Lluka 22:35-38

«22:35-38. Edhe ai u tha atyre: ‹Kur ju dërgova pa qese, pa trastë e pa këpucë, a ju mungoi gjë?› Edhe ata thanë: ‹Asgjë.› Edhe ai u tha atyre: ‹Por tani, ai që ka qese, le ta marrë; edhe po ashtu edhe një trastë; edhe ai që s'ka, le të shesë rrobën e tij e të blejë një shpatë. Sepse po ju them se kjo që është shkruar duhet të përmbushet tek unë, se u numërua edhe bashkë me shkelësit. Sepse ajo që ka të bëjë me mua po merr fund.› Edhe ata thanë: ‹Zot, ja, këtu janë dy shpata.› Edhe ai u tha atyre: ‹Mjaft.›»

Moisiu i lumtur u nguliti israelitëve frikën e Perëndisë, duke thënë: «Është gjë e tmerrshme të biesh në duart e Perëndisë së gjallë, sepse Perëndia ynë është zjarr që gllabëron.» Edhe një profet tjetër i shenjtë ka thënë për Të: «Zemërimi i tij i përpin princat, edhe shkëmbinjtë shkrihen para tij.» Për më tepër, Davidi i lumtur thotë për Të diku në Psalme: «Ti je i frikshëm; e kush do të qëndrojë përpara teje në zemërimin tënd?» Sepse ç'fuqi njeriu, apo e çfarëdo gjëje të krijuar, mund t'i qëndrojë forcës së papërmbajtshme të Perëndisë së tërëfuqishëm? Por zemërimi i Tij nuk bie mbi asnjë njeri të drejtë (sepse Perëndia nuk bën padrejtësi), por më tepër mbi ata, mëkatet e të cilëve janë të shumta e të padurueshme dhe ligësia e tyre s'njeh cak.

Si shembull i asaj që thamë, merr atë që u ndodhi turmave të hebrenjve pasi Krishti u ngjall prej së vdekurish dhe u ngjit në qiell. Sepse Perëndia Atë u dërgoi Birin e Tij, duke i ftuar në një shërbim më të lartë se ligji dhe në njohjen e çdo të mire. E dërgoi që t'i çlironte nga çdo faj e t'i pastronte nga njollat e mëkatit; që t'i sillte në birëri, në lavdi, në nder e në bashkësinë e Frymës së Shenjtë; në jetën e paprishshme, në lavdinë e pasosur dhe në mbretërinë e qiejve. Ndonëse duhej të nxitonin me zjarr drejt këtij hiri, ta nderonin me lëvdime mirënjohëse Atë që erdhi t'u vinte në ndihmë, e ta pranonin me gëzim hirin që vjen me anë të besimit, ata s'bënë vërtet asgjë të tillë, por bënë pikërisht të kundërtën; sepse u ngritën kundër Tij, e përçmuan me mosbindjen e tyre, shanë madje edhe shenjat e Tij hyjnore, dhe, pasi bënë e thanë çdo gjë të pështirë, në fund e kryqëzuan. Dhe kështu u ra për pjesë të pësonin ato gjëra që edhe kori i profetëve të shenjtë i kishte shpallur qëmoti. Sepse njëri prej tyre tha: «Perëndia do t'i hedhë larg, sepse nuk e dëgjuan, edhe do të jenë endacakë ndër kombet.» Edhe përsëri: «Sepse Jerusalemi është braktisur edhe Juda ka rënë, edhe gjuhët e tyre janë me paudhësi; nuk i binden Zotit; prandaj tani lavdia e tyre është ulur, edhe turpi i fytyrave të tyre është ngritur kundër tyre.» Edhe në një vend tjetër u drejtohet fjala kështu, sikur t'u fliste vetë Perëndia, që është mbi të gjitha: «Edhe tani, sepse i bëtë të gjitha këto vepra, edhe unë ju fola e nuk dëgjuat, edhe ju thirra e nuk u përgjigjët, prandaj do t'ia bëj kësaj shtëpie, mbi të cilën thirret emri im edhe në të cilën shpresoni, edhe këtij vendi që ua dhashë juve dhe etërve tuaj, ashtu siç i bëra Shilomit; edhe do t'ju hedh nga përpara fytyrës sime, ashtu siç i hodha vëllezërit tuaj, tërë farën e Efraimit.» Sepse ata, siç thashë, u dorëzuan në shkretim dhe u shpërndanë mbi gjithë dheun, tempulli i tyre u përpi nga zjarri e gjithë Judeja u robërua.

Se kështu do të ndodhte, Krishti ua kishte parathënë nxënësve, dhe rasti që e nxiti të fliste për këtë çështje ishte pak a shumë ky. E kishte paralajmëruar Pjetrin e admirueshëm se do ta mohonte tri herë, pikërisht në kohën e kapjes së Tij, kur çeta e ushtarëve të Pilatit, bashkë me shërbëtorët e hebrenjve, e çoi për gjyq te kryepriftërinjtë; sepse atje Pjetri e mohoi. Dhe meqë tashmë ishte bërë fjalë për kapjen e Tij e për të çuarit e Tij përpara Kajafës, pas kësaj vinte natyrshëm një përmendje edhe e asaj që do të ndodhte më pas, domethënë e vetë Mundimit të Tij mbi kryq; dhe pikërisht atëherë Ai paratha luftën që do të shpërthente mbi hebrenjtë e që, me një furi të papërballueshme, u derdh si një lumë mbi gjithë vendin e tyre. Prandaj thotë: «Kur ju dërgova pa qese, pa trastë e pa këpucë, a ju mungoi gjë? Edhe ata thanë: ‹Jo.›» Sepse Shpëtimtari i dërgoi apostujt e shenjtë, me urdhrin që t'u predikonin banorëve të çdo fshati e qyteti ungjillin e mbretërisë së qiejve dhe të shëronin çdo lëngatë e çdo sëmundje ndër popullin. Dhe në udhëtimin e tyre i porositi të mos merreshin me punët e trupit, por, të shkarkuar nga çdo barrë, ta përshkonin vendin duke e mbështetur tek Ai gjithë shpresën e ushqimit të tyre. Edhe këtë e bënë, duke u bërë kështu shembull i një sjelljeje të lavdërueshme e apostolike. «Por tani, thotë, ai që ka qese, le ta marrë, e po ashtu edhe një trastë.» Më thuaj, pra: a ishte kjo ngaqë, pas një rimendimi, u gjet një plan më i dobishëm? A do të kishte qenë më mirë të mbanin trastë e qese edhe në rastin e mëparshëm? E, në mos, cili ishte shkaku i një ndryshimi kaq të papritur? Ç'nevojë kishin apostujt e shenjtë për qese e trastë? Ç'përgjigje duhet t'i japim kësaj? Se kjo thënie, në dukje, kishte të bënte me ta, por, në të vërtetë, vlente për çdo hebre; sepse ishin më tepër ata, të cilëve u drejtohej Krishti. Sepse Ai nuk tha se apostujt e shenjtë duhej të merrnin qese e trastë, por se «kushdo që ka qese, le ta marrë», duke nënkuptuar me këtë se kushdo që kishte pasuri në trojet e hebrenjve, duhej të mblidhte gjithçka që kishte e të ikte, që, po të mundte të shpëtonte disi veten, ta bënte. Por kushdo që s'kishte mjete për t'u pajisur për udhë, dhe që, nga varfëria e skajshme, duhej të mbetej në atë vend, le ta shesë, thotë, edhe ky rrobën e tij e le të blejë një shpatë; sepse tash e tutje çështja për të gjithë ata që mbeten në atë vend nuk do të jetë nëse kanë a s'kanë ndonjë gjë, por nëse mund të rrojnë e të ruajnë jetën. Sepse lufta do t'i zërë me një vrull kaq të papërballueshëm, saqë asgjë s'do të mund t'i bëjë ballë.

Dhe më pas Ai u tregon shkakun e së keqes dhe të një shtrëngimi kaq të rëndë e të pashërueshëm që do t'i binte, kur u thotë se, sipas Shkrimeve, do të numërohet bashkë me shkelësit; me këtë tregon qartë varjen e Tij mbi kryq bashkë me kusarët që u kryqëzuan me Të, duke duruar kështu ndëshkimin e një shkelësi. «Edhe ekonomia, që arriti deri këtu, tani do të marrë fund.» Sepse Ai vërtet duroi për hirin tonë Mundimin e Tij shpëtues, dhe deri këtu arriti ligësia e pacipë e hebrenjve, e kjo qe kulmi i tërbimit të tyre të shfrenuar; por, pas Mundimit mbi kryq, çdo dorë mbeti e pafuqishme, «sepse armiku s'pati epërsi mbi të, edhe biri i ligësisë s'mundi më ta dëmtojë.» Sepse Ai u ngjall, pasi shkeli varrin; u ngjit në qiell e u ul në të djathtë të Perëndisë Atë; dhe që tani e tutje do të vijë jo në gjendje të përunjur, si dikur, as brenda kufijve të natyrës njerëzore, por në lavdinë e Atit, me engjëjt e shenjtë si truprojë të Tij; edhe do të ulet mbi fronin e lavdisë së Tij, «duke e gjykuar botën me drejtësi», siç është shkruar. Atëherë, siç thotë profeti, «do të shohin atë që e shpuan»; dhe Atë që këto qenie të mjera e përqeshën, kur e panë të varur mbi kryqin e çmuar, do ta sodisin të kurorëzuar me lavdi hyjnore, e, si shpagim i drejtë i ligësisë së tyre ndaj Tij, do të bien në gropën e shkatërrimit. «Ajo, pra, thotë, që ka të bëjë me mua, po merr fund», domethënë sa i përket vdekjes që do të pësojë në mish. Dhe atëherë ato gjëra që i parathanë profetët e shenjtë në kohët e lashta do t'u ndodhin atyre që e vranë.

Duke i parathënë këto gjëra, Zoti fliste për atë që do t'i ndodhte vendit të hebrenjve. Por nxënësit hyjnorë nuk e rrokën kuptimin e thellë të fjalëve, por menduan më tepër se Ai donte të thoshte se duheshin shpata, për shkak të sulmit që do t'i bëhej nga nxënësi që e tradhtoi dhe nga ata që ishin mbledhur për ta kapur. Prandaj thonë: «Zot, ja, këtu janë dy shpata.» Po cila është përgjigjja e Shpëtimtarit? «Mjaft.» Vër re se si Ai, si të thuash, madje ua përqesh fjalën, duke e ditur mirë se nxënësit, që s'e kishin rrokur forcën e fjalëve, menduan se duheshin shpata për shkak të sulmit që do t'i bëhej Atij Vetë. Duke e ngulur, pra, shikimin mbi ato që u ndodhën hebrenjve për shkak të sjelljes së tyre të ligë ndaj Tij, Shpëtimtari, siç thashë, ua përqesh fjalën dhe thotë: «Mjaft.» Po, vërtet, dy shpata mjaftojnë për të përballuar goditjen e luftës që do t'u vinte, luftë kundër së cilës as shumë mijëra shpata s'vlenin gjë. Sepse hebrenjtë, në krenarinë e tyre, bënë një qëndresë të fuqishme kundër forcave të Cezar Augustit, por nuk arritën asgjë; sepse u rrethuan me forcë dërrmuese e pësuan çdo mjerim. Sepse, siç thotë profeti Isaia: «Atë që vendos Perëndia i shenjtë, kush do ta prishë? Edhe dorën e tij, kur ngrihet, kush do ta kthejë mbrapsht?» Le të ruhemi, pra, që të mos e zemërojmë Perëndinë, sepse është gjë e tmerrshme të biesh në duart e Tij. Por ndaj atyre që besojnë në Krishtin Ai është i mëshirshëm, madje ndaj atyre që e lëvdojnë, që e quajnë Shpengues e Çlirues të tyre, që i shërbejnë me shërbim shpirtëror e me çdo sjellje të virtytshme; sepse, po të veprojmë e të flasim kështu, Krishti do të na bëjë të Tijët; nëpërmjet të Cilit e bashkë me të Cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.