Lluka 20:19-26

«20:19-26. Edhe kryepriftërinjtë e skribët kërkuan po atë orë të vinin duart mbi të, por kishin frikë nga populli, sepse e kuptuan se këtë shëmbëlltyrë e kishte thënë për ata. Dhe, si përgjuan një rast, i dërguan spiunë që shtireshin se ishin njerëz të drejtë, për t'i gjetur shkak në fjalën e tij, që ta dorëzonin te sundimi dhe pushteti i qeveritarit. Edhe e pyetën, duke thënë: ‹Mësues, e dimë se ti flet e mëson drejt dhe nuk vë re faqe njeriu, por mëson udhën e Perëndisë në të vërtetë. A na lejohet të japim haraç Cezarit, apo jo?› Por ai ua kuptoi ligësinë dhe u tha: ‹Më tregoni një denar.› Edhe ia treguan. Edhe tha: ‹E kujt është fytyra mbi të dhe mbishkrimi?› Edhe thanë: ‹E Cezarit.› Edhe u tha atyre: ‹Jepni pra Cezarit ato që janë të Cezarit, edhe Perëndisë ato që janë të Perëndisë.› Edhe nuk mundën ta qortonin fjalën përpara popullit, edhe u çuditën nga përgjigjja e tij dhe heshtën.»

Përsëri banda e farisenjve ndizet nga një tërbim i shfrenuar: tendosin harkun e smirës së tyre, kërcëllijnë dhëmbët kundër atij që i thërret në jetë, sulmojnë egërsisht atë që kërkon t'i shpëtojë, atë që u përul nga lavdia e tij më e lartë e hyjnore deri te gjendja jonë, dhe kurdisin vdekjen e atij që u bë njeri për të shkatërruar vdekjen. E shkakun e vetëm që frenoi guximin e tyre të pacipë, Ungjillori i urtë na e tregon kur thotë se «kishin frikë nga populli». Ai, pra, kuptoi se ata nuk i frenonte asnjë ndjenjë përshpirtjeje ndaj Perëndisë. Urdhërimi i dhënë prej Moisiut, që thotë qartë: «Mos vrit të shenjtin dhe të drejtin», nuk i vuri fre dhunës së tyre. Por frikën nga njeriu e çmonin shumë më tepër se nderimin që i detyrohej Perëndisë.

Po cili ishte shkaku që i shtyu në një tërbim kaq të ashpër e të pazbutur? «E dinin, thotë, se këtë shëmbëlltyrë e kishte thënë për ata.» E cila shëmbëlltyrë? Pa dyshim ajo me të cilën kishte treguar se ata, si bujq të ligj e të pabesë, kishin përqeshur dhe vrarë profetët e shenjtë, që Perëndia ua kishte dërguar për t'i nxitur ta nderonin, duke dhënë fryte të bollshme frymërore; dhe se po ashtu kishin bërë edhe me vetë Birin, Zotin e vreshtit. Sepse vranë edhe atë, duke thënë: «Ky është trashëgimtari; ejani ta vrasim, që trashëgimia të bëhet jona.» Por e gabuan shenjën dhe e zemëruan Perëndinë, ose më saktë, iu kundërvunë vendimeve që vinin së larti dhe mprehën kundër vetvetes zemërimin hyjnor. Sepse «duke qenë të ligj, keqas u zhdukën». U hoqën nga detyra e bujqve, dhe Zoti i arës ua dha vreshtin të tjerëve. Kjo, pra, ishte arsyeja pse murmuritnin kundër Krishtit. E megjithatë, a nuk ishte më fort detyra e tyre që, pasi mësuan se ç'do të ndodhte, t'i shpëtonin rrezikut dhe të kapërcenin leqet e tij? E udha për ta bërë këtë ishte e drejtpërdrejtë dhe e lehtë. Le ta pranojnë atë që i thërret në shpëtim; le ta nderojnë me besim atë që drejtëson të paudhët, që fal çdo faj dhe që, me hirin e tij që nuk e mban mend të keqen, shpëton ata që janë ngatërruar në mëkate.

Por këta njerëz të pacipë e kokëfortë, të gatshëm vetëm për të keqen, nuk kanë ndër mend asnjë qëllim të tillë, por, me mendjen plot me dinakërinë e djallit, u kthehen dredhive të liga. I ngrenë leqe Krishtit, thurin një kurth për ta akuzuar dhe mbledhin shkaqe që ta padisin me shpifje. Që tani po përsiatin dhe kurdisin, në hidhërimin e tyre, fjalët gënjeshtare që thanë kundër tij përpara Pilatit. Prandaj shtinë në punë njerëz që merrnin mbi vete rrejshëm namin e mirësisë, si një maskë e huajtur, ndërsa në të vërtetë ishin të ligj në natyrën e tyre, me zemër plot vrer, lajthitje e çdo gënjeshtër. Shtireshin, pra, se ishin të mirë e të drejtë; kujtonin se mund ta mashtronin atë që i njeh të fshehtat, kur, duke mbajtur në mendje e në zemër një qëllim, thoshin fjalë krejt të ndryshme nga poshtërsitë e tyre të liga. Sepse ndoshta e harruan Perëndinë, që thotë: «Kush është ky që më fsheh qëllimin e tij, që i mbyll fjalët në zemrën e vet dhe pandeh se m'i fsheh mua? Sepse, siç thotë Solomoni, Hadi dhe humbja janë të hapura para Zotit: si, pra, të mos jenë edhe mendjet e njerëzve?» Por ju iu afruat Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve, si ndaj një njeriu të thjeshtë, dhe prandaj menduat se mund ta mashtronit. Ky qe shkaku i sjelljes suaj të paditur; por do të kishit bërë më mirë të mendonit se Fjala, ndonëse është Perëndi, u bë në trajtë të ngjashme me ne. E megjithatë, me anë të mrekullive hyjnore e të patregueshme dhe të lavdisë së tij hyjnore, u vërtetua se nuk ishte thjesht njeri, si ju, por Perëndi, siç e shpallte shkëlqimi i veprave të tij. Në dukje ishte njeri si ne, por u jepte dritën e syve të verbërve, i ngjallte të vdekurit nga varret, i urdhëronte ata që kishin parë tashmë prishjen të ktheheshin me nxitim në jetë, qortonte detet dhe u shfaq nxënësve duke ecur mbi valë, atë herë kur lundronin në detin e Tiberiadës. E kishin, pra, në dorë të shihnin nga vetë faktet se ai nuk ishte thjesht njeri, por Perëndi dhe njeri njëkohësisht.

Por këtë nuk deshën as ta pranonin në mendjen e tyre; e si të mundnin vallë? Përkundrazi, iu afruan për ta tunduar; dhe, duke ia fshehur qëllimin e tyre mashtrues, i drejtohen me fjalë të buta, si bisha të egra të mbështjella me lëkurë qengjash. Të tillë ishin ata që edhe profeti David i qortoi, kur tha: «Fjalët e tyre janë më të buta se vaji, e megjithatë janë maja shtizash.» Dhe përsëri: «Gjuha e tyre shpon si maja e shtizës; fjalët e gojës së tyre janë mashtruese; me të afërmin flet paqësisht, ndërsa në shpirtin e tij ka armiqësi.» Po ç'thonë ata? «Mësues, e dimë se ti flet e mëson drejt dhe nuk vë re faqe njeriu, por mëson udhën e Perëndisë në të vërtetë: A na lejohet të japim haraç Cezarit, apo jo?» O ç'poshtërsi e ndyrë! Sepse Perëndia i të gjithëve, në të vërtetë, deshi që Israeli të ishte i lirë nga sundimi njerëzor; por, meqë i shkelën me këmbë ligjet hyjnore dhe, duke përçmuar krejt urdhërimin që u qe dhënë, ndoqën trillet e veta, kishin rënë nën dorën e atyre që në atë kohë sundonin mbi ta. Ata u vunë gjithashtu haraç, taksa dhe zgjedhën e një skllavërie të pazakontë. Sepse edhe profeti Jeremia e vajtoi Jerusalemin, sikur ta kishte pësuar tashmë këtë fat, kur tha: «Si mbeti vetëm qyteti dikur plot me njerëz! Ajo që ishte e para ndër vende, u bë haraçpaguese!»

Qëllimi i tyre, pra, siç thotë, ishte ta dorëzonin «te pushteti i qeveritarit», sepse prisnin se me siguri dhe pa asnjë dyshim do ta dëgjonin të thoshte se nuk ishte e lejueshme të jepej haraç Cezarit. Si, pra, e mposhti Krishti dinakërinë e tyre? «Më tregoni, thotë, një denar.» Edhe kur ia treguan, pyet përsëri: «E kujt është fytyra mbi të dhe mbishkrimi? Edhe thanë: ‹E Cezarit.›» E Krishti ç'përgjigjet për këtë? «Jepni Cezarit ato që janë të Cezarit, edhe Perëndisë ato që janë të Perëndisë.» Sepse ata që kanë për detyrë të qeverisin, u vënë nënshtetasve të tyre një haraç në para; kurse Perëndia nuk kërkon prej nesh asgjë nga gjërat e prishshme e të përkohshme, por përkundrazi bindje e nënshtrim të vullnetshëm, besim e dashuri, dhe aromën e këndshme të veprave të mira. Këto gjëra duhej t'ia kishin kushtuar israelitët Perëndisë; por ata ishin të shkujdesur e përbuzës, dhe fort të gatshëm t'i jepeshin çdo gjëje të poshtër.

«U çuditën, pra, nga përgjigjja e tij», e madje «përpara gjithë popullit», domethënë përpara shumë dëshmitarëve. E megjithatë, sikur t'i kishin harruar këto gjëra, kur e çuan Jisuin te Pilati, ngritën kundër tij pikërisht këtë padi; sepse thanë: «E gjetëm këtë njeri duke çoroditur popullin dhe duke ndaluar t'i jepet haraç Cezarit.» Ju çuditeni nga përgjigjja e tij, nuk mundët ta mashtronit, ikët të turpëruar: e si, pra, e kthyet ligësinë tuaj në një akuzë kundër tij? Ç'thotë, pra, Shpëtimtari për ta me anë të gojës së Psalmistit? «Se më kot më fshehën shkatërrimin e lakut të tyre; pa arsye e fyen shpirtin tim. Le t'u vijë një lak që s'e njohin; dhe rrjeta që fshehën për mua, le t'i zërë vetë ata, dhe le të bien në lakun e tyre.» Dhe vërtet, ashtu ranë; sepse, kur e dorëzuan Jisuin te Pilati, ata vetë u dhanë në shkatërrim, dhe ushtria romake i shfarosi me zjarr e me shpatë, dogji tërë vendin e tyre dhe madje edhe tempullin e lavdishëm që kishin në mes.

E tillë qe paga e sjelljes së tyre të ligë kundër Krishtit. Por ne le të ruhemi me kujdes nga këto mëkate, ta nderojmë me besim Fjalën e Perëndisë, që për ne dhe në vendin tonë u bë njeri, dhe le të përpiqemi ta kurorëzojmë me lavde të pareshtura; nëpërmjet tij dhe bashkë me të, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.