Lluka 21:5-13

«21:5-13. Dhe, ndërsa disa flisnin për tempullin, se ishte stolisur me gurë të bukur e me dhurata, ai tha: ‹Sa për këto që shihni, do të vijnë ditët kur nuk do të mbetet këtu gur mbi gur që të mos rrëzohet.› Edhe e pyetën, duke thënë: ‹Mësues, kur, pra, do të bëhen këto, dhe cila është shenja kur këto janë gati të ndodhin?› Por ai tha: ‹Shihni! Mos u mashtroni; sepse shumë veta do të vijnë në emrin tim, duke thënë se unë jam ai, dhe koha është afër. Mos shkoni, pra, pas tyre. Edhe kur të dëgjoni për luftëra e trazira, mos u trembni; sepse këto duhet të ndodhin më parë, por fundi nuk vjen menjëherë.› Atëherë u tha atyre: ‹Do të ngrihet komb kundër kombi, edhe mbretëri kundër mbretërie; do të ketë tërmete të mëdha nëpër vise, edhe zi buke e murtaja; edhe tmerre nga qielli, dhe do të ketë shenja të mëdha. Por, para gjithë këtyre, do të vënë duart mbi ju e do t'ju përndjekin, duke ju dorëzuar në sinagoga e në burgje, dhe duke ju sjellë përpara mbretërve e sundimtarëve për shkak të emrit tim; por kjo do t'ju dalë për dëshmi.›»

Prej Krishtit e kemi marrë njohurinë e gjërave që kanë për të ndodhur, sepse është pikërisht ai që «zbulon të thellat prej errësirës» dhe njeh ato që janë të fshehura, dhe «në të janë gjithë thesaret e urtësisë dhe të fshehtat e diturisë». Ai ndërron kohët dhe stinët, dhe e rikthen krijesën në atë që ishte në fillim. Sepse pikërisht me anë të tij, kur ajo nuk ishte, u soll në jetë sipas vullnetit të Perëndisë Atë, sepse ai është fuqia dhe urtësia e tij e gjallë e vetjake; edhe përsëri, me anë të tij, ajo do të shndërrohet lehtë në diçka më të mirë. Sepse, siç thotë nxënësi i tij: «Presim qiej të rinj dhe një tokë të re, dhe premtimet e tij».

Shkaku i kësaj shmangieje ka qenë pjesërisht pyetja që iu bë Shpëtimtarit tonë të përbashkët, Krishtit, për tempullin dhe për ato që kishte brenda, dhe pjesërisht përgjigjja që dha ai. Sepse disa prej tyre i treguan veprat madhështore që ishin në tempull dhe bukurinë e dhuratave, duke pritur që edhe ai, ashtu si ata, të mahnitej para asaj pamjeje, ndonëse është Perëndi dhe qielli është froni i tij. Por ai, si të thuash, nuk denjoi t'u kushtonte kurrfarë vëmendjeje atyre ndërtesave tokësore, aq të parëndësishme e krejt asgjë, dua të them, përballë banesave që janë lart; dhe, duke lënë mënjanë bisedën për to, iu kthye më tepër asaj që u duhej për dobinë e tyre. Sepse i paralajmëroi se, sado i denjë për çdo mahnitje të mund të quhej tempulli prej tyre, prapëseprapë, kur t'i vinte koha, do të shkatërrohej që nga themelet, i rrëzuar nga fuqia e romakëve; gjithë Jerusalemi do të digjej me zjarr dhe Israeli do të ndëshkohej për vrasjen e Zotit. Sepse, pas kryqëzimit të Shpëtimtarit, të tilla ishin ato që u ra t'i pësonin.

Ata, megjithatë, nuk e morën vesh domethënien e asaj që u tha, por kujtuan më tepër se fjalët e tij flisnin për mbarimin e botës. Prandaj pyetën: «Kur do të bëhen këto? Dhe cila është shenja, kur ato janë gati të ndodhin?» Cila është, pra, përgjigjja e Krishtit? Ai u del përpara mendimit të atyre që e pyetën, dhe, duke lënë për tani atë që po thoshte për pushtimin e Jerusalemit, shpjegon ç'do të ndodhë në mbarimin e botës, dhe, si të thuash, i paralajmëron e dëshmon, duke thënë: «Shihni! Mos u mashtroni; sepse shumë veta do të vijnë në emrin tim, duke thënë se unë jam ai, dhe koha është afër. Mos shkoni pas tyre.» Sepse, para se Krishti, Shpëtimtari i të gjithë neve, të vijë prej qiellit, do të shfaqen përpara tij lloj-lloj krishtër të rremë e profetë të rremë, që me gënjeshtër ia veshin vetes personin e tij dhe vijnë në botë si vorbulla tymi që ngrihen nga një zjarr gati për të shpërthyer. «Por mos shkoni pas tyre», thotë ai. Sepse Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë pranoi të merrte mbi vete ngjashmërinë tonë dhe të duronte lindjen në mish prej gruaje, që të shpëtonte gjithçka nën qiell. Dhe kjo, për të, ishte një zbrazje e vetvetes dhe një përulje. Sepse ç'është masa e njerëzimit përballë madhërisë dhe lavdisë hyjnore e të epërme? Prandaj, si dikush që e kishte përulur veten deri në zbrazje, denjoi të mbetej i panjohur, madje duke i porositur apostujt e shenjtë, para kryqit të tij të çmuar, që të mos e zbulonin. Sepse ishte e nevojshme që mënyra e ekonomisë së tij në mish të mbetej e fshehur, me qëllim që, duke duruar si njeri për ne edhe vetë kryqin e çmuar, të shkatërronte vdekjen dhe të dëbonte Satanain nga tirania e tij mbi ne të gjithë. Sepse, siç thotë Pavli: «Urtësinë që ishte në Krishtin, domethënë atë që vjen prej Krishtit, asnjë nga sundimtarët e kësaj bote nuk e njohu; sepse, po ta kishin njohur, nuk do të kishin kryqëzuar Zotin e lavdisë.» Ishte e nevojshme, pra, që ai të mbetej i panjohur gjatë kohës që i parapriu Mundimit të tij; por ardhja e tij e dytë prej qiellit nuk do të ndodhë fshehtas, siç ndodhi ardhja e tij e parë, por do të jetë e lavdishme dhe e tmerrshme. Sepse do të zbresë i rrethuar nga engjëjt e shenjtë që e ruajnë, dhe në lavdinë e Perëndisë Atë, për të gjykuar botën me drejtësi. Dhe prandaj thotë: «kur të ngrihen krishtër të rremë e profetë të rremë, mos shkoni pas tyre.»

Dhe u jep shenja të qarta e të dukshme për kohën kur mbarimi i botës është tashmë afër. «Sepse do të ketë luftëra, thotë ai, e trazira, zi buke e murtaja kudo, tmerre nga qielli e shenja të mëdha.» Sepse, siç thotë një ungjillor tjetër: «të gjithë yjet do të bien, dhe qielli do të mbështillet si një rrotull, dhe fuqitë e tij do të tunden.»

Por në mes Shpëtimtari vendos atë që i takon pushtimit të Jerusalemit, sepse i ndërthur rrëfimet në të dyja pjesët e tregimit. «Sepse, para gjithë këtyre, thotë ai, do të vënë duart mbi ju dhe do t'ju përndjekin, duke ju dorëzuar në sinagoga e në burgje, dhe duke ju sjellë përpara mbretërve e sundimtarëve për shkak të emrit tim. Por kjo do t'ju dalë për dëshmi.» Sepse, para kohëve të mbarimit, vendi i hebrenjve u robërua, i vërshuar nga ushtria romake; tempulli u dogj, qeverisja e tyre kombëtare u përmbys, mjetet për adhurimin sipas ligjit pushuan, sepse nuk kishin më flijime, tani që tempulli ishte shkatërruar; dhe, siç e thashë, vendi i hebrenjve, bashkë me vetë Jerusalemin, u shkretua krejtësisht. Dhe, para se të ndodhnin ato gjëra, nxënësit e bekuar u përndoqën prej tyre. U futën në burg, provuan sprova të padurueshme, u nxorën para gjykatësve, u dërguan te mbretër, sepse Pavli u dërgua në Romë te Cezari. Por këto gjëra që ranë mbi ta u bënë për ta dëshmi, madje u siguruan lavdinë e martirizimit.

Dhe u dëshmon atyre: «Mos mendoni më parë se ç'mbrojtje do të bëni, sepse do të merrni prej meje urtësi e gojë, të cilës gjithë kundërshtarët tuaj nuk do të mund t'i qëndrojnë as t'i flasin kundër.» Dhe, për t'i prerë në rrënjë ligështinë njerëzore, u thotë se do të dorëzohen prej vëllezërve, miqve e farefisit; por premton se me siguri dhe tërësisht do t'i shpëtojë, duke thënë: «nuk do të humbasë asnjë fije floku nga koka juaj.»

Dhe, që ta bënte parathënien e tij edhe një herë më të qartë, dhe që të tregonte më haptas kohën e pushtimit të tij, thotë: «Kur të shihni Jerusalemin të rrethuar me ushtri, atëherë dijeni se shkatërrimi i tij është afër.» Dhe pastaj përsëri i kalon fjalët nga kjo çështje te koha e mbarimit, dhe thotë: «Edhe do të ketë shenja në diell, në hënë e në yje; dhe mbi tokë ankth kombesh, me hutim: nga ushtima e detit dhe nga tallazi i tij, teksa shpirtrat e njerëzve po ikin: nga frika dhe nga pritja e gjërave që po vijnë mbi botë; sepse fuqitë e qiejve do të tunden.» Sepse, meqenëse krijesa nis, si të thuash, të ndryshojë dhe u sjell tmerre të padurueshme banorëve të tokës, do të ketë njëfarë shtrëngimi të frikshëm dhe një ikje shpirtrash drejt vdekjes. Sepse frika e padurueshme e atyre gjërave që po vijnë do të mjaftojë për shkatërrimin e shumë vetave.

«Atëherë, thotë ai, do të shohin Birin e njeriut duke ardhur mbi një re me fuqi dhe lavdi të madhe.» Krishti, pra, do të vijë jo fshehtas e as në errësirë, por si Perëndi e Zot, në një lavdi siç i ka hije Hyjnisë; dhe do t'i shndërrojë të gjitha për më mirë. Sepse do të ripërtërijë krijesën dhe do ta rikthejë natyrën e njeriut në atë që ishte në fillim. «Sepse, kur të ndodhin këto, thotë ai, ngrini kokat tuaja dhe shikoni lart, sepse çlirimi juaj është afër.» Sepse të vdekurit do të ngjallen, dhe ky trup tokësor e i dobët do të zhveshë prishjen dhe do të veshë paprishjen me dhuratën e Krishtit, i cili u jep atyre që besojnë në të që të bëhen të përngjashëm me trupin e tij të lavdishëm. Prandaj, siç thotë nxënësi i tij: «Dita e Zotit do të vijë si vjedhës; asaj dite qiejt do të kalojnë befas, edhe elementet, duke u djegur, do të treten, dhe toka e gjithë veprat që janë në të do të digjen.» Dhe më tej ai shton: «Meqenëse, pra, të gjitha këto po treten, çfarë njerëzish duhet të jemi ne, që të gjendemi të shenjtë, të patëmetë e të paqortuar përpara tij?» Edhe vetë Krishti thotë: «Prandaj rrini gjithnjë zgjuar, duke u lutur që të mundni t'i shpëtoni gjithë atyre gjërave që janë gati të ndodhin, dhe të qëndroni përpara Birit të njeriut.» «Sepse të gjithë do të dalim përpara fronit të gjyqit të tij», për të dhënë llogari për ato që kemi bërë. Por, duke qenë i mirë dhe njeridashës, Krishti do t'i mëshirojë ata që e duan; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të i qoftë lëvdim e pushtet Perëndisë Atë, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.