Lluka 21:37-22:6

«21:37-22:6. Ditën Ai mësonte në tempull, kurse natën dilte e rrinte në malin që quhet i Ullinjve; dhe gjithë populli vinte herët tek Ai në tempull, që ta dëgjonte. Po afrohej e kremtja e të ndormëve, që quhet Pashkë, dhe kryepriftërinjtë e skribët kërkonin se si ta vrisnin, sepse kishin frikë nga populli. Por Satanai hyri te Juda, i mbiquajtur Iskariot, që ishte nga numri i të dymbëdhjetëve; dhe ky shkoi e foli me kryepriftërinjtë dhe me krerët e rojës, se si t'ua dorëzonte. Ata u gëzuan dhe u morën vesh t'i jepnin para; edhe ai premtoi dhe kërkonte një rast të përshtatshëm, kur të mund t'ua dorëzonte larg turmës.»

Turma e hebrenjve, bashkë me të parin e tyre, u ngrit kundër lavdisë së Krishtit dhe u ndesh me Zotin e gjithësisë. Por kushdo mund ta shohë se kurthin e ngritën kundër shpirtrave të vet, sepse hapën për vete gropat e humbjes, siç thotë psalmisti: «Kombet u zunë në grackën që bënë vetë; në lakun që ngritën u kap këmba e tyre.» Sepse Shpëtimtari dhe Zoti i gjithësisë, ndonëse e djathta e Tij është e gjithëfuqishme dhe fuqia e Tij mposht si prishjen ashtu edhe vdekjen, prapëseprapë, me vullnetin e Vet, pranoi të bëhej mish e të shijonte vdekjen për jetën e të gjithëve, që t'i jepte fund prishjes, të hiqte mëkatin e botës dhe të çlironte nga tirania e padurueshme e armikut ata që ishin nën dorën e tij. Por ai gjarpër kryengritës ndoshta pandehu se e kishte mundur madje edhe Atë, sepse Ai pësoi, siç thashë, vdekjen në mish për ne, ashtu si e kërkonte ekonomia; por i mjeri mbeti i zhgënjyer në shpresën e vet.

Le të shohim, pra, si i shpëtoi gjahu dhe si gjuajti tej shenjës, kur bëri Krishtin pre të vet dhe e dorëzoi në duart e atyre vrasësve. Thotë, pra, se «ditën mësonte në tempull, kurse netët i kalonte në malin që quhet i Ullinjve». Duket qartë se ato që mësonte ishin gjëra që e kapërcenin shërbesën e ligjit, sepse kishte ardhur koha kur hija duhej të shndërrohej në të vërtetën. Dhe ata e dëgjonin me gëzim, sepse shpesh ishin mrekulluar me Të, «se fjala e Tij ishte me pushtet». Sepse Ai nuk u thërriste njerëzve, si ndonjë nga profetët e shenjtë a si Moisiu, zbuluesi i të shenjtave: «Kështu thotë Zoti»; por, si Ai vetë që dikur foli me anë të Moisiut e të profetëve dhe si Zot i gjithësisë, me pushtet hyjnor e kaloi në një adhurim frymëror atë që ishte parafytyruar në figura, edhe dobësinë e shkronjës: «sepse ligji nuk përsosi asgjë».

Dhe i kalonte netët, siç thashë, në Malin e Ullinjve, duke iu shmangur trazirave që kishte në qytet, që edhe në këtë të ishte shembull për ne. Sepse është detyrë e atyre që duan të jetojnë një jetë të qetë e të patrazuar, dhe, si të thuash, plot prehje, t'i shmangen sa më shumë turmës e rrëmujës.

Por le të shohim rrjedhën e ligësisë së djallit dhe ç'përfundim patën kurthet e tij dinake kundër Tij. Ai, pra, u kishte mbjellë krerëve të sinagogës së hebrenjve smirën kundër Krishtit, që shkoi deri në vrasje. Sepse gjithnjë, si të thuash, kjo sëmundje çon drejt fajit të vrasjes. E tillë, të paktën, është rrjedha e natyrshme e këtij vesi: kështu ndodhi me Kainin e Abelin; kështu, qartazi, ndodhi me Josifin e vëllezërit e tij; prandaj edhe Pavli hyjnor fare qartë i bën këto mëkate, si të thuash, fqinje me njëri-tjetrin dhe të afërta, sepse për disa foli si «plot me smirë e vrasje». Kërkonin, pra, ta vrisnin Jisuin, të nxitur nga Satanai, që ua kishte mbjellë këtë ligësi dhe që ishte edhe prijësi i tyre në punët e tyre të liga. Sepse ai vetë është shpikësi i vrasjes, rrënja e mëkatit dhe burimi i çdo ligësie. Dhe ç'ishte dredhia e këtij gjarpri shumëkokësh? «Hyri, thotë, te Juda Iskarioti, që ishte një nga të dymbëdhjetët.» Përse jo më mirë te i lumi Pjetër, a te Jakovi, a te Joani, apo te ndonjë tjetër nga apostujt e mbetur, por te Juda Iskarioti? Ç'vend gjeti Satanai tek ai? Nga të gjithë ata që përmendëm këtu, ai nuk mund t'i afrohej askujt, sepse zemra e tyre ishte e patundur dhe dashuria e tyre për Krishtin e palëkundur; por te tradhtari kishte vend për të. Sepse e kishte pushtuar sëmundja e hidhur e lakmisë, të cilën i lumi Pavël e quan «rrënja e të gjitha të këqijave». Sepse edhe një herë, kur një grua derdhi vaj erëmirë mbi Shpëtimtarin, ai i vetmi nga të gjithë e qortoi, duke thënë: «Përse gjithë ky shpërdorim? Sepse mund të shitej shtrenjtë dhe t'u jepej të varfërve.» Por Ungjillori i urtë u ngrit, si të thuash, kundër fjalëve të tij të shtirura, sepse menjëherë shton: «Por këtë e tha jo se kujdesej për të varfërit, por sepse ishte vjedhës, mbante qesen dhe bartte ç'hidhej në të.» Dhe Satanai, dinak siç është në kurdisjen e së keqes, sa herë kërkon të pushtojë shpirtin e ndonjë njeriu, nuk e sulmon me vese në përgjithësi, por gjurmon më tepër atë pasion të veçantë që e sundon, dhe me anë të tij e bën pre. Prandaj, meqë e dinte se ai ishte lakmitar, e shpie te farisenjtë dhe te krerët e rojës; dhe u premtoi atyre se do të tradhtonte mësuesin e vet. Dhe ata e blejnë tradhtinë, ose më mirë humbjen e vet, me para të shenjta. Oh! ç'lot do të mjaftonin, qoftë për atë që tradhtoi Jisuin për pagesë, qoftë për ata që e pajtuan dhe blenë me para të shenjtëruara një vrasje plot faj! Ç'errësirë kishte rënë mbi shpirtin e atij që mori mitën! Për pak argjend humbi qiellin; humbi kurorën e pavdekësisë dhe nderin e lakmueshëm të apostullimit, humbi vendin ndër të dymbëdhjetët, të cilëve Krishti diku u tha: «Ju jeni drita e botës.» Nuk deshi të ishte dritë e botës; harroi Krishtin, që thotë: «Ju që më keni ndjekur në ngasjet e Mia, kur Biri i njeriut të ulet në fronin e lavdisë së Tij, edhe ju do të uleni mbi dymbëdhjetë frone dhe do të gjykoni të dymbëdhjetë fiset e Israelit.» Por ai nuk deshi të mbretëronte bashkë me Krishtin. Ç'ngatërrim gabimi ia verboi mendjen atij njeriu lakmitar! Ia dorëzoi vdekjes Atë që është më i madh se vdekja. A nuk e dije se Llazari u ngjall të katërtën ditë nga varri, dhe se me një shenjë të Tij u ngjall edhe djali i së vesë, edhe e bija e kryetarit të sinagogës? A nuk e dëgjove kur u tha hebrenjve për trupin e Tij: «Prishni këtë tempull, edhe për tri ditë do ta ngre atë»? A i harrove fjalët e Tij: «Unë jam ngjallja dhe jeta»? Cili, pra, ishte shkaku i një çmendurie kaq të plotë? Na e thotë Ungjillori, atje ku thotë: «Satanai hyri tek ai», sepse kishte gjetur te pasioni i lakmisë udhën dhe derën për të hyrë. E megjithatë, «frika e Perëndisë, me mjaftueshmëri, është fitim i madh»; dhe, siç thotë Shkrimi i Shenjtë: «Asgjë nuk sollëm në botë, e as nuk mund të nxjerrim gjë prej saj.» Dhe: «ata që duan të pasurohen, bien në dëshira të shumta e të padobishme, që i zhysin njerëzit në gropa dhe në shkatërrim.» Dhe për këtë, nxënësi që u bë tradhtar është dëshmi e qartë, sepse humbi për hir të pak siklash të mjera.

Po për ata që e pajtuan, ç'të thuash? Se ranë në po ato gropa bashkë me të. Qartazi, ata ishin pre e po asaj dehjeje, ndonëse gëzonin emrin se e njihnin mirë ligjin dhe fjalët e profetëve të shenjtë. Ishte detyra e tyre të kishin ditur kuptimin e asaj që qe thënë dikur, si diçka që Perëndia e kishte paracaktuar që më parë për ta. Sepse, ndër të tjera, ka fjalë të tilla: «Zemërimi im u ndez kundër barinjve, dhe do t'i vizitoj qengjat.» Sepse barinjtë e ligj u shkatërruan mjerisht, kurse thirrja e atyre që u bindën për shpëtim ishte njëfarë vizite, sepse u shpëtua një mbetje e Israelit. Dhe, thua se tashmë kishin rënë në rrënim e shkatërrim e po vajtonin e qanin për këtë, profeti, thotë, dëgjoi «zërin e barinjve që vajtojnë, sepse u ligështua fuqia e tyre; zërin e luanëve që ulërijnë, sepse u shkatërrua krenaria e Jordanit.» Luanët i quan krenarinë e Jordanit, të cilët parafytyronin krerët e sinagogës hebreje. Këta, si shpagim i drejtë për ligësinë e tyre kundër Krishtit, vajtuan bashkë me etërit e me fëmijët e vet, duke u përpirë si me zjarr e me shpatë, ndërkohë që u dogj edhe tempulli i Jerusalemit dhe qytetet anembanë Judesë u lanë në shkreti të plotë.

I tillë, pra, qe fati i tyre; por Krishti na shpëton me vullnetin e Tij të mëshirshëm; nëpërmjet Tij dhe bashkë me Të, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.