Lluka 22:31-34

«22:31-34. Simon, Simon, ja, Satanai kërkoi t'ju ketë, që t'ju shoshitë si grurin; por unë u luta për ty, që besimi yt të mos mungojë; edhe ti, kur të kthehesh, forco vëllezërit e tu. Edhe ai i tha: ‹Zot, jam gati të vij bashkë me Ty edhe në burg edhe në vdekje.› Por ai tha: ‹Po të them, Pjetër, se sot nuk do të këndojë gjeli, para se ti të më mohosh tri herë se më njeh.›»

Profeti Isaia i fton ata që përqafojnë një jetë perëndishmërie ndaj Krishtit të shkojnë te shpalljet e Ungjillit, duke thënë: «Ju që keni etje, shkoni te ujërat.» Por këto ujëra nuk janë ujërat lëndore të dheut, por hyjnore e shpirtërore, që i derdh Vetë Krishti për ne. Sepse Ai është lumi i paqes, përroi i kënaqësisë dhe burimi i jetës. Dhe kështu e kemi dëgjuar Atë Vetë të thotë qartë: «Kush ka etje, le të vijë tek unë e le të pijë.» Ejani, pra, që edhe këtu të kënaqemi me rrëketë e shenjta e hyjnore që burojnë prej Tij; sepse ç'i thotë Pjetrit? «Simon, Simon, ja, Satanai kërkoi t'ju ketë, që t'ju shoshitë si grurin; por unë u luta për ty, që besimi yt të mos mungojë.»

Tani, mendoj se është njëkohësisht e nevojshme dhe e dobishme për ne të dimë se cili qe rasti që i solli deri këtu fjalët e Shpëtimtarit tonë. Nxënësit e lumtur, pra, ishin grindur me njëri-tjetrin se cili prej tyre ishte i madhi; por Shpëtimtari i të gjithëve, si Ai prej të Cilit ata merrnin çdo gjë të dobishme e të nevojshme për të mirën e tyre, i çliroi nga faji i lakmisë për parësi: largoi prej tyre ngulmimin pas gjërave të tilla dhe i bindi t'i shmangeshin lakmisë për epërsi, si prej një kurthi të djallit. Sepse Ai tha: «Ai që është i madh ndër ju, le të bëhet si më i vogli, edhe ai që udhëheq, si ai që shërben.» Dhe më tej u mësoi se stina e nderit nuk është aq kjo kohë e tanishme, sa ajo që do të jetë me ardhjen e mbretërisë së Tij. Sepse atje do të marrin shpërblimin e besnikërisë së tyre, do të bëhen pjesëtarë të lavdisë së Tij të përjetshme, do të mbajnë një kurorë nderi të pashoq, do të hanë në tryezën e Tij dhe do të rrinë mbi dymbëdhjetë frone, duke gjykuar të dymbëdhjetë fiset e Israelit.

Por ja, Ai u jep edhe një ndihmë të tretë, siç lexojmë në pjesët që kemi përpara. Sepse Ai na mëson të mendojmë me përulësi për veten tonë, si të mos ishim asgjë, si për sa i takon natyrës së njeriut, ashtu edhe gatishmërisë së mendjes sonë për të rënë në mëkat; dhe se forcohemi e jemi ata që jemi vetëm nëpërmjet Tij e prej Tij. Në qoftë se, pra, prej Tij e marrim hua shpëtimin tonë dhe prej Tij vjen edhe që të dukemi se jemi diçka në virtyt e në perëndishmëri, ç'arsye kemi për mendime krenare? Sepse gjithçka që kemi është prej Tij, e prej vetes nuk kemi asgjë. «Sepse çfarë ke që nuk e ke marrë? Po nëse edhe e more, përse mburresh, sikur të mos e kishe marrë?» Kështu foli Pavli fort i urtë; dhe më tej, edhe Davidi i lumtur thotë njëherë: «Me anë të Perëndisë do të bëjmë trimëri»; e një herë tjetër: «Perëndia ynë është streha jonë dhe fuqia jonë.» Edhe profeti Jeremia ka thënë diku: «O Zot, fuqia ime dhe streha ime, edhe ndihma ime në ditët e ngushticës.» Mund të sillet si dëshmi edhe Pavli i lumtur, që thotë fare qartë: «Të gjitha mund t'i bëj me anë të Krishtit që më forcon.» Po, edhe Vetë Krishti na thotë diku: «Pa mua nuk mund të bëni asgjë.»

Le të mos mburremi, pra, në veten tonë, por më tepër në dhuratat e Tij. Edhe në qoftë se e tillë është gjendja e mendjes së dikujt, ç'vend mund të gjejë në të dëshira për t'u vënë mbi njerëzit e tjerë, kur kështu të gjithë marrim pjesë në të njëjtin hir dhe kemi po atë Zot të ushtrive si Dhuruesin edhe të qenies sonë edhe të aftësisë sonë për të bërë mirë? Pra, për të përulur prirjen tonë drejt kryelartësisë dhe për të frenuar dëshirat për epërsi, Krishti tregon se edhe ai që dukej i madh është asgjë dhe i dobët. Prandaj i lë mënjanë nxënësit e tjerë dhe i drejtohet atij që është i pari e që qëndron në krye të tyre, dhe i thotë se Satanai ka dëshiruar shumë herë t'ju shoshitë si grurin, domethënë t'ju hetojë e t'ju vërë në provë, dhe t'ju nxjerrë përballë goditjeve të padurueshme. Sepse Satanai e ka zakon të sulmojë njerëzit e një shkëlqimi të pazakontë, dhe, si ndonjë barbar i egër e mendjemadh, i fton në dyluftim ata më në zë në udhët e perëndishmërisë. Kështu e sfidoi Jobin, por u mund prej durimit të tij, dhe mburracaku ra, i mundur prej qëndresës së atij heroi ngadhënjimtar. Por natyrën njerëzore e bën pre, sepse është e dobët dhe lehtë për t'u mundur; kurse ai është i ashpër, i pamëshirshëm dhe i papajtueshëm në zemër. Sepse, siç thotë Shkrimi i Shenjtë për të: «Zemra e tij është e fortë si guri, edhe qëndron si një kudhër që nuk rrihet dot.» Megjithatë, Krishti me fuqinë e Tij e ka vënë nën këmbët e shenjtorëve; sepse Ai ka thënë: «Ja, ju kam dhënë të shkelni mbi gjarpërinj e akrepa, edhe mbi gjithë fuqinë e armikut, edhe asgjë nuk do t'ju dëmtojë.» «Satanai, pra, thotë Ai, ka dëshiruar t'ju shoshitë si grurin; por unë kam ngritur lutje për ty, që besimi yt të mos mungojë.»

Shihni sërish: Ai përulet para nesh dhe flet sipas kufijve të gjendjes njerëzore, e megjithatë është Perëndi prej natyre, edhe pse u bë mish. Sepse, ndonëse është fuqia e Atit, nëpërmjet të Cilit ruhen të gjitha gjërat dhe prej të Cilit ato marrin aftësinë të qëndrojnë në gjendje të mirë, prapëseprapë thotë se ngre lutje si njeri. Sepse ishte e nevojshme, po, e nevojshme, që Ai, i Cili për hir të ekonomisë u bë si ne, të përdorte edhe fjalët tona, kur rasti e thërriste në përputhje me atë që kërkonte vetë ekonomia. «U luta, pra, thotë Ai, që besimi yt të mos mungojë.» Tani, me anë të kësaj Ai tregon se, po të ishte dorëzuar te Satanai për t'u tunduar, do të kishte dalë krejtësisht i pabesë; sepse, edhe pa u dorëzuar kështu, doli i dobët prej ligështisë njerëzore, i paaftë të përballonte frikën e vdekjes. Sepse e mohoi Krishtin, kur një vajzë e re e trazoi në pallatin e kryepriftit, duke i thënë: «Edhe ti je një nga nxënësit e Tij.»

Shpëtimtari, pra, e paralajmëroi se ç'do të kishte qenë përfundimi, po të ishte dorëzuar në tundimin e Satanait; por njëkohësisht i jep fjalën e ngushëllimit dhe thotë: «Edhe ti, kur të kthehesh, forco vëllezërit e tu», domethënë, bëhu mbështetja, udhëzuesi dhe mësuesi i atyre që më afrohen me anë të besimit. Veç kësaj, mrekullohuni me mjeshtërinë e bukur të kësaj pjese dhe me madhështinë e pashoqe të butësisë hyjnore! Sepse rënia e tij e afërt mund ta çonte nxënësin në dëshpërim, sikur të kishte për t'u dëbuar nga lavditë e apostullimit dhe ndjekja e tij e mëparshme pas Krishtit të humbte shpërblimin, ngaqë s'qe në gjendje të përballonte frikën e vdekjes dhe e mohoi Atë. Prandaj Krishti menjëherë e mbush me shpresë të mirë dhe i jep sigurinë e patundur se do të çmohet i denjë për bekimet e premtuara dhe do të vjelë frytet e qëndrueshmërisë. Sepse Ai thotë: «Edhe ti, kur të kthehesh, forco vëllezërit e tu.» O sa mirësi e madhe dhe e pakrahasueshme! Nxënësi ende nuk ishte sëmurur me lëngatën e mosbesimit, e ja tek kishte marrë barin e faljes; ende nuk ishte kryer mëkati, e merr ndjesë; ende nuk kishte rënë, e i zgjatet dora shpëtuese; ende nuk ishte lëkundur, e forcohet; sepse «ti, thotë Ai, kur të kthehesh, forco vëllezërit e tu.» Të flasësh kështu i takon Atij që fal dhe që e rikthen në pushtetin apostolik.

Por Pjetri, në zjarrin e zellit të tij, u zotua për qëndrueshmëri e durim deri në skajin e fundit, duke thënë se do t'u qëndronte burrërisht tmerreve të vdekjes dhe s'do t'i përfillte prangat; por kështu u shmang nga e drejta. Sepse, kur Shpëtimtari i tha se do të dilte i dobët, ai s'duhej ta kundërshtonte, duke shpallur me zë të lartë të kundërtën; sepse e Vërteta nuk mund të gënjejë. Por përkundrazi duhej t'i kërkonte fuqi Atij, që ose të mos e pësonte këtë, ose të çlirohej menjëherë nga e keqja. Por, siç e thashë, ngaqë ishte i flaktë në frymë, i ngrohtë në dashurinë ndaj Krishtit dhe me një zell të papërmbajtur për t'i kryer si duhet ato detyra që i shkojnë një nxënësi në shërbimin ndaj Mësuesit të tij, ai shpall se do të durojë deri në skajin e fundit; por u qortua për fjalët e tij të marra kundër asaj që ishte parathënë dhe për nxitimin e tij të paarsyeshëm në kundërshtimin e fjalëve të Shpëtimtarit. Prandaj Ai thotë: «Me të vërtetë po të them se sonte nuk do të këndojë gjeli, para se ti të më mohosh tri herë.» Dhe kjo doli e vërtetë. Le të mos mbahemi, pra, me të madh, edhe sikur ta shohim veten fort të shquar për virtytet tona; por më tepër le t'i ngremë lëvdatat e falënderimeve tona Krishtit, që na shpengon dhe që është edhe Ai që na jep madje edhe dëshirën për të qenë të aftë të veprojmë drejt; nëpërmjet të Cilit e bashkë me të Cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.