Lluka 7:11-17

«7:11. Edhe të nesërmen, ai po shkonte në një qytet që quhej Naini, edhe nxënësit e tij po shkonin bashkë me të, …»

[Nga Mai dhe Krameri] ... Por vër re se si Ai e lidh një mrekulli me një tjetër: në rastin e mëparshëm, në shërimin e shërbëtorit të kryeqindësit, qe i pranishëm me ftesë, kurse këtu afrohet pa qenë i ftuar. Sepse askush nuk e thirri që ta kthente të vdekurin në jetë, por Ai vjen ta bëjë vetë, me nismën e Vet. Edhe më duket se Ai e bëri qëllimisht që edhe kjo mrekulli të vinte pas së parës. Sepse nuk do të ishte aspak e pagjasshme të mendohej se ndonjëherë dikush mund të ngrihej e të thoshte, kundër lavdisë së Shpëtimtarit: «Ç'çudi u bë në rastin e birit të kryeqindësit? Sepse, ndonëse ishte i sëmurë, nuk ishte në rrezik vdekjeje, edhe pse Ungjillori ka shkruar kështu, duke e formësuar rrëfimin e tij më tepër sipas asaj që ishte e këndshme, sesa asaj që ishte e vërtetë.» Prandaj, për të ndalur gjuhën e shfrenuar të shpifësve të tillë, ai thotë se Krishti takoi të riun e vdekur, të vetmin bir të një vejushe. Ishte një fatkeqësi që të ngjallte dhembje, e aftë të zgjonte vajtimin e të bënte lotët të shpërthenin; dhe gruaja e ndjek pas, e shtangur nga fatkeqësia, gati për t'u ligështuar, e bashkë me të shumë veta.

[Nga siriakishtja] ... sepse ai i vdekur po varrosej, dhe shumë miq po e shoqëronin drejt varrit të tij. Por atij i del përpara Jeta dhe Ngjallja, domethënë Krishti: sepse Ai është Shkatërruesi i vdekjes e i prishjes; Ai është ai «në të cilin rrojmë, lëvizim edhe jemi»; Ai është ai që e riktheu natyrën e njeriut në atë që ishte në fillim dhe e çliroi mishin tonë, të ngarkuar me vdekje, nga prangat e vdekjes. Iu dhimbs gruaja dhe, që t'i pushonin lotët, urdhëroi, duke thënë: «Mos qaj.» Dhe menjëherë u zhduk shkaku i vajit të saj. Si, apo me ç'mënyrë? Preku shtrojën (qivurin) dhe, me shqiptimin e fjalës së Tij hyjnore, e bëri atë që dergjej mbi të të kthehej përsëri në jetë; sepse tha: «Djalosh, të them ty, Ngrihu.» Dhe menjëherë u bë ajo që u urdhërua: vetë kryerja shoqëroi fjalët: «Edhe ky i vdekur, thotë, u ngrit ndenjur dhe zuri të fliste; edhe ia dha së ëmës.»

Vër re edhe këtu, të lutem, përpikërinë e shprehjes: sepse Ungjillori hyjnor jo vetëm thotë se i vdekuri u ngrit ndenjur, por, që askush të mos e sulmonte mrekullinë me arsyetime të rreme e të thoshte: «Ç'gjë e madhe! Në qoftë se trupi u ngrit drejt me anë të ndonjë dredhie a diçkaje tjetër! Sepse ende nuk është provuar qartë se është i gjallë, as se është çliruar nga prangat e vdekjes», pikërisht për këtë ai, me mjeshtëri të madhe, shënon dy prova, njërën pas tjetrës, të mjaftueshme për të krijuar bindjen se i vdekuri vërtet u ngrit e u rikthye në jetë. «Sepse nisi, thotë, të fliste», kurse një trup i pajetë s'mund të flasë; «edhe ia dha së ëmës», por sigurisht gruaja nuk do ta kishte marrë të birin prapa në shtëpinë e saj, po të kishte qenë i vdekur e të kishte dhënë shpirt.

Prandaj ata njerëz që u rikthyen në jetë me fuqinë e Krishtit, ne i marrim si kapar të shpresës që na është përgatitur për ngjalljen e të vdekurve; dhe këta ishin: ky i ri, Llazari i Betanisë dhe e bija e kryetarit të sinagogës. Dhe këtë të vërtetë e kishte shpallur qëmoti çeta e profetëve të shenjtë: sepse Isaia i bekuar tha: «Të vdekurit do të ngjallen, edhe ata që janë në varre do të rikthehen në jetë; sepse vesa që vjen prej Teje është shërim për ta.» Dhe me «vesë» ai nënkupton veprimin jetëdhënës të Krishtit, që kryhet nëpërmjet Frymës së Shenjtë. Dhe Psalmisti dëshmon, duke folur kështu për ta me fjalë drejtuar Perëndisë, Shpëtimtarit të të gjithë neve: «Kur Ti e kthen mënjanë fytyrën Tënde, ata trazohen dhe kthehen në pluhurin e tyre. Ti dërgon Frymën Tënde dhe ata krijohen, dhe Ti përtërin faqen e dheut.» Sepse pikërisht ngaqë Adami e shkeli urdhërimin, ne, që e kishim kthyer fytyrën larg Perëndisë, u kthyem në pluhurin tonë; sepse vendimi i Perëndisë mbi natyrën njerëzore qe: «Pluhur je, edhe në pluhur do të kthehesh.» Por në kohën e mbarimit të kësaj bote, faqja e dheut do të përtërihet; sepse Perëndia Atë, me anë të Birit, në Frymën, do t'u japë jetë të gjithë atyre që prehen brenda tij.

Është vdekja ajo që i solli njerëzit në pleqëri e në prishje; prandaj vdekja i vjetërsoi, domethënë i prishi: sepse «ajo që vjetërohet e plaket, është afër prishjes», siç thotë Shkrimi; kurse Krishti përtërin, sepse Ai është «Jeta». Sepse Ai që në fillim krijoi, është i zoti të përtërijë sërish drejt paprishmërisë dhe jetës. Vërtet, me plot të drejtë mund të pohohet se i njëjti veprim dhe e njëjta fuqi janë ato që kryejnë edhe njërën edhe tjetrën. Prandaj, siç thotë profeti Isaia: «E përpiu vdekjen, pasi u bë i fuqishëm.» Dhe përsëri: «Zoti e hoqi çdo vajtim nga çdo fytyrë. E hoqi turpin e popullit nga gjithë dheu.» Me «turpin e popullit» ai nënkupton mëkatin, që i çnderon e i shthur njerëzit; dhe ky, bashkë me shkatërrimin, do të vritet, do të zhduken pikëllimi e vdekja, e do të pushojnë lotët që derdhen për shkak të tij.

Mos e moho, pra, ngjalljen e të vdekurve; sepse qëmoti Krishti e kreu atë ndër ne me madhështi hyjnore. Dhe askush le të mos thotë se Ai që ngjalli dy, bie fjala, a tre, dhe kreu kaq shumë, nuk mjafton plotësisht edhe për jetën e të gjithë neve. Fjalë të tilla, të ndyra nga padija e plotë, janë krejt qesharake. Përkundrazi, është e drejtë të kuptojmë se Ai është Jeta dhe Jetëdhënësi nga natyra. E si mund të jetë e pamjaftueshme Jeta për t'u dhënë jetë të gjithëve? Do të ishte njësoj sikur dikush, nga marrëzia e tij e madhe, të thoshte se edhe Drita mjafton vërtet për gjërat e vogla, po jo për gjithësinë.

Prandaj u ngrit ai që po zbriste drejt varrit të tij. Dhe mënyra si u ngrit shihet qartë: «sepse preku, thotë, qivurin, dhe tha: ‹Djalosh, të them ty, Ngrihu.›» E megjithatë, a nuk mjaftonte vetëm një fjalë për ta ngritur atë që dergjej aty? Sepse ç'gjë ka të vështirë për të, apo të pamundur për t'u kryer? Ç'është më e fuqishme se Fjala e Perëndisë? Përse, atëherë, nuk e bëri mrekullinë vetëm me një fjalë, por preku edhe qivurin? Kjo qe, i dashuri im, që ti të mësoje se trupi i shenjtë i Krishtit është i fuqishëm për shpëtimin e njeriut. Sepse mishi i Fjalës së Tërëfuqishme është trupi i jetës dhe u vesh me fuqinë e Tij. Shih, pra: hekuri, kur futet në zjarr, shfaq veprimet e zjarrit e kryen detyrat e tij; kështu edhe mishi, meqë u bë mishi i Fjalës që u jep jetë të gjithave, ka po ashtu fuqinë të japë jetë dhe asgjëson ndikimin e vdekjes e të prishjes. Le të na prekë edhe ne Zoti ynë Jisu Krishti, që, duke na çliruar nga veprat e liga, madje nga epshet e mishit, të na bashkojë me tubimet e shenjtorëve; sepse Ai është dhuruesi i çdo të mire; nëpërmjet të cilit dhe me të cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, së bashku me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.