Lluka 18:35-43

«18:35-43. Dhe ndodhi që, kur po i afrohej Jerikos, një i verbër rrinte ulur buzë udhës dhe lypte; dhe, kur dëgjoi turmën që kalonte, pyeti se ç'ishte kjo. Dhe i thanë se po kalonte Jisui prej Nazareti. Atëherë ai thirri, duke thënë: ‹Jisu, Bir i Davidit, ki mëshirë për mua!› Dhe ata që shkonin përpara e qortonin që të heshtte; por ai thërriste edhe më fort: ‹Bir i Davidit, ki mëshirë për mua!› Atëherë Jisui u ndal dhe urdhëroi t'ia sillnin. Dhe, kur ai u afrua, e pyeti: ‹Ç'do që të bëj për ty?› Dhe ai tha: ‹Zot, të shoh përsëri.› Dhe Jisui i tha: ‹Shiko përsëri! Besimi yt të dha jetën.› Dhe menjëherë ai shikoi dhe i shkoi pas, duke lavdëruar Perëndinë. Dhe gjithë populli, kur e panë këtë, i dhanë lavdi Perëndisë.»

Të gjithëve atyre që janë ende pa gjykim dhe nuk e pranojnë besimin në Krishtin, me të drejtë mund t'u thuhet ajo që u tha me gojën e Davidit: «Ejani e shihni veprat e Perëndisë, mrekullitë që ka bërë mbi dhé.» Sepse ai nuk i bënte mrekullitë si njeri, ndonëse në dukje ishte njeri si ne, por, përkundrazi, me madhështi hyjnore, sepse ishte Perëndi në një trajtë të ngjashme me tonën, meqë nuk ndryshoi nga ajo që ishte, siç na e dëshmon edhe kuptimi i pjesës që sapo u lexua nga Ungjilli. «Sepse Shpëtimtari, thotë, po kalonte. Dhe një i verbër thirri, duke thënë: ‹Bir i Davidit, ki mëshirë për mua.›» Le ta shqyrtojmë, pra, fjalën e njeriut që kishte humbur dritën e syve; sepse nuk është çështje që të kalohet pa u hulumtuar, meqë ndoshta, po ta shqyrtojmë atë që u tha, do të dalë diçka fort e dobishme për ne.

Në ç'cilësi, pra, ia drejton lutjen e vet? Vallë si një njeriu të thjeshtë, sipas fjalëve boshe të hebrenjve, që e qëlluan me gurë, duke thënë në marrëzinë e tyre të pafund: «Nuk të vrasim me gurë për një vepër të mirë, po për blasfemi, sepse ti, që je njeri, e bën veten Perëndi?» Por a nuk duhet ta ketë kuptuar ai i verbër se drita e syve nuk mund t'u kthehet të verbërve me mjete njerëzore, por lyp, përkundrazi, një fuqi hyjnore dhe një pushtet që e ka vetëm Perëndia? Sepse për Perëndinë asgjë nuk është e pamundur. Iu afrua, pra, si Perëndisë të gjithëfuqishëm; por atëherë si e quan Bir të Davidit? Çfarë mund të përgjigjemi, pra, për këtë? Shpjegimi, me sa mendoj, ndoshta është ky. Meqë ishte rritur në judaizëm dhe e kishte prejardhjen nga ai komb, profecitë për Krishtin, që përmbajnë ligji dhe profetët e shenjtë, sigurisht nuk i kishin mbetur të panjohura. I kishte dëgjuar teksa këndonin atë varg nga libri i Psalmeve: «Zoti iu betua Davidit të vërtetën dhe nuk do ta mohojë: nga fryti i barkut tënd do të vë mbi fronin tënd.» E dinte gjithashtu se profeti i lumtur Isaia kishte thënë: «Dhe do të dalë një filiz nga rrënja e Jeseut, dhe nga rrënja e tij do të mbijë një lule.» Dhe përsëri edhe këtë: «Ja, virgjëresha do të mbetet me barrë dhe do të lindë një bir, dhe do t'ia vënë emrin Emanuel, që, i përkthyer, do të thotë: Perëndia me ne.» Ai, pra, tashmë besonte se Fjala, që është Perëndi, kishte pranuar me vullnetin e vet të lindte në mish prej virgjëreshës së shenjtë; dhe kështu iu afrua si Perëndisë e i tha: «Ki mëshirë për mua, Bir i Davidit.» Sepse Krishti dëshmon se kjo ishte gjendja e shpirtit të tij kur i drejtonte lutjen, duke i thënë: «Besimi yt të shpëtoi.»

Le të kenë turp, pra, ata që pandehin se nuk janë të verbër, por që, siç thotë Pjetri i urtë, «nuk shohin dhe kanë errësirë në mendjen e tyre.» Sepse ata e ndajnë më dysh të vetmin Zot Jisu Krisht, pikërisht Atë që është Fjala e Atit, por që u bë njeri dhe u mishërua. Sepse mohojnë se Ai që lindi nga fara e Davidit ishte vërtet Biri i Perëndisë Atë; sepse, thonë ata, të lindësh i përket vetëm njeriut, dhe kështu, nga padija e tyre e madhe, hedhin poshtë mishin e tij. Ata përçmojnë atë ekonomi të çmuar e të patregueshme, me të cilën u shpëtuam, dhe ndoshta madje flasin marrëzisht kundër të Vetëmlindurit, sepse ai e zbrazi veten, zbriti deri në masën e natyrës njerëzore dhe iu bind Atit deri në vdekje, që me vdekjen e tij në mish të shkatërronte vdekjen, të zhbënte prishjen dhe të hiqte mëkatin e botës. Le ta ndjekin të tillët shembullin e këtij të verbri; sepse ai iu afrua Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve, si Perëndisë, dhe e quajti Zot e Bir të Davidit të lumtur. Ai dëshmon edhe për lavdinë e tij, duke i kërkuar një vepër që vetëm Perëndia mund ta kryejë. Le të mahniten edhe me qëndresën me të cilën e rrëfeu atë. Sepse pati disa që e qortonin, teksa ai rrëfente besimin e vet; por ai nuk u tërhoq, as nuk pushoi së thirruri, por urdhëroi që të heshtte padija e atyre që e qortonin. Prandaj Krishti me të drejtë e nderoi; sepse e thirri dhe e urdhëroi të afrohej. Kupto nga kjo, i dashuri im, se besimi na vë edhe ne përpara Krishtit dhe kështu na afron te Perëndia, aq sa të bëhemi të denjë madje edhe për fjalët e tij. Sepse, kur ia sollën të verbrin, e pyeti: «Ç'do që të bëj për ty?» A ishte vallë e panjohur për të kërkesa e tij? Sepse a nuk ishte e qartë se kërkonte të shpëtonte nga sëmundja që e mundonte? Si mund të ketë ndonjë dyshim për këtë? E pyeti, pra, qëllimisht, që të mësonin ata që rrinin aty pranë e që e shoqëronin, se nuk kërkonte para, por, përkundrazi, se, duke e parë atë si Perëndi, i kërkonte një vepër hyjnore, që i përket vetëm natyrës që i tejkalon të gjitha.

Kur, pra, e shpalli kërkesën e vet, duke thënë: «Zot, të shoh përsëri», atëherë, po, atëherë fjalët që tha Krishti ishin një qortim për mosbesimin e hebrenjve; sepse me pushtet të epërm tha: «Shiko përsëri.» E mrekullueshme është kjo fjalë! Fort e denjë për Perëndinë dhe që tejkalon kufijtë e natyrës njerëzore! Cili nga profetët e shenjtë tha ndonjëherë diçka të tillë? Apo shqiptoi fjalë me pushtet kaq të madh? Sepse vër re se ai nuk i kërkoi tjetërkujt fuqinë për t'i kthyer të parët atij që ishte pa sy, as e kreu mrekullinë hyjnore si pasojë e ndonjë lutjeje drejtuar Perëndisë, por, përkundrazi, ia veshi fuqisë së vet, dhe me vullnetin e vet të gjithëfuqishëm bëri gjithçka që deshi. «Shiko përsëri», tha ai; dhe fjala u bë dritë për atë që ishte i verbër, sepse ishte fjala e Atij që është drita e vërtetë.

E tani, kur u çlirua nga verbëria e vet, a e la pas dore detyrën për ta dashur Krishtin? Sigurisht që jo: «Sepse i shkoi pas, thotë, duke i dhënë lavdi si Perëndisë.» U çlirua, pra, nga një verbëri e dyfishtë; sepse jo vetëm shpëtoi nga verbëria e trupit, por edhe nga ajo e mendjes dhe e zemrës; sepse nuk do ta kishte lavdëruar si Perëndi, po të mos kishte pasur shikim shpirtëror. Për më tepër, ai u bë shkak që edhe të tjerët t'i jepnin lavdi; sepse gjithë populli, thotë, i dha lavdi Perëndisë. Prej kësaj, pra, është e qartë se i madh është faji i skribëve dhe i farisenjve; sepse ai i qorton që nuk deshën ta pranonin, ndonëse bënte mrekulli, kurse turma e lavdëronte si Perëndi për veprat që kryente. Prej tyre nuk vjen asnjë lavdërim i tillë; përkundrazi, po, ata e kthejnë mrekullinë në një rast për fyerje dhe akuzë, sepse thoshin se Zoti i bënte këto me anë të Beelzebubit; dhe, duke vepruar kështu, u bënë shkak i shkatërrimit të popullit që ndodhej nën sundimin e tyre. Prandaj Zoti u ngrit kundër ligësisë së tyre me gojën e profetit, duke thënë: «Mjerë barinjtë që shkatërrojnë e shpërndajnë delet e trashëgimisë sime.» Dhe përsëri: «Barinjtë u bënë të marrë dhe nuk e kërkuan Zotin; prandaj asnjë nga kopeja nuk mori vesh, dhe u shpërndanë.»

E tillë, pra, ishte gjendja e tyre; por ne jemi nën sundimin e Kryebariut të të gjithëve, të Krishtit, nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të cilin i qoftë lavdi e pushtet Perëndisë Atë, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.