Lluka 23:50-24:12

«23:55. Edhe gratë që kishin ardhur bashkë me të nga Galileja, shkuan pas.»

Gra të urta ndiqnin Krishtin, Shpëtimtarin tonë të përbashkët, duke mbledhur gjithçka që ishte e dobishme dhe e nevojshme për besimin në të. Dhe kur ai e dha mishin e tij si shpengim për jetën e të gjithë neve, ato u vunë me urtësi të kujdeseshin për trupin e tij, sepse kujtonin se kufoma do të mbetej në varr.

«24:4. Dhe ndodhi që, ndërsa ato ishin të hutuara për këtë ...»

Gratë erdhën te varri dhe, kur nuk mundën të gjenin trupin e Krishtit (sepse ai ishte ngjallur), mbetën fort të hutuara. Po ç'ndodhi më pas? Për shkak të dashurisë së tyre për Krishtin dhe të zellit të tyre të zjarrtë ndaj tij, u çmuan të denja të shihnin engjëj të shenjtë, të cilët madje u dhanë lajmin e gëzuar dhe u bënë lajmëtarët e Ngjalljes, duke thënë: «Përse e kërkoni të gjallin ndër të vdekurit? Nuk është këtu, po u ngjall.» Sepse Fjala e Perëndisë rron përherë dhe, prej natyrës së vet, është Jetë. Por kur ai e përuli veten deri në zbrazje dhe pranoi të bëhej i ngjashëm me ne, shijoi vdekjen. Por kjo doli të ishte vdekja e vdekjes, sepse u ngjall prej të vdekurve, që të bëhej udha nëpër të cilën, jo aq ai vetë, sa më tepër ne, kthehemi drejt paprishmërisë. Dhe askush të mos e kërkojë ndër të vdekurit atë që rron përherë; sepse nuk është këtu, domethënë, me vdekshmërinë dhe në varr. Po atëherë ku është? Në qiell, sigurisht, dhe në lavdi hyjnore. Dhe, për ta forcuar edhe më fort besimin e grave në këto gjëra, engjëjt u sjellin ndër mend atë që kishte thënë Krishti: «Duhej patjetër që ai të dorëzohej në duart e mëkatarëve, të pësonte dhe të ngjallej të tretën ditë».

Edhe engjëjt sollën lajmin e gëzuar të lindjes te barinjtë në Betlehem, e tani kumtojnë Ngjalljen e tij. Qielli vë veten në shërbim për ta shpallur atë, dhe ushtritë e frymëve që janë lart i shërbejnë Birit si Perëndi, edhe atëherë kur ishte bërë mish.

«24:9. Edhe u kthyen nga varri dhe ua treguan të gjitha këto të njëmbëdhjetëve dhe gjithë të tjerëve.»

Gratë, pasi u mësuan misterin nga zëri i engjëjve, vrapojnë t'ua tregojnë këto gjëra nxënësve. Sepse ishte e udhës që ky hir, edhe pse kaq i shkëlqyer, t'u jepej grave. Në të vërtetë, ajo që dikur qe shërbëtorja e vdekjes, tani çlirohet nga faji i saj: i shërben zërit të engjëjve të shenjtë dhe bëhet e para që e mëson dhe e kumton misterin e adhurueshëm të Ngjalljes. Prandaj gjinia femërore fitoi si shfajësimin nga qortimi, ashtu edhe zhbërjen e mallkimit të vet. Sepse ai që dikur u kishte thënë «Me dhembje do të lindni fëmijë», u dha çlirim nga fatkeqësia e tyre. Ai i takoi në kopsht, siç e përmend një ungjillor tjetër, dhe u tha: «Gëzohuni». Apostujve të shenjtë, megjithatë, rrëfimi i Ngjalljes u dukej krejtësisht si përrallë e kotë dhe si gënjeshtër, sepse as ata nuk e njihnin Shkrimin e frymëzuar; prandaj nuk besuan, e përqeshën lajmin dhe e hodhën poshtë.

Si besuan nxënësit te Ungjilli i Joanit, pasi dëgjuan Marinë dhe vrapuan te varri? Sepse edhe për këtë Shkrimi dëshmon në favor të tyre, duke thënë: «Kur hynë, pra, nxënësi tjetër, që kishte ardhur i pari te varri, edhe pa, edhe besoi.» Por te Lluka thuhet: «Edhe u kthyen nga varri dhe ua treguan të gjitha këto të njëmbëdhjetëve dhe gjithë të tjerëve (ishin Maria Magdalena, Joana dhe Maria, gruaja e Jakovit, dhe të tjerat bashkë me to, që ua treguan këto gjëra apostujve), dhe ata nuk u besuan.»