Lluka 18:31-34

«18:31-34. Edhe Ai mori të dymbëdhjetët edhe u tha atyre: ‹Ja, po ngjitemi në Jerusalem, edhe do të kryhen gjithë ato që janë shkruar në profetët për Birin e njeriut. Sepse do të dorëzohet te johebrenjtë, edhe do të përqeshet, edhe do të poshtërohet, edhe do të pështyhet; edhe, pasi ta fshikullojnë, do ta vrasin; edhe të tretën ditë do të ngjallet.› Edhe ata nuk kuptuan asgjë nga këto, edhe kjo fjalë u ishte fshehur, edhe nuk merrnin vesh se ç'thuhej.»

Profeti i lumtur David ka thënë një nga ato gjëra që kanë vlerë të madhe për dobinë tonë, aq më tepër që lidhet me atë që, si të thuash, ndodh vazhdimisht në mendjet e njerëzve: «Sepse u përgatita, thotë, edhe nuk u trondita.» Sepse çdo gjë që ndodh papritur, kur është e rëndë, i shtie në trazirë e në frikë edhe njerëzit trima, e ndonjëherë në tmerre të padurueshme; por, kur është thënë më parë se do të ndodhë, goditja e saj mënjanohet lehtë. Edhe ky, besoj, është kuptimi i fjalëve: «U përgatita, edhe nuk u trondita.»

Prandaj, Shkrimi i frymëzuar nga Perëndia u thotë fort me vend atyre që duan të arrijnë lavdinë duke bërë një jetë të shenjtë: «Biri im, në qoftë se afrohesh t'i shërbesh Zotit, përgatit veten për ngasje. Drejto zemrën tënde edhe duro.» Sepse nuk flet kështu për të shkaktuar te njerëzit një përtaci të poshtër që nuk sjell asnjë shpërblim, por që ta dinë se, duke ushtruar durimin dhe qëndresën, do t'i mundin ngasjet që u vijnë të gjithëve që duan të jetojnë me virtyt, dhe do të dalin më të fortë se çdo gjë që mund t'i shqetësonte. Kështu, edhe këtu, Shpëtimtari i të gjithëve, për të përgatitur që më parë mendjet e nxënësve, u thotë se do të pësojë mundimin mbi kryq dhe vdekjen e mishit, sapo të ngjitet në Jerusalem. Edhe shtoi gjithashtu se do të ngjallet, duke fshirë dhimbjen dhe duke zhdukur turpin e mundimit me madhështinë e mrekullisë. Sepse ishte gjë e lavdishme dhe e denjë për Perëndinë të këpuste vargonjtë e vdekjes dhe të nxitonte të kthehej në jetë. Sepse ngjallja prej së vdekurish dëshmon për Të, sipas shprehjes së Pavlit të urtë, se Ai është Perëndi dhe Bir i Perëndisë.

Megjithatë, na duhet të shpjegojmë ç'dobi patën apostujt e shenjtë ngaqë mësuan që më parë se po afroheshin ato që do të ndodhnin. Sepse në këtë mënyrë Ai i pret që më parë si mendimet e pahijshme, ashtu edhe çdo shkas skandali. Si, pyet ti, ose në ç'mënyrë? Nxënësit e lumtur, përgjigjem, e kishin ndjekur Krishtin, Shpëtimtarin tonë të përbashkët, gjatë udhëtimit të Tij nëpër Judenë; kishin parë se nuk kishte asgjë, sado e parrëfyeshme dhe e mahnitshme, që Ai të mos mund ta bënte. Sepse i thirri të vdekurit nga varret e tyre kur tashmë ishin kalbur; të verbërve u ktheu dritën e syve; edhe bëri vepra të tjera, të denja për Perëndinë dhe të lavdishme. E kishin dëgjuar duke thënë: «A nuk shiten dy harabela për një aspër? Edhe asnjë prej tyre nuk bie përtokë pa dijeninë e Atit tuaj.» Edhe tani, ata që i kishin parë këto dhe që kishin marrë zemër nga fjalët e Tij, do të shihnin se si Ai duronte përqeshjen e hebrenjve, kryqëzohej, tallej dhe merrte madje edhe goditje nga shërbëtorët. Ishte e mundur, pra, që, të skandalizuar për shkak të këtyre gjërave, të mendonin kështu me veten e tyre dhe të thoshin: Ai që është kaq i madh në fuqi dhe zotëron një pushtet aq hyjnor; që bën mrekulli vetëm me një shenjë të Tijën; fjala e të Cilit është e gjithëfuqishme, aq sa i ngjall të vdekurit qoftë edhe nga vetë varret e tyre; që thotë gjithashtu se providenca e Atit të Tij arrin deri te zogjtë; që është i Vetëmlinduri dhe i Parëlinduri: si nuk e dinte ç'kishte për të ndodhur? A u zu edhe Ai në rrjetat e armikut dhe u bë pre e armiqve të Vet, Ai që madje premtoi se do të na shpëtonte? A po shpërfillet e po përbuzet, pra, nga ai Atë, pa vullnetin e të Cilit nuk kapet as edhe një zog i vockël? Këto gjëra, ndoshta, mund t'i kishin thënë ose menduar apostujt e shenjtë me njëri-tjetrin. Edhe cila do të ishte pasoja? Edhe ata, si pjesa tjetër e turmës hebreje, do të bëheshin jobesimtarë dhe të paditur për të vërtetën.

Prandaj, që të dinin edhe se Ai e parashihte mundimin e Vet, edhe se, ndonëse ishte në dorën e Tij t'i shpëtonte lehtë, prapëseprapë me vullnetin e Vet po i dilte përballë, ua tha që më parë se ç'do të ndodhte. Kur tha, pra: «Ja, po ngjitemi në Jerusalem», Ai, si të thuash, dëshmoi me ngulm dhe i urdhëroi të kujtonin atë që ishte parathënë. Edhe shtoi domosdo se gjithë këto ishin parathënë prej profetëve të shenjtë. Sepse Isaia, si në personin e Krishtit, thotë: «Kurrizin tim ua dhashë fshikullimeve, edhe faqet e mia goditjeve; edhe fytyrën time nuk e ktheva nga turpi i pështymave.» Edhe përsëri, në një vend tjetër, thotë për Të: «Si dele u çua për t'u therur, edhe heshti, si qengj përpara qethësit të vet.» Edhe përsëri: «Të gjithë ne, si dele, kemi humbur udhën; secili humbi në udhën e vet; edhe Zoti e dorëzoi Atë për shkak të mëkateve tona.» Edhe përsëri, i lumturi David, në Psalmin e njëzet e një, sikur duke pikturuar që më parë vuajtjet mbi kryq, na e paraqet Jisuin duke folur si dikush që, ja, tashmë ishte varur mbi dru: «Por unë jam krimb, edhe jo njeri; turp i njerëzve, edhe i hedhur poshtë nga populli. Të gjithë ata që më panë, më përqeshën; folën me buzët e tyre, tundën kokën: ‹I besoi Zotit; le ta shpëtojë.›» Sepse disa nga hebrenjtë tundën vërtet kokat e tyre të liga kundër Tij, duke e përqeshur dhe duke thënë: «Në qoftë se je Biri i Perëndisë, zbrit tani nga kryqi, edhe do të të besojmë.» Edhe përsëri tha: «Ndanë rrobat e mia midis tyre, edhe mbi petkun tim hodhën short.» Edhe përsëri, në një vend tjetër, thotë për ata që e kryqëzuan: «Më dhanë vrer për ushqim, edhe për etjen time më dhanë të pija uthull.»

Nga gjithçka, pra, që kishte për t'i ndodhur Atij, asgjë nuk mbeti pa u parathënë, sepse Perëndia e kishte rregulluar kështu me providencën e Vet për dobinë tonë, që, kur të vinte koha të ndodhte, askush të mos skandalizohej. Sepse ishte në dorën e Atij që dinte që më parë se ç'do të ndodhte, të mos pësonte fare. Askush, pra, nuk e detyroi me forcë, as turmat e hebrenjve nuk ishin më të forta se fuqia e Tij; por Ai pranoi të pësonte, sepse e dinte se mundimi i Tij do të ishte për shpëtimin e gjithë botës. Sepse Ai vërtet duroi vdekjen e mishit, por u ngjall, pasi shkeli prishjen, dhe, me ngjalljen e Vet prej së vdekurish, mbolli në trupat e njerëzve jetën që buron prej Tij. Sepse gjithë natyra e njeriut, në Të, nxitoi të kthehej drejt paprishjes. Edhe për këtë dëshmon Pavli i urtë, duke thënë njëherë: «Sepse, mbasi me anë të një njeriu erdhi vdekja, me anë të një njeriu erdhi edhe ngjallja e të vdekurve.» Edhe përsëri: «Sepse, ashtu si në Adamin vdesin të gjithë, kështu edhe në Krishtin do të ngjallen të gjithë.» Le të mos krenohen, pra, ata që e kryqëzuan; sepse Ai nuk mbeti midis të vdekurve, meqë, si Perëndi, zotëron një fuqi të papërballueshme; por, përkundrazi, le të vajtojnë për veten e tyre, si fajtorë për krimin e vrasjes së Zotit. Edhe Shpëtimtarin e gjejmë duke ua thënë këtë grave që qanin për Të: «Bija të Jerusalemit, mos qani për Mua, po qani për veten tuaj edhe për fëmijët tuaj.» Sepse nuk ishte e drejtë të vajtonin për Atë, që kishte për t'u ngjallur prej së vdekurish, duke shkatërruar kështu prishjen dhe duke tundur sundimin e vdekjes; por, përkundrazi, do të ishte më e udhës të vajtonin për fatkeqësitë e veta.

Shpëtimtari i të gjithëve, pra, ua paratha këto gjëra apostujve të shenjtë; «por ata, thotë, nuk kuptuan se ç'u tha, edhe fjala u ishte fshehur.» Sepse ende nuk e dinin me saktësi se ç'ishte shpallur më parë prej profetëve të shenjtë. Sepse edhe ai që ishte i pari ndër nxënësit, e dëgjoi njëherë Shpëtimtarin duke thënë se do të kryqëzohej, do të vdiste dhe do të ngjallej; por, ngaqë ende nuk e kuptonte thellësinë e misterit, iu kundërvu, duke thënë: «Larg qoftë prej Teje, Zot; kjo nuk do të të ndodhë Ty.» Por u qortua për këto fjalë, ngaqë ende nuk e dinte kuptimin e Shkrimit të frymëzuar nga Perëndia që lidhej me këtë. Por, kur Krishti u ngjall prej së vdekurish, ua hapi sytë, siç shkroi një tjetër nga Ungjillorët e shenjtë; sepse u ndriçuan, duke u pasuruar me pjesëmarrjen e bollshme në Frymë. Sepse ata që dikur nuk i kuptonin fjalët e profetëve, i nxitën ata që besuan në Krishtin të studionin fjalët e tyre, duke thënë: «Edhe ne kemi një fjalë profetike më të sigurt, të cilën bëni mirë ta vini re, si te një kandil që ndrit në një vend të errët, deri sa të agojë dita edhe ylli i dritës të lindë në zemrat tuaja.» Edhe kjo u përmbush: sepse ne u ndriçuam në Krishtin; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.