Lluka 5:17-32

5:17. Edhe ai vetë po mësonte, edhe farisenjtë rrinin ulur.

Rreth tij, në të vërtetë, ishte një tufë ziliqarësh, domethënë skribë e farisenj, që vështronin veprat e tij të mrekullueshme dhe e dëgjonin ndërsa mësonte: «edhe fuqia e Perëndisë ishte e pranishme, thotë, që ta shëronte atë.» A thuhet kjo sikur Perëndia t'i kishte dhënë aftësinë për të bërë mrekullitë? A e mori hua fuqinë nga një tjetër? Po kush do të guxonte ta pohonte këtë? Përkundrazi, ishte ai vetë që vepronte me fuqinë e vet, si Perëndi e Zot, e jo si pjesëtar i ndonjë hiri hyjnor. Sepse njerëzit, në të vërtetë, edhe pasi çmohen të denjë për dhurata frymore, shpesh e ndonjëherë prapëseprapë dalin të pafuqishëm, sipas masës që di ai që i shpërndan këto hire hyjnore. Por te Shpëtimtari i të gjithë neve nuk kishte asgjë të tillë; fuqia e tij për ta shëruar nuk ishte fuqi njerëzore, por hyjnore dhe e papërballueshme, sepse ishte Perëndi dhe Biri i Perëndisë.

[Nga Kodiku D.] Vetëm Krishti mëson si mësuesi (i vërtetë) dhe si urtësia e Atit. Sepse gjithë të tjerët mësojnë duke marrë prej tij. «Edhe ishte, thotë, fuqia e Zotit mbi të për të shëruar të gjithë», që do të thotë se fuqia e tij për të shëruar nuk ishte njerëzore, por hyjnore dhe e papërballueshme. Sepse shenjtorët e tjerë një herë e marrin fuqinë për të bërë shërime, e një herë tjetër jo; por Jisui, duke qenë Perëndi dhe fuqia e Atit, i shëronte përherë të gjithë.

5:18. Edhe ja, disa njerëz që sillnin mbi një shtrat një njeri që ishte i paralizuar.

[Nga Kodiku D.] Kur, pra, ishte mbledhur, siç thotë, një numër jo i vogël skribësh e farisenjsh, ja, disa që sillnin mbi një shtrat një njeri të paralizuar; e, duke mos mundur të hynin nga dera, e ngjitën në çati, për të provuar një vepër të çuditshme e të panjohur. Sepse, pasi hoqën tjegullat, larguan drurët e vënë atje; e, ndërkohë që bëhej kjo, Jisui priste me durim, kurse ata që ishin të pranishëm rrinin në heshtje, prisnin përfundimin dhe donin të shihnin ç'do të thoshte e ç'do të bënte. Pasi, pra, zbuluan çatinë, ulën shtratin dhe vendosën të paralizuarin në mes. Ç'bën atëherë Zoti? Kur pa besimin e tyre, jo atë të të paralizuarit, po të atyre që e sillnin (sepse dikush mund të shërohet me besimin e të tjerëve), ose, kur vuri re se edhe i paralizuari besonte, e shëroi. Është e mundur, gjithsesi, që vendi ku e ulën shtratin e të paralizuarit nëpër tjegullat të ishte i hapur nga sipër, kështu që të mos u duhej fare të shponin çatinë. Por, kur Shpëtimtari i thotë: «O njeri, të falen mëkatet e tua», këtë ia drejton njerëzimit në përgjithësi; sepse ata që besojnë tek ai, kur shërohen nga sëmundjet e shpirtit, do të marrin faljen e mëkateve që kishin kryer më parë. Ose mund të nënkuptojë këtë: më duhet të shëroj shpirtin tënd para se të shëroj trupin tënd; sepse, në qoftë se kjo nuk bëhet, duke fituar fuqi për të ecur, ti vetëm sa do të mëkatosh më shumë; edhe pse nuk e ke kërkuar këtë, unë, si Perëndi, i shoh sëmundjet e shpirtit, që të sollën këtë sëmundje.

Tani, kur ishte mbledhur një numër kaq i madh skribësh e farisenjsh, ishte e nevojshme që të bëhej për të mirën e tyre ndonjë mrekulli veçanërisht hyjnore, për shkak të përbuzjes me të cilën e shikonin. Prandaj Shpëtimtari me të drejtë u përgatiti sërish një vepër tejet të mrekullueshme. Sepse mbi një shtrat rrinte shtrirë një i paralizuar, i mundur nga një sëmundje e pashërueshme; e, meqë mjeshtria e mjekëve kishte dalë krejt e kotë, e sollën të afërmit e tij te Mjeku që është nga lart, madje nga qielli. Dhe, kur u ndodh përpara atij që mund të shërojë, besimi i tij u pranua; e që besimi mund të heqë mëkatin, Krishti e tregon menjëherë, sepse i shpall atij, ashtu si dergjej aty: «Të falen mëkatet e tua.» Tani, dikush, me sa më duket, mund të thotë për këtë: ajo që ai donte ishte të çlirohej nga sëmundja e tij; përse, pra, Krishti i shpall faljen e mëkatit? Ishte që ti të mësosh se Perëndia, në heshtje e pa zhurmë, vëzhgon punët e njerëzve dhe ndjek rrjedhën e jetës së secilit; e kështu është shkruar: «Udhët e njeriut janë përpara syve të Perëndisë, edhe ai vështron tërë gjurmët e tij.» E, meqë është i mirë dhe do që të gjithë njerëzit të shpëtohen, shpesh i pastron ata që janë mbërthyer në mëkate, duke dërguar sëmundje mbi trupin e tyre. Sepse kështu thotë diku me gojën e Jeremias: «Do të mësohesh, o Jerusalem, me mundim edhe me fshikull.» Edhe autori i librit të Fjalëve të Urta ka thënë diku: «Biri im, mos e përçmo mësimin e Zotit, as mos u ligështo kur qortohesh prej tij; sepse Zoti e ndreq atë që do, edhe fshikullon çdo bir që pranon.» Me të drejtë, pra, Krishti shpall se do të presë shkakun e sëmundjes dhe, si të thuash, vetë rrënjën e saj, domethënë mëkatin; sepse, po të hiqet ky, doemos duhet të hiqet njëkohësisht edhe sëmundja që lindi prej tij.

5:21. Edhe skribët e farisenjtë zunë të arsyetonin, duke thënë.

Ai, pra, siç u tha, duke qenë i pajisur me një pushtet tejet hyjnor, shpalli faljen e mëkateve. Por shpallja shqetëson sërish tufën e paditur e ziliqare të farisenjve; sepse i thoshin njëri-tjetrit: «Kush është ky që flet blasfemi?» Por ti nuk do ta kishe thënë këtë për të, o farise, po të kishe njohur Shkrimet hyjnore, po të kishe mbajtur ndër mend fjalët e profecisë dhe po të kishe kuptuar misterin e adhurueshëm e të fuqishëm të Mishërimit. Por tani ata e ngarkojnë me akuzën e blasfemisë, i caktojnë dënimin më të rëndë dhe e dënojnë me vdekje; sepse ligji i Moisiut urdhëronte që kushdo që blasfemonte kundër Perëndisë, të vritej. Por, sapo arritën në këtë kulm guximi, ai menjëherë tregon se është Perëndi, për t'ua nxjerrë në pah edhe një herë paperëndishmërinë e tyre të padurueshme. «Përse, thotë ai, arsyetoni në zemrat tuaja?» Në qoftë se ti, pra, o farise, thua: kush mund t'i falë mëkatet, veçse një i vetëm, Perëndia; unë do të të them gjithashtu: kush mund t'i njohë zemrat dhe të shohë mendimet e fshehura në thellësi të mendjes, veçse Perëndia vetëm? Sepse ai vetë thotë diku me gojën e profetëve: «Unë jam Zoti që heton zemrat edhe provon veshkat.» Edhe Davidi ka thënë diku, si për të, si për ne: «Ai që formoi veç e veç zemrat e tyre.» Prandaj ai që, si Perëndi, i njeh edhe zemrat edhe veshkat, si Perëndi edhe i fal mëkatet.

5:24. Po që të dini se Biri i njeriut ka pushtet.

Por, meqë mbetet ende vend për mosbesim kur thuhet «Të falen mëkatet e tua» (sepse njeriu nuk i sheh me sytë e trupit mëkatet e falura, ndërsa heqja e sëmundjes, ngritja e të paralizuarit dhe të ecurit e tij bartin me vete një provë të qartë të një fuqie hyjnore), ai shton: «Ngrihu, merr shtratin tënd edhe shko në shtëpinë tënde.» Edhe kjo u bë, sepse ai u kthye në shtëpinë e tij, i çliruar nga dobësia nga e cila kishte vuajtur kaq gjatë. Vërtetohet, pra, nga vetë fakti se «Biri i njeriut ka pushtet mbi dhe të falë mëkatet.» Po për kë e thotë këtë? A e thotë për veten, apo edhe për ne? Të dyja janë të vërteta. Sepse ai i fal mëkatet, duke qenë Perëndia i mishëruar, Zoti i ligjit; edhe ne e kemi marrë prej tij këtë hir të lavdishëm e tejet të admirueshëm. Sepse ka kurorëzuar natyrën e njeriut edhe me këtë nder të madh, madje u ka thënë apostujve të shenjtë: «Me të vërtetë po ju them: gjithçka që të lidhni mbi dhe, do të jetë e lidhur në qiell; edhe gjithçka që të zgjidhni mbi dhe, do të jetë e zgjidhur në qiell.» Edhe përsëri: «Atyre që t'ua falni mëkatet, do t'u falen; edhe atyre që t'ua lidhni, do t'u mbeten të lidhura.» E në ç'rast e gjejmë duke u folur kështu? Ishte pasi kishte shkelur fuqinë e vdekjes dhe ishte ngjallur nga varri, kur fryu mbi ta dhe tha: «Merrni Frymën e Shenjtë.» Sepse, pasi i bëri pjesëtarë të natyrës së tij dhe u dhuroi banimin e Frymës së Shenjtë brenda tyre, i bëri edhe pjesëtarë të lavdisë së tij, duke u dhënë pushtet edhe të falin edhe të lidhin mëkate. E, meqë ne kemi marrë urdhër ta kryejmë pikërisht këtë vepër, si të mos i falë ai vetë shumë më tepër mëkatet, kur u jep të tjerëve pushtetin që t'i aftësojë ta bëjnë këtë?

5:27. Edhe pa një tagrambledhës me emrin Levi.

Sepse Levi ishte tagrambledhës, njeri i pangopur pas fitimit të ndyrë, me lakmi të shfrenuar, i shkujdesur ndaj drejtësisë në etjen e tij pas asaj që s'ishte e tija; sepse i tillë ishte karakteri i tagrambledhësve; megjithatë u rrëmbye nga vetë punishtja e paudhësisë dhe u shpëtua përtej çdo shprese, me thirrjen e Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithë neve. Sepse i tha: «Ndiqmë»; edhe ai la gjithçka dhe e ndoqi. A e sheh se Pavli fort i urtë thotë me të vërtetë se «Krishti erdhi të shpëtojë mëkatarët»? A e sheh se si Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë, pasi mori mbi vete mishin, ia kaloi vetes pasuritë e djallit?