Lluka 6:17

Shpjegim i thënies së Apostullit që vijon

E si ishte Pavli i urtë i ngjashëm me Krishtin? A i themeloi ai qiejt, siç bëri Fjala e Perëndisë? A e vendosi dheun mbi themelin e tij të patundur dhe a nxori diellin e hënën, yjet dhe dritën? Si, pra, ishte i ngjashëm me Të? Duke imituar atë virtyt njerëzor që Krishti e shfaqi si shembull për ne.

«6:17. Ai qëndroi në një vend të rrafshët, dhe një turmë e nxënësve të Tij e një shumicë e madhe njerëzish.»

Por vër re, të lutem, mënyrën e zgjedhjes. Sepse Ungjillori shumë i urtë thotë se kjo nuk u bë në një cep dhe fshehurazi, por përkundrazi, kur ishin mbledhur shumë nxënës dhe një turmë e stërmadhe nga gjithë vendi i hebrenjve e nga bregdeti i Tirit e i Sidonit. Këta të fundit ishin idhujtarë, të çalë në gropëzat e të dy gjunjëve: pjesërisht mbanin zakonet e hebrenjve, por pa i braktisur krejt veprat e tyre idhujtare. Zgjedhja, pra, u bë para gjithë këtyre dëshmitarëve, dhe u caktuan mësues për të gjithë nën qiell. Dhe këtë detyrë e përmbushën edhe ata, duke i thirrur hebrenjtë nga adhurimi i tyre sipas ligjit, e ata që u shërbenin demonëve nga lajthitja greke, drejt njohjes së të vërtetës.

Dhe, pasi caktoi apostujt e shenjtë, bëri fort shumë mrekulli të mahnitshme: qortonte demonët, çlironte nga sëmundjet e pashërueshme këdo që i afrohej dhe shfaqte fuqinë e vet krejt hyjnore. Këtë e bëri që të mësonin, si hebrenjtë, të cilët kishin nxituar drejt Tij, ashtu edhe ata nga vendi i grekëve, se Krishti nuk ishte ndonjë njeri i zakonshëm si ne, por, përkundrazi, Perëndi, si Fjala që u bë njeri, e që megjithatë e ruajti lavdinë e vet. Ishte Ai që i nderoi me dinjitetin apostolik. Sepse «prej Tij dilte fuqi, edhe i shëronte të gjithë». Sepse Krishti nuk mori hua forcë nga ndonjë tjetër, por, meqë ishte vetë Perëndi për nga natyra, edhe pse ishte bërë mish, i shëroi të gjithë duke ushtruar fuqinë e vet mbi të sëmurët.

Nëse dëshiron të mësosh edhe kuptimin e emrave të apostujve, dije se Pjetri shpjegohet si «zgjidhje» ose «njohje»; Andrea si «forcë e hijshme» ose «përgjigje»; Jakovi si «ai që e zë mundimin nga thembra»; Joani, «hiri i Zotit»; Mateu, «i dhënë»; Filipi, «hapja e duarve» ose «goja e llambës»; Vartholomeu, «biri që var ujin»; Thomai, «humnerë» ose «binjak»; Jakovi, biri i Alfeut, «zëvendësimi i kalimit të jetës»; Juda, «falënderim»; dhe Simoni, «bindje».