Lluka 22:54-62

«22:54-62. Dhe e zunë, e çuan tej dhe e sollën në shtëpinë e kryepriftit; kurse Pjetri e ndiqte nga larg. Dhe, si ndezën një zjarr në mes të oborrit dhe u ulën bashkë, Pjetri u ul mes tyre. Një shërbëtore, si e pa ndërsa rrinte ulur pranë dritës, i nguli sytë dhe tha: ‹Edhe ky ishte bashkë me të.› Por ai e mohoi, duke thënë: ‹Grua, nuk e njoh.› Dhe pas pak, një tjetër e pa dhe tha: ‹Edhe ti je një nga ata.› Po Pjetri tha: ‹O njeri, nuk jam.› Dhe si kaloi rreth një orë, një tjetër pohoi me këmbëngulje, duke thënë: ‹Vërtet, edhe ky ishte bashkë me të, sepse është galileas.› Por Pjetri tha: ‹O njeri, nuk di ç'thua.› Dhe menjëherë, ndërsa ai po fliste ende, këndoi gjeli. Dhe Zoti u kthye dhe e vështroi Pjetrin; e Pjetrit iu kujtua fjala e Zotit, që i kishte thënë: ‹Sot, para se të këndojë gjeli, do të më mohosh tri herë.› Dhe doli jashtë e qau me hidhërim.»

Zoti ynë Jisu Krishti, që të na bënte të kujdesshëm në çdo vepër të shenjtë që ndërmarrim, na urdhëroi t'i ngremë lart lutjet tona pa pushim dhe ta bëjmë pjesë të lutjes sonë thënien: «Mos na shtjer në ngasje.» Sepse dhuna e ngasjeve shpesh mjafton për të tronditur edhe një mendje krejt të patundur, për ta përulur deri në lëkundje dhe për ta vënë përballë tmerreve më të mëdha edhe një njeri të guximshëm e zemërfortë. Dhe këtë pati fatin ta provonte nxënësi i zgjedhur, domethënë Pjetri i shenjtë. Sepse ai u tregua i dobët dhe e mohoi Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve. Dhe këtë mohim nuk e bëri vetëm një herë, por tri herë, madje me betime. Sepse Mateu ka thënë se «nisi të mallkonte e të betohej: ‹Nuk e njoh atë Njeri.›» Tani, ka disa që duan të na bindin se nxënësi u betua se nuk e dinte që Jisui ishte njeri; por argumenti i tyre nuk qëndron, ndonëse qëllimi i tyre ishte t'i jepnin nxënësit një ndihmë dashamirëse. Sepse, po të betohej, siç thonë ata, se nuk e dinte që Jisui ishte njeri, çfarë tjetër bëri veçse e mohoi, duke përmbysur kështu misterin e ekonomisë në mish? Sepse ai e dinte se Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë u bë e ngjashme me ne, domethënë njeri; këtë e rrëfeu haptas kur tha: «Ti je Krishti, Biri i Perëndisë së gjallë.» Duke thënë këtë, ai nuk kishte ndër mend të pohonte se Ai është Biri i Perëndisë thjesht si një qenie e tillë siç jemi ne; përkundrazi, edhe pse e shihte të qëndronte aty brenda kufijve të natyrës njerëzore Atë që është Fjala, e cila i tejkalon çdo gjë të krijuar dhe që buroi nga Qenia e Perëndisë Atë, megjithatë, po them, nuk ngurroi ta pranonte e ta rrëfente se Ai është Biri i Perëndisë së gjallë. Prandaj është krejt e paarsyeshme të mendosh se, ndonëse e njihte misterin e ekonomisë në mish, megjithatë tha se nuk e dinte që Jisui ishte njeri. Cila është, pra, e vërteta? Ai ishte vërtet i dobët; sepse Jisui nuk mund të fliste gënjeshtër, Ai që e paralajmëroi: «Para se të këndojë gjeli, do të më mohosh tri herë.»

As nuk themi, sigurisht, se mohimi ndodhi që të dilnin të vërteta fjalët e Krishtit; përkundrazi, qëllimi i Tij ishte të paralajmëronte nxënësin, sepse ajo që do të ndodhte nuk i shpëtonte dijes së Tij. Kështu, kjo fatkeqësi i ndodhi nxënësit nga frikacakëria e natyrës njerëzore. Sepse, meqë Krishti ende nuk ishte ngjallur prej të vdekurve, as vdekja ende nuk ishte asgjësuar, as prishja nuk ishte fshirë, frika për të pësuar vdekjen ishte diçka përtej durimit njerëzor. Se kjo vepër e mjerë lindi, siç thashë, nga sëmundja e frikacakërisë njerëzore, dhe se nxënësi u dënua nga ndërgjegjja e vet, e vërtetojnë si vajtimi i tij menjëherë pas, ashtu edhe lotët e pendimit të tij, që i rridhnin nga sytë si për një mëkat të rëndë. Sepse, siç thotë, «doli jashtë dhe qau me hidhërim», pasi Krishti e kishte parë dhe i kishte sjellë ndër mend atë që i kishte thënë.

Por më tej ia vlen të vërejmë në ç'mënyrë iu fal mëkati dhe si e largoi fajin e tij, sepse kjo ngjarje mund të na sjellë edhe neve vetë jo pak dobi. Ai, pra, nuk e shtyu pendimin, as nuk u tregua i shkujdesur për të; sepse, sa e shpejtë qe rënia e tij në mëkat, aq të shpejtë qenë edhe lotët për të; dhe jo vetëm qau, por qau me hidhërim; e, si dikush që kishte rënë, u ngrit sërish trimërisht. Sepse ai e dinte se Perëndia i mëshirshëm thotë diku, me gojën e njërit prej profetëve: «A nuk ngrihet ai që bie? A nuk kthehet ai që shmanget?» Duke u kthyer, pra, nuk e humbi shenjën, sepse mbeti ai që kishte qenë më parë: një nxënës i vërtetë. Sepse, kur u paralajmërua se do të mohonte tri herë para se të këndonte gjeli, që atëherë fitoi edhe shpresën e faljes; sepse fjalët që Krishti i tha ishin: «Edhe ti, kur të kthehesh një ditë, forcoji vëllezërit e tu.» Fjalë të tilla i përkasin Atij që sërish e cakton dhe e rivendos në pushtetin apostolik; sepse ia beson përsëri shërbesën e forcimit të vëllezërve, gjë të cilën ai edhe e bëri.

Këtë gjithashtu themi: ndonëse në Shkrimet e Shenjta na mësohen dështimet e shenjtorëve, kjo nuk bëhet që ne, duke shpërfillur detyrën e qëndrueshmërisë, të biem në kurthe të ngjashme, por që, në rast se na qëllon të tregohemi të dobët në ndonjë gjë të nevojshme për shpëtimin, të mos e humbim shpresën se mund të ngjitemi sërish drejt forcës dhe, si të thuash, të rimarrim shëndetin pas një sëmundjeje të papritur. Sepse Perëndia i mëshirshëm u ka dhënë banorëve të tokës pendimin si barin e shpëtimit; e këtë, nuk e di se si, disa njerëz përpiqen ta lënë mënjanë, duke thënë për veten se janë të pastër, e në marrëzinë e tyre të madhe nuk e kuptojnë se një mendim i tillë për veten është plot me çdo ndyrësi. Sepse «askush nuk është i pastër nga ndyrësia», siç është shkruar. Përveç kësaj themi se e zemëron Perëndinë kur përfytyrojmë se jemi të pastër nga çdo ndyrësi; sepse Ai gjendet madje duke i thënë njërit prej atyre që bënin jetë të ndyrë: «Ja, unë kam një gjyq me ty, sepse ti thua: ‹Nuk kam mëkatuar›; ngaqë ke vepruar me shumë përbuzje, duke përsëritur udhët e tua.» Sepse përsëritja e udhës drejt mëkatit është, për ne, kur na zënë shkeljet, të mos pranojmë se jemi fajtorë për ndyrësinë që lind prej tyre.

«Por sigurisht,» thonë ata, «Perëndia i të gjithëve i fal mëkatet e atyre që ende nuk janë pagëzuar, por jo ato të atyre që tashmë janë pranuar në hirin e Tij.» Po ne, ç'i përgjigjemi kësaj? Se, po të vënë ligje sipas trillit të tyre, fjalët e tyre nuk kanë shumë peshë për ne. Por, në qoftë se u përmbahen Shkrimeve të frymëzuara nga Perëndia, kur ka qenë i pamëshirshëm Perëndia i të gjithëve? Le ta dëgjojnë kur thërret me zë të lartë: «Trego paudhësitë e tua të mëparshme, që të dalësh i drejtë.» Le të kujtojnë edhe të lumturin Davidin, që thotë në Psalmet: «A do të harrojë Perëndia të jetë i mëshirshëm? A do t'i mbledhë mëshirat e Tij në zemërimin e Tij?» Dhe përsëri: «Thashë: ‹Do t'ia rrëfej Zotit paudhësinë time kundër vetes›, dhe Ti e fale ligësinë e zemrës sime.» Përveç kësaj, ata nuk duhet të harrojnë se, para se të kapej Krishti apo para se ta mohonte Pjetri, ai kishte marrë pjesë në trupin e Krishtit dhe në gjakun e Tij të çmuar. «Sepse mori bukë, e bekoi dhe ua dha atyre, duke thënë: ‹Ky është trupi im.› Po ashtu edhe kupën, duke thënë: ‹Pini të gjithë prej saj, sepse ky është gjaku im i besëlidhjes së re.›» Ja, pra, qartazi, se pasi mori pjesë në eukaristinë mistike, ra në mëkat dhe mori falje pas pendimit të tij. Le të mos e qortojnë, pra, butësinë e Perëndisë, le të mos e përbuzin dashurinë e Tij për njerëzit, por le të kujtojnë Atë që thotë haptas: «Ligësia e të ligut nuk do ta dëmtojë atë ditën kur ai largohet nga paudhësia e tij.» Dhe, kur Perëndia na e ofron kështu kthimin cilëndo ditë që njeriu të jetë gati ta bëjë, përse nuk e kurorëzojnë më mirë me lavde mirënjohëse Atë që u vjen në ndihmë, në vend që t'i kundërvihen marrëzisht dhe, si të thuash, me kokëfortësi? Sepse, duke bërë kështu, sjellin dënimin mbi kokën e tyre dhe tërheqin mbi vete zemërimin e pashmangshëm. Sepse Perëndia i mëshirshëm nuk pushon së qeni i tillë, meqë, sipas zërit të profetit, «Ai do mëshirë». Le të përpiqemi, pra, me gjithë fuqinë tonë, që të mos biem në mëkat, dhe le të mbetet e ngulitur pandryshueshëm në ne një dashuri e patundur për Krishtin, ndërsa themi me fjalët e të lumturit Pavlit: «Kush do të më ndajë nga dashuria e Krishtit? A shtrëngimi, a ngushtica, a përndjekja, a uria, a lakuriqësia, a rreziku, a shpata?» Por, në qoftë se na sulmon ngasja dhe ndodh që dalim vetëm të dobët, le të qajmë me hidhërim, le t'i kërkojmë falje Perëndisë; sepse Ai shëron ata që janë me zemër të thyer, ngre të rënët, ua zgjat dorën shpëtimtare atyre që kanë humbur udhën; sepse Ai është Shpëtimtari i të gjithëve, nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin i qoftë lavdi e pushtet Perëndisë Atë, së bashku me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.