Lluka 22:63-71

«22:63-71. Dhe njerëzit që e mbanin, e përqeshnin dhe e godisnin; edhe, pasi ia mbuluan sytë, e pyetën, duke thënë: ‹Profetizo, cili është ai që të goditi?› Dhe shumë gjëra të tjera thoshin kundër tij me blasfemi. Dhe, kur u bë ditë, u mblodh këshilli i pleqve të popullit, i përbërë nga kryepriftërinjtë dhe skribët, dhe e shpunë atë në kuvendin e tyre; edhe i thanë: ‹Në qofsh ti Krishti, na e thuaj.› Edhe ai u tha atyre: ‹Po t'jua them, nuk do të besoni; edhe po t'ju pyes, nuk do të më përgjigjeni. Por tash e tutje Biri i njeriut do të rrijë në të djathtën e fuqisë së Perëndisë.› Atëherë të gjithë thanë: ‹Ti, pra, je Biri i Perëndisë?› Edhe ai u tha atyre: ‹Ju e thoni se unë jam.› Dhe ata thanë: ‹Ç'nevojë kemi më për dëshmi? Sepse vetë e dëgjuam nga goja e tij.›»

Edhe këtu le të thotë profeti Jeremia për fisin e Israelit: «Kush do të ma bëjë kokën ujë e sytë e mi një burim lotësh, që të qaj për këtë popull ditë e natë?» Sepse ç'vajtim do të mjaftonte për ata që ranë në gropën e humbjes për shkak të sjelljes së tyre të ligë ndaj Krishtit, dhe për një faj kaq të madh, saqë jo vetëm me fjalë e hidhëruan atë dhe e përqeshën me britma blasfemuese, por edhe ngritën duar mëkatare mbi të dhe i përgatitën lakun e vdekjes? Dhe e trajtuan me aq përbuzje, e tallën me ligësi, saqë guxuan madje ta godisnin; sepse kështu e dëgjuam sot Ungjillorin e shenjtë të thoshte: «Sepse njerëzit që e mbanin, e përqeshnin dhe e godisnin, duke thënë: ‹Profetizo, cili është ai që të goditi?›» «Por ai, kur shahej, nuk shante përsëri; dhe kur pësonte, nuk kanosej, por ia dorëzonte çështjen atij që gjykon me drejtësi.» Prandaj me të drejtë mund të themi atë që u tha për disa njerëz nga një prej profetëve të shenjtë: «Qiejt u shtangën për këtë dhe u drodhën së tepërmi, thotë Zoti.» Sepse Zoti i tokës dhe i qiellit, Krijuesi dhe Mjeshtri i gjithçkaje, Mbreti i mbretërve dhe Zoti i zotërve, ai që është kaq tejmase i madh në lavdi e në madhështi, themeli i çdo gjëje dhe ai në të cilin ajo merr qenie e qëndron (sepse «gjithçka ekziston në të»), ai që është fryma e gjithë shpirtrave të shenjtë në qiell, përbuzet si një prej nesh. I përballon me durim goditjet dhe i nënshtrohet talljes së të ligjve. Kështu ai na e ofron veten si shembull të përsosur të shpirtgjerësisë, ose më saktë, na e shfaq madhështinë e pakrahasueshme të butësisë së tij hyjnore.

Ose ndoshta ai i duron këto edhe për të qortuar dobësinë e mendjeve tona dhe për të treguar se gjërat njerëzore janë aq më poshtë se përsosmëritë hyjnore, sa ç'është natyra jonë më e ulët se e tij. Sepse ne që jemi prej dheu, thjesht kalbësirë e hi, sulmojmë menjëherë ata që duan të na bëjnë keq, me zemër plot egërsi si bishat e egra. Por ai, që në natyrë e në lavdi shkon përtej kufijve të mendjes e të fjalës sonë, i përballoi me durim ata rojtarë, kur jo vetëm e përqeshnin, por edhe e godisnin. «Sepse, pasi ia mbuluan sytë, thotë, dhe pastaj e goditën, e pyetën: ‹Profetizo, cili është ai që të goditi?›» E tallin, sikur të ishte ndonjë njeri i paditur, atë që është Dhënësi i çdo dijeje dhe që sheh madje edhe atë që fshihet brenda nesh; sepse ai ka thënë diku, me anë të një prej profetëve të shenjtë: «Kush është ky që fsheh këshillë prej meje, që mbyll fjalë në zemrën e tij dhe pandeh se prej meje i fsheh?» Prandaj ai që heton zemrat dhe veshkat, dhe që është Dhënësi i çdo profecie, si mund të mos e dinte se cili ishte ai që e goditi? Por, siç tha vetë Krishti: «Errësira ua ka verbuar sytë, dhe mendjet e tyre janë të verbuara.» Prandaj edhe për ta mund të thuhet: «Mjerë ata që janë të dehur, por jo me verë!» «Sepse hardhia e tyre është nga hardhia e Sodomës, dhe filizi i tyre nga Gomorra.»

Por kur, në agim të ditës, u mblodh kuvendi i tyre i lig, ai që është Zoti i Moisiut dhe Dërguesi i profetëve, pasi u përqesh kështu pa ligj, u soll në mes; dhe e pyetën në ishte Krishti. O farise i pamend, në qoftë se pyet ngaqë nuk e di, atëherë, derisa ta mësoje të vërtetën, kurrsesi nuk duhej ta hidhëroje atë, që të mos hidhëroje Perëndinë; por, në qoftë se bën sikur nuk di, ndërsa në të vërtetë e di mirë se ai është Krishti, atëherë duhet të dëgjosh çfarë thotë Shkrimi i Shenjtë: «Perëndia nuk mashtrohet.»

Por, më thuaj, përse e pyet atë dhe do të mësosh prej tij vetë a është Krishti? Sepse mjaft lehtë mund të marrësh dijeni për të nga ligji dhe profetët. Kërko nëpër shkrimet e Moisiut: do ta shohësh atje të përshkruar në shumë mënyra. Sepse u flijua si qengj; e mundi shkatërruesin me gjakun e tij; dhe u parafigurua edhe në shumë forma të tjera. Shqyrto edhe shkrimet e profetëve; do t'i dëgjosh që shpallin mrekullitë e tij hyjnore e të mrekullueshme. «Sepse atëherë, thonë, do të hapen sytë e të verbërve dhe veshët e memecëve do të dëgjojnë; atëherë i çali do të kërcejë si dre dhe gjuha e belbëzuesve do të flasë qartë.» Dhe përsëri: «Të vdekurit do të ngjallen, dhe ata që janë në varre do të zgjohen; sepse vesa që vjen prej teje është shërim për ta.» Meqë, pra, edhe ju vetë e shihni sa qartë janë përmbushur profecitë që flasin për të, përse nuk e njihni më mirë atë nga dëshmia e mrekullive të tij hyjnore dhe e veprave të tij të patregueshme? Edhe këtë jua tha vetë Krishti: «Veprat që më dha Ati im për t'i bërë, ato vepra dëshmojnë për mua se ai më ka dërguar.» Dhe përsëri: «Po të mos kisha bërë ndër ta veprat që s'i bëri askush tjetër, nuk do të kishin mëkat; por tani panë dhe urryen edhe mua edhe Atin tim.» Prandaj krerët e hebrenjve, bashkë me popullin që kishin nën kujdesin e tyre, ishin vërtet mosbesues dhe krejtësisht pa mend.

Megjithatë, mendoj se duhet t'i shqyrtojmë fjalët që përdori Krishti; sepse ishin një qortim për mungesën e dashurisë ndaj Perëndisë, për të cilën ishin fajtorë skribët dhe farisenjtë. Kur, pra, pyesin nëse ai është vërtet Krishti dhe duan ta mësojnë pikërisht këtë, ai thotë: «Po t'jua them, nuk do të besoni; dhe po t'ju pyes, nuk do të përgjigjeni.» Ejani, pra, dhe le t'jua shpjegoj, si njerëzve që gëzohen të mësojnë, cili qe rasti kur dëgjuan dhe nuk deshën të besonin, dhe cili qe ai kur, të pyetur, heshtën. Kur, pra, Krishti u ngjit në Jerusalem, gjeti në tempull njerëz që shisnin dhen, qe e pëllumba, dhe këmbyes parash që rrinin ulur; dhe, pasi bëri, thotë, një lloj kamxhiku prej litarësh, i dëboi të gjithë nga tempulli, duke thënë: «Merrini këto së këtejmi, dhe mos e bëni shtëpinë e Atit tim shtëpi tregtie.» Ngaqë, pra, e quajti Perëndinë Atin e tij, ata që flijonin në tempull murmuritën dhe iu vërsulën, duke thënë: «Me ç'pushtet i bën këto? Dhe kush ta dha këtë pushtet?» Dhe Krishti u përgjigj kësaj: «Do t'ju bëj edhe unë një pyetje; po të ma thoni, edhe unë do t'ju them me ç'pushtet i bëj këto. Pagëzimi i Joanit nga ishte, prej qiellit apo prej njerëzve? Dhe ata, thotë, arsyetuan me vete e thanë: ‹Po të themi se prej qiellit, do të na thotë: Përse nuk i besuat? Po të themi se prej njerëzve, kemi frikë nga populli, sepse të gjithë e mbanin Joanin për profet.› Dhe u përgjigjën e thanë: ‹Nuk e dimë.› Edhe Krishti u tha për këtë: ‹As unë nuk ju them me ç'pushtet i bëj këto.›»

Dhe në një rast tjetër ai i pyeti, duke thënë: «Çfarë thoni për Krishtin? I biri i kujt është? Edhe ata thanë: I Davidit. Dhe pastaj Zoti u tha: Si, pra, Davidi me anë të Frymës e quan Zot, duke thënë: ‹Zoti i tha Zotit tim: Rri në të djathtën time, derisa t'i vë armiqtë e tu si stol nën këmbët e tua.› Në qoftë se, pra, Davidi e quan Zot, si është i biri i tij?» Dhe për këtë përsëri heshtën. Ti e sheh se Krishti flet drejt kur thotë: «Edhe po t'ju pyes, nuk do të më përgjigjeni.»

Do të shohësh gjithashtu se edhe pohimi tjetër është po aq i vërtetë; dhe cili është ky? «Po t'jua them, nuk do të besoni.» Sepse i lumi Joan, Ungjillori, shkruan se «ishte festa e përurimit në Jerusalem, dhe ishte dimër; dhe Jisui po ecte në tempull, në portikun e Solomonit. Hebrenjtë, pra, e rrethuan dhe i thanë: ‹Deri kur do të na e mbash shpirtin pezull? Në qofsh ti Krishti, na e thuaj haptas.› Dhe Jisui iu përgjigj: ‹Jua thashë, dhe nuk besoni; veprat që bëj në emër të Atit tim, ato dëshmojnë për mua; por ju nuk besoni.›»

Dhe, për ta bërë më të rëndë dënimin e tyre, e kam fjalën për refuzimin e tyre për të besuar tek ai, ai ua vë përpara edhe më qartë lavdinë e tij, duke thënë: «Por tash e tutje Biri i njeriut do të rrijë në të djathtën e fuqisë së Perëndisë.» Kur unë, thotë, isha i ngjashëm me ju në trajtë, ndonëse për nga natyra dhe në të vërtetë isha Biri i Perëndisë Atë, ju nuk më përfillët aspak. E megjithatë, a nuk ishte e udhës që mjeshtëria e shkëlqyer e ekonomisë në mish të mos ju shpëtonte, ju që jeni të ditur në ligj e të ushqyer me shkrimet e Moisiut, as nuk ju janë të panjohura parathëniet e profetëve të shenjtë? Por, meqë e keni sjellë veten në një mungesë kaq të madhe njohjeje dhe, të mbushur me padituri të plotë, nuk e njihni misterin që lidhet me mua, ju them domosdo se ju është dhënë vetëm një kohë e shkurtër dhe e ngushtë për krenarinë dhe ligësinë tuaj kundër meje, deri te kryqi im i çmuar. Sepse menjëherë pas kësaj vishem me nder; ngjitem në lavdinë që kisha që në fillim; bëhem, edhe në mish, ai që ndan fronin me Perëndinë Atë, dhe zotëroj sundimin mbi gjithçka, ndonëse kam marrë mbi vete shëmbëllimin tuaj. Ndërsa Krishti fliste kështu, çeta e farisenjve u ndez nga një zemërim i papërmbajtshëm; e kapin shprehjen si shkas për blasfemi dhe padisin vetë të vërtetën; thonë se «nuk na duhet më asnjë dëshmi», si ata që ishin vetë dëgjuesit e fjalëve të tij. Dhe çfarë e kishin dëgjuar, pra, të thoshte? O njerëz të poshtër e pa mend, ju donit të mësonit a ishte ai Krishti; ai, pra, ju mësoi se për nga natyra dhe në të vërtetë është Biri i Perëndisë Atë dhe se ndan me të fronin e Hyjnisë. Prandaj, siç e pohuat vetë, tashti s'keni më nevojë për dëshmi, sepse e dëgjuat atë të fliste; prej kësaj do të mund ta kishit mësuar më së miri se ai është Krishti, dhe kjo do të ishte bërë për ju udha drejt besimit, po të kishit qenë vetëm prej atyre që duan ta njohin të vërtetën. Por ata nuk kuptojnë, sepse e bëjnë edhe udhën e shpëtimit shkas për shkatërrimin e shpirtrave të tyre; pa mend e vrasin atë, me një qëllim të vetëm para syve, në përbuzje të çdo ligji e në shpërfillje të plotë të urdhërimeve hyjnore; sepse është shkruar: «Të shenjtin dhe të drejtin nuk do t'i vrasësh.» Por ata, siç thashë, nuk çanë kokën aspak për urdhërimet e shenjta, por u sulën, si të thuash, poshtë ndonjë tatëpjete të thepisur, për të rënë në lakun e shkatërrimit.

E tillë, pra, ishte sjellja e tyre; por ne i ngremë lavdet tona Perëndisë Fjalë, që për shpëtimin tonë u bë njeri; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.