Lluka 7:1-10

«7:1-10. Edhe si i mbaroi të gjitha fjalët e tij në veshët e popullit, hyri në Kapernaum. Edhe shërbëtori i një kryeqindësi, që i ishte i dashur, ishte i sëmurë e gati për të vdekur. Edhe kur dëgjoi për Jisuin, dërgoi tek ai pleq të hebrenjve, duke iu lutur të vinte e të shpëtonte shërbëtorin e tij. Edhe ata, si erdhën te Jisui, iu lutën me ngulm, duke thënë se është i denjë t'ia bësh këtë, sepse do kombin tonë, edhe ai vetë na ka ndërtuar sinagogën. Edhe Jisui shkoi bashkë me ta. Edhe kur nuk ishte më larg nga shtëpia, kryeqindësi dërgoi miq tek ai, e i tha: ‹Zot, mos u mundo, sepse nuk jam i zoti të hysh nën strehën time; prandaj as veten nuk e çmova të denjë të vij tek ti; po thuaj vetëm një fjalë, edhe djali im do të shërohet. Sepse edhe unë jam njeri nën pushtet, edhe kam ushtarë nën vete; edhe i them këtij «Shko», edhe shkon; edhe një tjetri «Eja», edhe vjen; edhe shërbëtorit tim «Bëj këtë», edhe e bën.› Edhe Jisui, kur i dëgjoi këto, u çudit me të, edhe u kthye e i tha turmës që i vinte pas: ‹Po ju them se as në Israel nuk kam gjetur kaq besim të madh.› Edhe ata që qenë dërguar, kur u kthyen në shtëpi, e gjetën shërbëtorin të shëruar.»

Ungjillori i urtë na i mbush mendjet me mësime të shenjta dhe përpiqet të hedhë dritë të bollshme mbi gjithçka që na e bën besimin të sigurt, sepse ky është qëllimi i lajmit të tij për Krishtin. Prandaj, fort me vend, e paraqet Atë herë duke u mësuar apostujve të shenjtë gjëra më të larta se shërbesa e caktuar në ligj, dhe duke u treguar një udhë të re, të pashkelur prej tyre dikur, udhën e asaj sjelljeje që u ka hije shenjtorëve; e herë tjetër na e paraqet fort bukur shfaqjen e një fuqie hyjnore, që në çdo mënyrë të njihet se Fjala e Vetëmlindur e Atit është Perëndi i vërtetë, edhe pse u bë mish, domethënë njeri, edhe «i sjell të gjitha në jetë me fjalën e fuqisë së Tij», siç na e provon shqyrtimi i asaj që është shkruar për Të.

Kur, pra, si të thuash, i kishte ngopur apostujt e shenjtë me mësimet më të përsosura, u kishte shtruar një gosti urdhërimesh ungjillore, u kishte përzier verën që gëzon zemrën e njeriut dhe u kishte treguar fare qartë mjetet me të cilat do të bëheshin fitimtarë e të lavdërueshëm, Ai zbriti në Kapernaum. Edhe atje kreu një vepër të madhe e të mrekullueshme, të denjë për madhështinë e Tij: atje u trondit nga habia një skenë e lavdishme, ku engjëj e njerëz ishin shikuesit. Sepse Israeli qortohet, është i ngathët në të kuptuar dhe i papërgatitur për besim; kurse turma e johebrenjve, të paktën në mendje, është gati plotësisht edhe të kuptojë, edhe të besojë. Kështu Krishti duket se, me vendim të drejtë, e hedh poshtë shërbëtorin e vet, Israelin, kurse i pranon, i nderon dhe i kurorëzon me hirin e Tij ata që dikur i shërbenin krijesës në vend të Krijuesit, ata që ishin në terr e në errësirë, pa njohjen e Perëndisë, dhe që kishin përkulur qafën e mendjes së tyre skllave para ligësisë së demonëve.

Ç'ishte, pra, ajo që u krye, ose cila ishte mrekullia? Ishte një njeri i përshpirtshëm, i dalluar për sjelljen e tij të shkëlqyer, prijës i një çete ushtarësh, që banonte bashkë me popullin e Kapernaumit. Një shërbëtor besnik i tij, si rastisi, u sëmur dhe, si të thuash, kishte arritur tashmë te portat e vdekjes, e me sa dukej, tani po jepte frymën e fundit. «Edhe i ishte i dashur», aq sa e përshkoi ankthi. Ç'ilaç, pra, mund të gjejë për atë që ndodhi, ose ç'ndihmë mund të sigurojë për atë që dergjet i sëmurë? «Dëgjoi, thotë, për gjërat e Jisuit»; e kështu dërgoi te Ai, duke i kërkuar haptas, si Perëndie, gjëra që i kalojnë natyrën e fuqinë e njeriut. Sepse kërkesa e tij ishte që ai që dergjej i shtrirë në fazën e fundit të sëmundjes të çlirohej nga vargonjtë e vdekjes. E prej nga, pra, e njihte Jisuin, kur ende nuk ishte nga numri i atyre që besonin në Të? Sepse deri atëherë kishte qenë një nga turma që endej në gabim. «Dëgjoi, thotë, për gjërat që lidhen me Të.» Dhe meqë sigurisht nuk kishte dëgjuar kurrë mësimin e Tij vetjak, as kishte parë ndonjë prej mrekullive të Tij, as kishte hasur në shkrimet e Moisiut, as kishte hulumtuar Shkrimet hyjnore, ai s'mund ta kishte arritur besimin në Të veçse nga thashethemet e nga fjalët që dëgjoheshin. Por, duke qenë plotësisht i bindur se, vetëm me një akt të vullnetit të Tij, Ai mund ta plotësonte kërkesën e tij, dërgoi si lutës në emër të tij krerët e hebrenjve; dhe këta ishin pleqtë.

Sapo arritën, paraqitën kërkesën e tyre, duke thënë: «se ai është i denjë që Ti t'ia japësh këtë». O vepër e habitshme! Ata që shpifën kundër lavdisë së Krishtit, i kërkojnë Atij të bëjë një mrekulli! Ata që nuk deshën të besonin në Të, i kërkojnë të shfaqë vepra të tilla, që të çojnë drejt besimit, para njerëzve që ende s'kishin besuar! Më thuaj, me ç'cilësi i afrohesh me kërkesën tënde? A e di dhe a beson se Ai është i zoti të bëjë gjëra që janë vetëm të Perëndisë? A je plotësisht i bindur se vetëm Qenies më të lartë, që është mbi të gjitha, i takon të japë jetë e të çlirojë njerëzit nga leqet e vdekjes? Në qoftë se është kështu, si the atëherë, kur pe Jisuin duke bërë mrekulli: «Ky nuk i nxjerr demonët veçse me anë të Beelzebubit, princit të demonëve»? Edhe kur ai njeri që kishte qenë i verbër që nga barku i nënës u shërua mrekullisht dhe fitoi një dritë të panjohur më parë, ti e këshillove, duke i thënë: «Jepi lavdi Perëndisë; ne e dimë se ky njeri është mëkatar». A i kërkon, pra, këtij mëkatari, siç e quajte ti Atë, të kryejë një vepër hyjnore? A nuk është kjo çmenduri dhe marrëzi e kulluar? A nuk janë ata që deri atëherë nuk kishin besuar shumë më të mirë se ata që ishin mësuar nga ligji dhe profetët?

A do të doje ta shihje se puna qëndron kështu dhe vetëm kështu? Vër re ç'vjen më pas. Shpëtimtari tashmë ishte nisur udhës për të shëruar të sëmurin; por kryeqindësi dërgoi te Ai, duke thënë: «Zot, mos u mundo; po thuaj një fjalë, edhe djali im do të shërohet». Merr parasysh, pra, se këta pleq të hebrenjve i luteshin Jisuit të shkonte në shtëpinë e atij që kërkonte ndihmën e Tij, sikur të mos mund ta ngrinte ndryshe atë që dergjej i sëmurë, veçse duke i shkuar pranë; kurse tjetri besonte se Ai mund ta bënte këtë edhe nga larg dhe ta kryente vetëm me anim të vullnetit të Tij. Ai kërkoi fjalën shpëtuese, pëlqimin e dashur, thënien e gjithëpushtetshme; dhe prandaj, me të drejtë, fitoi një gjykim me vlerë të pashoqe, sepse Jisui tha: «Me të vërtetë po ju them se as në Israel nuk kam gjetur besim kaq të madh». Prova, pra, dhe dëshmia rrjedhin drejtpërdrejt e menjëherë nga ajo që sapo thamë. Së fundi, po atë orë e çliroi nga sëmundja atë që pak më parë kishte qenë preja e vdekjes, sepse Ai që deshi të prishte atë që kishte ndodhur ishte Perëndi. Siç e thashë në fillim të këtij fjalimi, me vendimin e shenjtë të Perëndisë Israeli ra nga lidhja e vet me Të, dhe në vend të tij u thirrën e u pranuan johebrenjtë, si ata që kishin zemër më të përgatitur për atë besim në Të, që me të drejtë kërkohet. Edhe për këtë do të na jetë sërish provë psalmisti hyjnor, kur thotë për ta, herë: «Ti e ule veshin tënd për shkak të përgatitjes së zemrës së tyre»; e herë tjetër: «Të shumta ishin dobësitë e tyre, edhe pastaj ata shkuan shpejt». Sepse vërtet të shumta ishin fajet që u viheshin përpara, të cilave ai butësisht ua vë emrin dobësi; sepse endeshin në gabim dhe ishin fajtorë për krime të neveritshme, jo vetëm në një mënyrë, por në shumë; megjithatë, shkuan shpejt drejt besimit, domethënë nuk qenë të ngadaltë në pranimin e urdhërimeve të Krishtit, po e përqafuan besimin fort me gatishmëri. Se ata do të ziheshin në rrjetën e Krishtit, Ai ta mëson atje ku thotë me anë të njërit prej profetëve të shenjtë: «Prandaj prit për mua, thotë Zoti, deri në ditën kur do të ngrihem për të dëshmuar, sepse gjyqi im është për tubimet e johebrenjve». Sepse, kur Krishti u ngjall prej së vdekurish, u dhuroi atyre që ishin në gabim atë gjyq që është për lumturinë dhe shpëtimin e tyre. Sepse Ai madje i urdhëroi nxënësit e shenjtë: «Shkoni e bëni nxënës gjithë kombet, duke i pagëzuar në emër të Atit, e të Birit, e të Frymës së Shenjtë, edhe duke i mësuar të ruajnë gjithçka që ju kam urdhëruar».

Me vendimin e shenjtë, pra, dhe me gjykimin e drejtë të Shpëtimtarit tonë të përbashkët, Krishtit, johebrenjtë u nderuan; kurse Israelin e shohim të hedhur poshtë nga dashuria dhe përzemërsia e Tij. Sepse ç'gjejmë t'u thotë atyre Kryebariu i të gjithëve me anë të njërit prej profetëve të shenjtë? «Edhe kam thënë, thotë Ai, se nuk do t'ju kullos më; edhe ai që po vdes, le të vdesë; edhe ai që po ligështohet, le të ligështohet; edhe ata që mbeten, le të hanë, secili, mishin e të afërmit të vet». Dhe përsëri: «Perëndia i hodhi poshtë, sepse nuk e dëgjuan; edhe do të jenë endacakë ndër johebrenjtë». Dhe përsëri, me zërin e profetit Ezekiel: «Kështu thotë Zoti im, Zoti: se do t'i dëboj ndër johebrenjtë, edhe do t'i shpërndaj mbi gjithë dheun». Merre vetë rrjedhojën e ngjarjeve si bindje e besim për atë që thuhet këtu. Sepse ata janë endacakë e të huaj në çdo vend e qytet, as duke e ruajtur në pastërti adhurimin e urdhëruar nga ligji, as duke pranuar shkëlqimin e lartë të jetës ungjillore; kurse ne, që e kemi marrë besimin, jemi bashkëqytetarë me shenjtorët dhe quhemi bij të Jerusalemit që është lart, në qiell, me hirin e Perëndisë që na kurorëzon. Dhe Atë e pohojmë si përmbushjen e ligjit dhe të profetëve; rrëfejmë lavdinë e Tij, e admirojmë ndërsa bën mrekulli; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.