Lluka 6:31-40

«6:31. Sikundër doni t'ju bëjnë njerëzit, ashtu bëjuni edhe ju atyre.»

Megjithatë, kishte gjasa që apostujt e shenjtë ndoshta t'i quanin këto gjëra të vështira për t'u zbatuar. Prandaj Ai që i di të gjitha e merr ligjin natyror të vetëdashurisë si gjykues të asaj që gjithkush do të dëshironte të merrte nga tjetri. Tregohu, thotë, i tillë ndaj të tjerëve, siç dëshiron që ata të jenë ndaj teje. Nëse do t'i kesh të ashpër e të pandjeshëm, të egër e zemërakë, hakmarrës e keqdashës, tregohu edhe ti i tillë; por nëse, përkundrazi, do që të jenë të mirë e falës, mos e quaj gjë të padurueshme që të jesh vetë i tillë. Dhe për ata që janë të prirur kështu, ligji ndoshta është i panevojshëm, sepse Perëndia shkruan në zemrat tona njohjen e vullnetit të Tij: «sepse në ato ditë, thotë Zoti, do t'i vë me siguri ligjet e Mia në mendjen e tyre dhe do t'i shkruaj në zemrën e tyre.»

«6:36. Bëhuni, pra, të mëshirshëm.»

E madhe është lavdia e dhembshurisë, dhe vërtet kështu është shkruar: «njeriu është gjë e madhe, dhe njeriu i mëshirshëm gjë e nderuar.» Sepse virtyti na rikthen te forma e Perëndisë dhe vulos në shpirtrat tanë disa tipare, si të thuash, të natyrës më të lartë.

«6:37. Mos gjykoni, edhe nuk do të gjykoheni.»

Ai shkul nga mendjet tona një pasion fort të papërmbajtshëm, fillimin dhe lindësin e krenarisë. Sepse, ndonëse detyra e njerëzve është të shqyrtojnë veten dhe të rregullojnë sjelljen sipas vullnetit të Perëndisë, ata e lënë këtë mënjanë për t'u marrë me punët e të tjerëve; dhe, po të shohin ndonjë të dobët, duke harruar, siç duket, dobësitë e veta, e bëjnë shkas për të gjetur faje dhe vegël për shpifje. I dënojnë, pa e kuptuar se, meqë vuajnë njësoj nga po ato dobësi si ata që i qortojnë, dënojnë vetveten. Kështu shkruan edhe Pavli fort i urtë: «sepse në atë që gjykon tjetrin, dënon vetveten, sepse ti që gjykon bën po ato gjëra.» E megjithatë detyra jonë do të ishte më tepër të kishim dhembshuri për të dobëtit, si për ata që janë mundur nga sulmet e pasioneve dhe janë ngatërruar pa shpresë shpëtimi në rrjetat e mëkatit, të luteshim për ta, t'i nxisnim, t'i zgjonim për maturi dhe të përpiqeshim vetë të mos binim në faje të ngjashme. Sepse, siç thotë nxënësi i Krishtit, «ai që gjykon të vëllanë flet kundër ligjit dhe gjykon ligjin.» Ligjvënësi dhe gjykatësi është një, dhe gjykatësi i shpirtit që mëkaton duhet të jetë më i lartë se ai shpirt. Por, meqë ti nuk je i tillë, mëkatari do të të kundërshtojë ty si gjykatës: «pse gjykon të afërmin tënd?» E po të guxosh ta dënosh pa pasur pushtet për këtë, atëherë do të dënohesh më tepër ti vetë, sepse ligji nuk të lejon të gjykosh të tjerët.

Prandaj, kushdo që udhëhiqet nga mendja e shëndoshë, nuk shikon mëkatet e të tjerëve, as merret me fajet e të afërmit, por shqyrton nga afër keqbërjet e veta. I tillë ishte Psalmisti i lumtur, që binte përmbys para Perëndisë dhe thoshte për shkeljet e veta: «Në qoftë se Ti, o Zot, o Zot, i vëzhgon me kujdes paudhësitë, kush mund të qëndrojë?» Dhe përsëri, duke paraqitur dobësinë e natyrës njerëzore si shfajësim, lutet për një falje jo të paarsyeshme e thotë: «Kujto se jemi dhé.»

«6:39. Edhe u tha atyre një shëmbëlltyrë.»

Këtë shëmbëlltyrë Ai e shtoi si një plotësim fort të nevojshëm të asaj që ishte thënë. Nxënësit e lumtur do të bëheshin nismëtarët dhe mësuesit e botës; prandaj u duhej të tregonin se zotëronin gjithçka të nevojshme për përshpirtshmëri: duhej të njihnin udhën e jetesës ungjillore, të ishin punëtorë të gatshëm për çdo vepër të mirë dhe të aftë t'u jepnin dëgjuesve të udhëzuar mirë një mësim të drejtë e shpëtimtar, që paraqet saktësisht të vërtetën. Këtë duhej ta bënin si njerëz që kishin marrë tashmë më parë shikimin dhe një mendje të ndriçuar nga drita hyjnore, që të mos ishin udhëheqës të verbër të të verbërve. Sepse është e pamundur që njerëz të mbështjellë në errësirën e padijes t'i udhëheqin drejt njohjes së të vërtetës ata që vuajnë po njësoj. Po ta provonin, të dy do të rrokulliseshin në gropën e shthurjes.

Pastaj, duke rrëzuar pasionin krekosës të mburrjes, të cilit shumica e njerëzve i dorëzohen, që të mos përpiqen me zili t'i kalojnë mësuesit e tyre në nder, Ai shtoi: «Nxënësi nuk është më lart se mësuesi i tij.» Dhe, edhe sikur disa të përparojnë aq shumë sa të arrijnë një virtyt që barazohet me atë të mësuesve të tyre, nuk do të vihen më lart se shkalla e tyre, por do të jenë imituesit e tyre. Dhe përsëri do të na shërbejë si dëshmi Pavli, që thotë: «Bëhuni imituesit e mi, sikurse edhe unë jam i Krishtit.» Prandaj, meqë Mësuesi ende nuk gjykon, pse gjykon ti? Sepse Ai nuk erdhi për të gjykuar botën, por për të treguar mëshirë. Dhe, sipas shpjegimit të mësipërm, në qoftë se Unë, thotë, nuk gjykoj, atëherë as ti, nxënësi, nuk duhet të gjykosh. Por, nëse je fajtor për krime më të rënda se ato për të cilat gjykon tjetrin, si mund ta ruash veten nga turpi, kur të dalësh fajtor për të? Dhe këtë Zoti e bëri të qartë me një shëmbëlltyrë tjetër.