjegon vetë Shpëtimtari diku tjetër, kur thotë: «Jini të mendjehollë si gjarpërinjtë dhe të thjeshtë si pëllumbat.» Po ashtu, edhe Pavli i lumtur shkruan: «Vëllezër, mos u bëni fëmijë në mendje; por në ligësi bëhuni foshnja, kurse në mendje burra të rritur.»

Duhet, mirëpo, të shqyrtojmë se ç'do të thotë të jesh foshnjë në ligësi dhe si bëhet njeriu i tillë, kurse në mendje burrë i rritur. Foshnja, pra, meqë di ose fort pak, ose fare asgjë, me të drejtë shfajësohet nga akuza e shthurjes dhe e ligësisë; kështu, është edhe detyra jonë të përpiqemi t'u ngjajmë atyre pikërisht në të njëjtën mënyrë, duke i hequr krejt nga vetja zakonet e ligësisë, që edhe ne të quhemi njerëz që as nuk e njohin udhën që të çon në dredhi, por që, pa njohur keqdashje e mashtrim, jetojnë thjesht e pafajësisht, ushtrojnë butësinë dhe një përulësi të paçmuar dhe përmbahen me gatishmëri nga zemërimi e nga smira. Sepse të tilla, pohojmë, janë tiparet që gjenden tek ata që janë ende foshnja.

Por, ndonëse në thjeshtësi e pafajësi jemi të tillë, në mendje duhet të jemi të përsosur, me mendjen tonë të ngulitur fort në njohjen e qartë të Atij që, prej natyre dhe në të vërtetë, është Krijuesi i gjithësisë, Perëndi e Zot. Bashkë me Të nuk duhet të pranojmë asnjë perëndi tjetër, të re dhe të quajtur ashtu rrejshëm, dhe duhet të ruhemi që të mos joshemi e ta braktisim Atë duke rrokur zakonet e paganëve, gjë që do të na sillte humbjen. Mendja jonë, pra, duhet të jetë, si të thuash, e ngulitur fort, e sigurt dhe e patundur, e kapur pas Perëndisë së gjallë e të vërtetë; veç kësaj, duhet të ikim larg edhe nga kurthet e tjera dhe të largohemi nga pengesat e djallit. Sepse të tillë janë ata njerëz që prishin mësimin e drejtë për Perëndinë, shtrembërojnë të vërtetën, ngrenë lart bririn e tyre e flasin me ligësi kundër Perëndisë. Sepse nxjerrin gjëra nga zemra e tyre dhe mashtrojnë shpirtrat e të thjeshtëve, tek luftojnë kundër lavdisë së Birit të Vetëmlindur të Perëndisë dhe thonë se ai duhet radhitur ndër gjërat e krijuara, kurse pikërisht prej tij erdhën në jetë të gjitha. E, ndërsa sjellin mbi kokën e tyre një dënim të rëndë e të pashmangshëm, nuk kanë frikë të thonë të njëjtat gjëra edhe kundër Frymës së Shenjtë. Kushdo, pra, që thotë për ta se janë portat e ferrit, nuk e humb shenjën. Edhe Pavli i urtë na porosit me ngulm që të largojmë fytyrën prej njerëzve të tillë: «Sepse, thotë ai, në qoftë se dikush ju predikon gjë tjetër nga ajo që keni marrë, qoftë i mallkuar.»

Përsosmëria kryesore e mendjes, pra, është të jesh i vendosur në besim dhe që gjykimi ynë të mbetet i paprishur në të; kurse e dyta, që i rri pranë kësaj përsosmërie kryesore, e afërt me të dhe shoqja e saj e pandarë, është njohja e qartë e asaj sjelljeje që i pëlqen Perëndisë, që na mësohet në Ungjill dhe që është e përsosur e pa të metë. Ata që ecin nëpër të jetojnë në thjeshtësi e pafajësi, e megjithatë e dinë ç'bindje duhet të mbajnë e ç'vepra u ka hije të kryejnë. Këta hyjnë nga porta e ngushtë, pa iu shmangur as atyre mundimeve që kërkon përshpirtshmëria ndaj Perëndisë, as atyre që duhen për një jetë të lavdishme. Dhe kështu, si ka hije, përparojnë drejt gjerësisë së begatisë që gjendet te Perëndia, gëzohen me dhuratat e tij dhe fitojnë për vete mbretërinë e qiejve me anë të Krishtit; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.