Lluka 23:44-49

[Këtu teksti në siriakisht ndërpritet krejtësisht. Një pasqyrë e lëndës, e vendosur në krye të pjesës së dytë të dorëshkrimit siriak, tregon se fillimisht dorëshkrimi kishte vetëm edhe tre predikime të tjera, domethënë Predikimi CLIV. mbi 23:44 e vijim, Predikimi CLV. mbi 23:54 e vijim dhe Predikimi CLVI. mbi 24:36 e vijim. Shën Kirili, pra, duhet të ketë lënë pa trajtuar shumicën e rrethanave të ngjalljes dhe të ngjitjes së Krishtit, ose t'i ketë përmendur fare shkurt. Fragmentet që vijojnë janë marrë nga Mai, ndonëse ndoshta një pjesë e tyre nuk i përket Komentit. -- përkthyesi]

«23:44. U bë errësirë mbi gjithë dheun.»

Ai që i tejkalon të gjitha krijesat dhe ndan të njëjtin fron me Atin, e përuli veten deri në zbrazje, mori formën e shërbëtorit dhe duroi kufizimet e natyrës njerëzore, që të përmbushte premtimin që Perëndia u kishte bërë etërve të hebrenjve. Por ata ishin aq zemërgurë e të pabindur, saqë madje ngritën krye kundër vetë Zotit të tyre. Sepse e morën përsipër ta dorëzonin në vdekje Prijësin e Jetës dhe kryqëzuan Zotin e lavdisë. Por kur e mbërthyen në kryq Zotin e të gjithave, dielli mbi kokat e tyre u tërhoq dhe drita e mesditës u mbështoll në errësirë, siç e kishte parathënë hyjnori Amos. Sepse u bë «errësirë që nga ora e gjashtë deri në orën e nëntë»; dhe kjo ishte një shenjë e qartë për hebrenjtë se mendjet e atyre që e kryqëzuan i kishte mbuluar errësira shpirtërore, sepse «Israelit i ka rënë pjesërisht verbëri». Edhe Davidi, në dashurinë e tij ndaj Perëndisë, madje i mallkon, duke thënë: «Le t'u errësohen sytë, që të mos shohin.»

Po! Vetë krijesa vajtoi Zotin e saj: dielli u errësua, shkëmbinjtë u çanë dhe vetë tempulli veshi rrobën e zisë, ngaqë «perdja e tij u ça nga lart deri poshtë». Dhe këtë na e tregoi Perëndia me gojën e Isaisë, duke thënë: «Do ta vesh qiellin me errësirë dhe do ta mbështjell me thes.»

«23:47. Dhe kur kryeqindësi pa ç'u bë, lavdëroi Perëndinë.»

Vër re edhe një herë, të lutem, se, sapo duroi mundimin mbi kryq për ne, nisi menjëherë të fitonte shumë veta për njohjen e së vërtetës: «sepse kryeqindësi, thotë, kur pa ç'kishte ndodhur, lavdëroi Perëndinë, duke thënë se ky njeri ishte vërtet i drejtë.» Edhe disa hebrenj rrahën gjoksin dhe ngritën sytë e mendjes drejt Zotit, sepse pa dyshim i therte ndërgjegjja; ndoshta kërkonin edhe të shfajësoheshin për sjelljen e tyre të paudhë kundër Krishtit, duke thirrur kundër atyre që e kryqëzuan, edhe pse nuk guxonin ta bënin haptas, për shkak të paudhësisë së krerëve. Me të vërtetë, pra, tha Zoti ynë: «Kur të ngrihem lart nga dheu, do t'i tërheq të gjithë tek unë.»