Lluka 22:7-16

«22:7-16. Erdhi pastaj dita e bukës pa maja, në të cilën duhej të therej Pashka. Edhe ai dërgoi Pjetrin dhe Joanin, duke thënë: ‹Shkoni dhe përgatitni për ne Pashkën, që të hamë.› Edhe ata i thanë: ‹Ku dëshiron të përgatitim?› Edhe ai u tha atyre: ‹Ja, kur të hyni në qytet, do t'ju dalë përpara një njeri që mban një shtambë uji; ndiqeni deri te shtëpia ku ai hyn. Edhe i thoni të zotit të shtëpisë: Mësuesi të thotë: ku është dhoma e miqve, ku të ha Pashkën me nxënësit e mi? Edhe ai do t'ju tregojë një dhomë të madhe të sipërme, të shtruar; atje bëni gati.› Edhe ata shkuan dhe gjetën siç u kishte thënë; edhe përgatitën Pashkën. Edhe kur erdhi ora, ai u ul në tryezë, edhe të dymbëdhjetë apostujt bashkë me të. Edhe u tha atyre: ‹Me dëshirë dëshirova të ha këtë Pashkë me ju para se të pësoj; sepse po ju them se që tani e tutje nuk do të ha më prej saj, derisa të përmbushet në mbretërinë e Perëndisë.›»

Ligji, me hijet e tij, e parafiguroi që në lashtësi misterin e Krishtit; dhe për këtë dëshmon ai vetë, kur u tha hebrenjve: «Po të kishit besuar Moisiun, do të kishit besuar edhe mua, sepse ai shkroi për mua.» Sepse kudo ai paraqitet, me anë të hijeve dhe të figurave, si i therur për ne, si Qengji i patëmetë dhe i vërtetë, e si ai që na shenjtëron me gjakun e tij jetëdhënës. Veç kësaj, fjalët e profetëve të shenjtë i gjejmë në pajtim të plotë me ato të Moisiut fort të urtë. Por, kur «erdhi plotësia e kohës», siç thotë Pavli, në të cilën Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë do të pranonte të zbrazte veten, të duronte lindjen në mish prej një gruaje edhe nënshtrimin ndaj ligjit, sipas masës që i takonte natyrës njerëzore, atëherë ai u flijua për ne, si qengji i patëmetë dhe i vërtetë, në ditën e katërmbëdhjetë të muajit të parë. Dhe kjo e kremte u quajt Fasek, fjalë që i përket gjuhës hebraike dhe do të thotë kalim; sepse kështu e shpjegojnë e thonë se ky është kuptimi i saj.

Duhet, pra, të shpjegojmë se cila është ajo gjë prej së cilës kalojmë, drejt cilit vend udhëtojmë e në ç'mënyrë e kryejmë këtë kalim.

Ashtu si Israeli u çlirua nga tirania e egjiptianëve dhe, pasi ia hoqi qafës zgjedhën e robërisë, tashmë ishte i lirë; e, duke ikur nga dhuna e tiranit, kaloi këmbëthatë nëpër mes të detit, në mënyrë të mrekullueshme dhe të papërshkrueshme me fjalë, e eci përpara drejt tokës së premtuar. Kështu edhe ne, që kemi pranuar shpëtimin që është në Krishtin, duhet të mos duam të qëndrojmë më në fajet tona të mëparshme, as të vazhdojmë në udhët tona të liga, por, si burra, të kalojmë, si të thuash, detin e trazirave të kota të kësaj bote dhe stuhinë e punëve që gjenden në të. Kalojmë, pra, nga dashuria e mishit te vetëpërmbajtja, nga padituria jonë e mëparshme te njohja e vërtetë e Perëndisë, nga ligësia te virtyti; e, të paktën me shpresë, nga faji i mëkatit te lavditë e drejtësisë, e nga vdekja te paprishja. Emri, pra, i së kremtes në të cilën Emanueli mbajti për ne kryqin shpëtues, ishte Pashka.

Por le ta sodisim Atë që është e Vërteta, se si ende i nderon figurat, dhe Atë që parafytyrohej në to, se si ende i lejon hijet të mbeten në fuqi. «Sepse, kur erdhi dita, thotë, në të cilën duhej të therej Pashka, ai dërgoi në qytet dy burra të zgjedhur nga apostujt e shenjtë, domethënë Pjetrin dhe Joanin, duke thënë se do t'ju dalë përpara një njeri që mban një shtambë uji; ndiqeni deri te shtëpia ku ai hyn; edhe i thoni të zotit të shtëpisë: ‹Mësuesi të thotë: ku është dhoma e miqve, ku të ha Pashkën me nxënësit e mi?›» «Po pse, mund të thotë ndoshta dikush, nuk ua përmendi qartë njeriun atyre që i dërgoi? Sepse nuk tha: ‹Shkoni te filani, kushdo qoftë ai, dhe atje, në shtëpinë e tij, përgatitni për ne Pashkën›, por thjesht u dha atyre një shenjë: një njeri që mban një shtambë uji.» Po ne ç'i përgjigjemi kësaj? Ja, Juda tradhtari u kishte premtuar tashmë hebrenjve se do t'ua dorëzonte dhe rrinte ende në shoqërinë e tij, duke pritur një rast; e, ndërsa ende shpallte dashurinë që i takonte një nxënësi, e kishte pranuar Satanain në zemrën e tij e po lindte me dhembje krimin e vrasjes kundër Krishtit, Shpëtimtarit tonë të përbashkët. Prandaj ai jep një shenjë, që tradhtari të mos mësojë se kush ishte njeriu e të mos vrapojë t'ua tregojë atyre që e kishin pajtuar. «Sepse do t'ju dalë përpara, thotë, një njeri që mban një shtambë uji.»

Ose ndoshta ai flet kështu, duke shenjuar me këtë diçka mistike dhe të nevojshme. Sepse atje ku hyjnë ujërat, madje ato të pagëzimit të shenjtë, atje banon Krishti. Si, ose në ç'mënyrë? Në këtë: që ato na çlirojnë nga çdo papastërti e na lajnë nga njollat e mëkatit, që të bëhemi edhe tempull i shenjtë i Perëndisë dhe pjesëtarë të natyrës së tij hyjnore, nëpërmjet pjesëmarrjes në Frymën e Shenjtë. Prandaj, që Krishti të prehet e të banojë në ne, le t'i marrim ujërat shpëtuese, duke rrëfyer veç kësaj besimin që drejtëson të paudhët e na ngre lart, aq sa të quhemi «dhomë e sipërme». Sepse ata te të cilët Krishti banon nëpërmjet besimit, e kanë mendjen të ngritur lart, që nuk pranon të zvarritet mbi pluhur e që nuk do, si të thuash, të vihet mbi tokë, por kudo kërkon atë që është e lartë në virtyt. Sepse është shkruar se «të fuqishmit e Perëndisë janë ngritur lart mbi tokë». «Sepse këtu nuk kanë qytet të qëndrueshëm, por kërkojnë atë që do të vijë»; e, ndërsa ecin mbi tokë, mendimet e tyre janë drejtuar tek ato që janë lart, dhe «banimi i tyre është në qiej».

Mund të vëmë re edhe diçka të vërtetë, por të mrekullueshme, që ndodh, si të thuash, vazhdimisht ndër ne: domethënë se ata që çmojnë jetën e tyre të mishit shpesh fryhen dhe e kanë zemrën plot me krenari të mallkuar e të urryer nga Perëndia; e megjithatë ndoshta ata përulen qysh këtu mbi tokë, ndërsa ata që janë të varfër në frymë fitojnë lartësim me anë të nderit dhe të lavdisë që vjen nga Perëndia. Sepse, siç shkruan nxënësi i Krishtit: «Le të mburret vëllai i përulur në lartësimin e tij, kurse i pasuri në përuljen e tij, sepse ai do të shkojë si lulja e barit.» Prandaj nuk do të gabonte ai që do të thoshte se shpirti i çdo shenjti është «dhomë e sipërme».

Pasi, pra, nxënësit përgatitën Pashkën, Krishti e hëngri me ta, duke duruar tradhtarin dhe duke denjuar ta priste në tryezë prej mirëdashjes së tij të pafund; sepse ai ishte tashmë tradhtar, ngaqë Satanai banonte brenda tij. Edhe çfarë u tha Krishti apostujve të shenjtë? «Me dëshirë dëshirova të ha këtë Pashkë me ju.» Le të shqyrtojmë kuptimin e thellë të kësaj shprehjeje; le të gjurmojmë domethënien e fshehur në të dhe atë që synon Shpëtimtari.

Siç e kam thënë tashmë, ai nxënës lakmitar kërkonte një rast për ta tradhtuar; e, që tradhtari të mos e dorëzonte te vrasësit para së kremtes së Pashkës, Shpëtimtari nuk tregoi as shtëpinë as njeriun me të cilin do të kremtonte Pashkën. Prandaj, për t'u shpjeguar atyre arsyen pse nuk donte t'u thoshte haptas te kush do të rrinte, ai thotë: «Me dëshirë dëshirova të ha këtë Pashkë me ju»; sikur të donte të thoshte: kam bërë çdo përpjekje që të mund t'i shpëtoja ligësisë së tradhtarit, që të mos e duroja mundimin tim para kohe.

«Por nuk do të ha prej kësaj Pashke, derisa të përmbushet në mbretërinë e Perëndisë.» Dhe në këto fjalë Krishti shpreh sërish një të vërtetë të thellë e të fshehtë, kuptimin e së cilës, megjithatë, na e zbulon ai vetë. Sepse është zakon i tij t'ia japë emrin «mbretëri e qiejve» drejtësimit me anë të besimit, pastrimit që vjen me pagëzimin e shenjtë e me pjesëmarrjen në Frymën e Shenjtë, dhe kushtimit të shërbimit shpirtëror, që tani u bë i mundur me hyrjen e ligjeve ungjillore. Por këto janë mjetet me të cilat bëhemi pjesëtarë të premtimeve e mbretërojmë bashkë me Krishtin; dhe prandaj ai thotë: «Nuk do t'i afrohem më një Pashke të tillë si kjo», domethënë asaj që qëndronte në të ngrënët figurativ (sepse therej një qengj i kopesë për të qenë figura e Qengjit të vërtetë), «derisa të përmbushet në mbretërinë e Perëndisë»; domethënë, derisa të shfaqet koha në të cilën predikohet mbretëria e qiejve. Sepse kjo përmbushet në ne, që nderojmë adhurimin që qëndron mbi ligjin, madje Pashkën e vërtetë; e nuk është një qengj i kopesë ai që shenjtëron ata që janë në Krishtin, por përkundrazi ai vetë, i bërë flijim i shenjtë për ne, me anë të kushtimit të blatimeve pa gjak e të falënderimit mistik, në të cilin bekohemi e marrim jetë. Sepse ai u bë për ne «buka e gjallë që zbriti nga qielli edhe i jep jetë botës»; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të i qoftë lavdi e pushtet Perëndisë Atë, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.