Lluka 22:24-30

«22:24-30. Edhe u bë grindje ndër ta, se cili prej tyre dukej të ishte më i madhi. Edhe Ai u tha atyre: Mbretërit e johebrenjve janë zotër të tyre, edhe ata që sundojnë mbi ta quhen bamirës. Por me ju nuk është kështu; përkundrazi, ai që është më i madhi ndër ju, le të bëhet si më i vogli, edhe ai që urdhëron, si ai që shërben. Sepse cili është më i madh, ai që rri në tryezë apo ai që shërben? A nuk është ai që rri në tryezë? Por unë jam në mesin tuaj si ai që shërben. Ju jeni ata që keni qëndruar me mua në ngasjet e mia; edhe unë do të lidh me ju një besëlidhje, sikurse Ati im caktoi për mua një mbretëri, që të hani e të pini në tryezën time në mbretërinë time; edhe do të rrini mbi dymbëdhjetë frone, duke gjykuar të dymbëdhjetë fiset e Israelit.»

«Zgjohuni edhe rrini zgjuar», na thërret njëri prej apostujve të shenjtë; sepse kudo është shtrirë rrjeta e mëkatit, dhe Satanai na bën pre në mënyra të ndryshme, na kap me anë të shumë pasioneve dhe na shpie kështu drejt një mendjeje të mbrapshtë. Prandaj duhet të rrinë zgjuar ata që nuk duan t'i nënshtrohen pushtetit të tij; sepse kështu do të dalin fitimtarë me ndihmën e Krishtit, i Cili kujdeset për shpirtrat tanë dhe i çliron nga çdo pasion, që me mendje të shëndoshë e të fuqishme të ecin në udhën e lavdërueshme e të dobishme të asaj jete që i pëlqen Atij. Se sa e madhe është mëshira e Tij ndaj nesh, na e tregon edhe një herë vetë kuptimi i leximit që kemi përpara. Sepse nxënësit i ishin dorëzuar një dobësie njerëzore dhe grindeshin njëri me tjetrin se cili prej tyre ishte i pari e më i lartë se të tjerët; sepse ata që ndoshta zinin vendin e dytë ndër ta nuk donin t'ua lëshonin vendin atyre që zinin të parin. Por edhe kjo ndodhi dhe u shënua për të mirën tonë, që ajo që u ndodhi apostujve të shenjtë të bëhet për ne shkak përulësie. Sepse Krishti e qortoi menjëherë sëmundjen dhe, si një mjek i zoti, e preu pasionin që kishte mbirë ndër ta me një urdhër të zellshëm e depërtues.

Tani, kjo lakmi e kotë e pamend, si të thuash, kishte mbirë nga një dashuri e padobishme për lavdi, rrënja e së cilës është krenaria. Sepse vetë dëshira për t'u vënë mbi të tjerët dhe përpjekja për këtë qëllim e bëjnë njeriun të denjë për qortim të drejtë; ndonëse, nga ana tjetër, kjo nuk është krejtësisht e zhveshur nga diçka që mund të lëvdohet me vend. Sepse të lartësohesh në virtyt është gjë e denjë për çdo nderim; por ata që duan ta arrijnë këtë duhet të jenë me mendje të përulur dhe të kenë një përulësi të tillë zemre, sa nga dashuria për vëllezërit të heqin dorë nga çdo mendim epërsie. Të tillë do të donte të ishim edhe i lumi Pavël, kur shkruan kështu: «Për shokët tuaj mendoni se në nder ata janë më të mirë se ju.» Sepse të ndiesh kështu u ka hije së tepërmi shenjtorëve dhe i bën ata të lavdishëm, dhe e bën më të nderuar devotshmërinë tonë ndaj Perëndisë; ajo e shqyen rrjetën e ligësisë së djallit, i thyen leqet e tij të shumëllojshme dhe na shpëton nga greminat e shthurjes; dhe së fundi, na bën të përsosur në shëmbëllim me Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithë neve. Sepse dëgjoni si e vë Veten përpara nesh si shembullin e një mendjeje të përulur dhe të një vullneti që nuk lakmon lavdinë e kotë; sepse thotë: «Mësoni prej meje, se jam i butë dhe i përulur në zemër.»

Por këtu, në pjesën që sapo u lexua, Ai thotë: «Sepse cili është më i madh, ai që rri në tryezë apo ai që shërben? A nuk është ai që rri në tryezë? Por unë jam në mesin tuaj si ai që shërben.» Dhe, kur Krishti flet kështu, kush mund të jetë aq zemërgur dhe kokëfortë, sa të mos e flakë çdo lavdi të kotë dhe të mos e dëbojë nga mendja dashurinë për nderin e kotë? Sepse Ai, të Cilit i shërben gjithë krijimi i qenieve të arsyeshme e të shenjta, që lëvdohet prej serafimëve dhe që i shërben mbarë gjithësia, Ai që qëndron i barabartë me Perëndinë Atë në fron e në mbretëri, mori vendin e një shërbëtori dhe u lau këmbët apostujve të shenjtë. Edhe në një mënyrë tjetër, veç kësaj, Ai mban vendin e shërbëtorit, për shkak të ekonomisë në mish. Edhe për këtë dëshmon i lumi Pavël, atje ku shkruan: «Sepse them se Krishti u bë shërbëtor i rrethprerjes, për të përmbushur premtimet e dhëna etërve; edhe johebrenjtë do ta lëvdojnë Perëndinë për mëshirën.» Pra, Ai që shërbehej, u bë shërbëtor; edhe Zoti i lavdisë e varfëroi Veten, «duke na lënë një shembull», siç është shkruar.

Le t'i shmangemi, pra, dashurisë për lavdinë e kotë dhe le ta çlirojmë veten nga qortimi që lidhet me dëshirën për të qenë të parët. Sepse duke vepruar kështu i ngjajmë Atij që pranoi të zbrazë Veten për hir tonë; kurse kryelartësia dhe mendjemadhësia na bëjnë të ngjajmë haptas me princat e johebrenjve, të cilëve sjellja mendjemadhe u është përherë, si të thuash, e dashur, ose ndoshta edhe e hijshme. «Sepse ata, thotë, quhen bamirës», domethënë, u lajkatohen si të tillë nga vartësit e tyre. Le të jetë kështu, pra, që ata, meqë nuk gjenden brenda kufijve të ligjeve të shenjta dhe as nuk i binden vullnetit të Zotit, të bien pre e këtyre sëmundjeve; por me ne le të mos jetë kështu. Përkundrazi, lartësimi ynë le të jetë përulësia, dhe lavdërimi ynë le të jetë që nuk e lakmojmë lavdinë; dhe dëshira jonë le të drejtohet nga ato gjëra që i pëlqejnë Perëndisë, duke pasur ndër mend atë që na thotë i urti: «Sa më i madh të jesh, aq më shumë përulu, edhe do të gjesh hir përpara Zotit.» Sepse Ai i hedh poshtë krenarët dhe i quan armiq mburravecët, por i kurorëzon me nderime zemërbutët dhe të përulurit në mendje.

Shpëtimtari, pra, e largon prej apostujve të shenjtë sëmundjen e lavdisë së kotë; por ata ndoshta mund të mendonin me veten dhe madje të thoshin: «Cili do të jetë, atëherë, shpërblimi i besnikërisë? Ose ç'dobi do të marrin ata që janë munduar duke i shërbyer Atij, kur herë pas here u vijnë ngasje?» Prandaj, që të forcohen me shpresën e të mirave që i presin, e kështu të flakin nga mendja çdo përtaci në përpjekjet për virtyt, e të zgjedhin më mirë ta ndjekin Atë me zell, të gjejnë kënaqësi në mundimet për hir të Tij dhe ta quajnë këtë shkak fitimi, udhë gëzimi dhe mjet lavdie të përjetshme, Ai medoemos u thotë: «Ju jeni ata që keni qëndruar me mua në ngasjet e mia; edhe unë do të lidh me ju një besëlidhje, sikurse Ati im caktoi për mua një mbretëri, që të hani e të pini në tryezën time në mbretërinë time; edhe do të rrini gjithashtu mbi dymbëdhjetë frone, duke gjykuar të dymbëdhjetë fiset e Israelit.» Vini re, ju lutem, se Ai nuk del ende jashtë kufijve të njerëzores, por për tani qëndron brenda tyre, sepse nuk e kishte duruar ende kryqin e çmuar, e flet si njëri prej nesh. Por pas ngjalljes prej së vdekurish Ai e zbuloi lavdinë e Tij, sepse koha e ftonte për këtë; ndaj tha: «M'u dha çdo pushtet në qiell e mbi dhe.» Pra, siç thashë, Ai flet në mënyrë njerëzore, sepse nuk ishte ngjitur ende mbi masën e përuljes së Tij. Për këtë arsye Ai thotë se «sikurse Ati im lidhi me mua një besëlidhje mbretërie, kështu edhe unë do të lidh me ju një besëlidhje, që të hani e të pini vazhdimisht në tryezën time në mbretërinë time». A mos vallë, madje edhe pas ngjalljes prej së vdekurish, kur të vijë koha që të jemi me Krishtin dhe Ai të na japë shëmbëllimin e trupit të Tij të lavdëruar, madje edhe pasi të kemi veshur kështu paprishshmërinë, do të kemi përsëri, them, nevojë për ushqim e për tryeza? Apo a nuk është, atëherë, krejt e marrë të thuash ose të duash të përfytyrosh ndonjë gjë të tillë? Sepse, kur të kemi hequr prej vetes prishjen, për ç'freskim trupor do të kemi nevojë që andej e tutje? Edhe, në qoftë kështu, ç'kuptim ka shprehja «Do të hani në tryezën time në mbretërinë time»? Përgjigjem se edhe një herë, nga gjërat e zakonshme të jetës, Ai na shpall gjëra shpirtërore. Sepse ata që gëzojnë nderet më të larta pranë mbretërve tokësorë ulen në gosti bashkë me ta dhe hanë në shoqërinë e tyre; edhe këtë ata e quajnë kulmin e lavdisë. Ka edhe të tjerë, që ata në pushtet i çmojnë të denjë për nder, por që megjithatë nuk lejohen t'i afrohen po asaj tryeze me ta. Pra, që të tregojë se ata do të gëzojnë nderet më të larta bashkë me Të, Ai merr një shembull nga jeta e zakonshme dhe thotë: «Do të lidh me ju një besëlidhje, që të hani e të pini në tryezën time në mbretërinë time; edhe do të rrini gjithashtu mbi dymbëdhjetë frone, duke gjykuar Israelin.»

Si, ose në ç'mënyrë? Kjo do të thotë se nxënësit, që e kishin prejardhjen nga Israeli, fituan nderet e para pranë Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve, sepse me anë të besimit dhe të qëndrueshmërisë e rrëmbyen dhuratën. Le të përpiqemi edhe ne t'i imitojmë ata, sepse kështu Ai që është Shpëtimtari dhe Zoti i të gjithëve do të na presë në mbretërinë e Tij; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin, Perëndisë Atë i qoftë lavdia dhe pushteti, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.