Lluka 2:25-35

Profeti Isaia thotë: «Sa të bukura janë këmbët e atyre që sjellin lajmin e gëzuar të së mirës!» Dhe ç'mund të ishte më e ëmbël për t'u mësuar sesa kjo: se Perëndia e shpëtoi botën me anë të ndërmjetësimit të Birit, ngaqë u bë i ngjashëm me ne? Sepse është shkruar: «se ka një Perëndi dhe një ndërmjetës mes Perëndisë dhe njerëzve, njeriun Jisu Krisht, që e dha veten si shpengim për ne». Sepse ai vetë, me dëshirën e tij, zbriti në varfërinë tonë, që të na bënte të pasur, duke na dhuruar atë që është e tija. Shihe, pra, të paraqitur para Atit si një prej nesh, të bindur ndaj hijeve të ligjit dhe, veç kësaj, duke ofruar flijimin sipas zakonit, edhe pse këto u kryen me anë të nënës së tij sipas mishit. A ishte, atëherë, i panjohur për të gjithë në Jerusalem, dhe nuk e njihte askush nga ata që banonin atje? Si mund të ishte ashtu? Sepse Perëndia Atë kishte shpallur më parë, me anë të profetëve të shenjtë, se në kohën e duhur Biri do të shfaqej për të shpëtuar ata që ishin të humbur dhe për t'u dhënë dritë atyre që ishin në errësirë. Edhe me anë të njërit prej profetëve të shenjtë tha: «Drejtësia ime po afrohet shpejt, mëshira ime do të zbulohet, dhe shpëtimi im do të digjet si pishtar». Por mëshira dhe drejtësia është Krishti, sepse nëpërmjet tij morëm mëshirë dhe drejtësi, pasi lamë ndyrësinë tonë të poshtër me anë të besimit që është në të. Dhe ashtu si pishtari që u prin atyre që ndodhen në natë e në errësirë, i tillë u bë Krishti për ata që janë në terrin dhe errësirën e mendjes, duke rrënjosur në ta dritën hyjnore. Për këtë arsye edhe profetët e bekuar u lutën që të bëheshin pjesëtarë të hirit të tij të madh, duke thënë: «Tregona mëshirën tënde, o Zot, dhe na jep shpëtimin tënd».

Krishti, pra, u soll në tempull, ende foshnjë në gji; dhe Simeoni i bekuar, i pajisur me hirin e profecisë, e mori në krahët e tij dhe, i mbushur me gëzimin më të madh, bekoi Perëndinë dhe tha: «Zot, tani lëre shërbëtorin tënd të ikë në paqe, sipas fjalës sate, sepse sytë e mi panë shpëtimin tënd, që e përgatite përpara fytyrës së të gjitha kombeve, dritë për zbulesën e johebrenjve dhe lavdi të popullit tënd, Israelit». Sepse misteri i Krishtit ishte përgatitur qysh para themelimit të botës, por u shfaq në kohët e fundit dhe u bë dritë për ata që, në errësirë e në gabim, kishin rënë nën dorën e djallit. Këta ishin ata «që i shërbejnë krijesës në vend të Krijuesit», duke adhuruar, për më tepër, dragoin, burimin e së keqes, dhe turmën e ndyrë të demonëve, të cilëve u jepnin nderimin që i takon Perëndisë; e megjithatë, Perëndia Atë i thirri që të njihnin Birin, që është drita e vërtetë. Për ta, në të vërtetë, ai tha me anë të zërit të Isaisë: «Do t'u bëj shenjë dhe do t'i pranoj, sepse do t'i shpengoj, dhe do të shumohen, ashtu si ishin të shumtë; dhe do t'i mbjell ndër kombet, dhe ata që janë larg do të më kujtojnë». Sepse fort të shumtë ishin ata që endeshin të humbur, por u thirrën nëpërmjet Krishtit; dhe përsëri janë të shumtë, ashtu si ishin më parë, sepse u pranuan dhe u shpenguan, duke marrë si shenjë të paqes nga Perëndia Atë birërinë në familjen e tij dhe hirin që vjen nëpërmjet besimit në Jisu Krisht. Edhe nxënësit hyjnorë u mbollën gjerësisht ndër kombet; dhe ç'pasojë ka kjo? Ata që me prirjen e tyre ishin larg Perëndisë, u afruan. Atyre gjithashtu Pavli hyjnor u dërgon një letër, duke thënë: «Tani ju, që dikur ishit larg, u afruat me anë të gjakut të Krishtit». Dhe, pasi u afruan, ata e bëjnë Krishtin mburrjen e tyre; sepse përsëri Perëndia Atë ka thënë për ta: «Do t'i forcoj në Zotin, Perëndinë e tyre, dhe në emrin e tij do të mburren, thotë Zoti». Këtë e mëson edhe Psalmisti i bekuar, kur i flet, si të thuash, Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve, dhe thotë: «Zot, ata do të ecin në dritën e fytyrës sate, dhe në emrin tënd do të ngazëllojnë tërë ditën, dhe me drejtësinë tënde do të lartësohen, sepse ti je mburrja e forcës së tyre». Do të gjejmë gjithashtu profetin Jeremia që i thërret Perëndisë: «Zot, forca ime dhe ndihma ime, dhe streha ime në ditën e të këqijave të mia, te ti do të vijnë johebrenjtë nga skaji i dheut dhe do të thonë: ‹Etërit tanë morën për vete idhuj të rremë, në të cilët nuk ka asnjë ndihmë›».

Krishti, pra, u bë dritë për zbulesën e johebrenjve, por edhe për lavdinë e Israelit. Sepse, edhe po të pranojmë se disa prej tyre u treguan të pafytyrë, të pabindur dhe me mendje të zbrazët nga gjykimi, prapëseprapë ka një mbetje që shpëtohet dhe pranohet në lavdi nëpërmjet Krishtit. Dhe fryti i parë i tyre ishin nxënësit hyjnorë, shkëlqimi i famës së të cilëve ndriçon mbarë botën.

Dhe në një kuptim tjetër, Krishti është lavdia e Israelit, sepse prej tyre erdhi sipas mishit, ndonëse është «Perëndi mbi të gjitha dhe i bekuar në jetë të jetëve. Amin».

Simeoni bekon edhe Virgjëreshën e shenjtë, si shërbëtoren e këshillit hyjnor dhe si mjetin e një lindjeje që nuk iu nënshtrua ligjeve të natyrës njerëzore. Sepse, duke qenë virgjëreshë, ajo lindi, dhe kjo jo prej burri, por me anë të fuqisë së Frymës së Shenjtë, që zbriti mbi të.

E ç'thotë profeti Simeon për Krishtin? «Ja, ky fëmijë është vënë për rënien dhe ngritjen e shumëve në Israel, dhe si shenjë që do të kundërshtohet». Sepse Emanueli është vënë nga Perëndia Atë si themel i Sionit, «gur i zgjedhur, kryegur i qoshes dhe i çmuar». Ata, pra, që i besuan nuk u turpëruan; kurse ata që ishin të pabesë e të paditur, dhe të paaftë ta rroknin misterin që lidhej me të, ranë dhe u thyen copë-copë. Sepse Perëndia Atë ka thënë përsëri diku: «Ja, po vë në Sion një gur pengese dhe një shkëmb skandali, dhe ai që beson në të nuk do të turpërohet; por mbi këdo që të bjerë, do ta thërrmojë». Por profeti i këshilloi israelitët të ishin të sigurt, duke thënë: «Shenjtëroje vetë Zotin, dhe ai do të jetë frika jote; dhe në qoftë se mbështetesh në të, ai do të jetë shenjtërimi yt, dhe nuk do të ndesheni me të si me një gur pengese e shkëmb skandali». Por, ngaqë Israeli nuk e shenjtëroi Emanuelin, që është Zot dhe Perëndi, as deshi të mbështetej në të, u pengua si te një gur për shkak të mosbesimit, u thye copë-copë dhe ra. Por shumë veta u ngritën përsëri, domethënë ata që përqafuan besimin në të. Sepse ata kaluan nga një shërbim sipas ligjit në një shërbim shpirtëror; nga një frymë skllavërie që kishin në vete, u pasuruan me atë Frymë që liron, domethënë me Frymën e Shenjtë; u bënë pjesëtarë të natyrës hyjnore; u çmuan të denjë për birërinë; dhe rrojnë me shpresën se do të fitojnë qytetin që është lart, domethënë qytetarinë, pra mbretërinë e qiejve.

Dhe me shenjën që kundërshtohet, ai nënkupton Kryqin e çmuar, sepse, siç shkruan Pavli shumë i urtë, «për hebrenjtë është pengesë, kurse për johebrenjtë marrëzi». Dhe përsëri: «Për ata që humbin është marrëzi, kurse për ne që shpëtohemi është fuqia e Perëndisë për shpëtim». Shenja, pra, kundërshtohet po të duket marrëzi për ata që humbin, kurse për ata që e njohin fuqinë e saj është shpëtim dhe jetë.

Simeoni i tha më tej Virgjëreshës së shenjtë: «Po, edhe ty vetë një shpatë do të të shpojë shpirtin», duke nënkuptuar me shpatën dhembjen që ajo pësoi për Krishtin, kur pa të kryqëzuar atë që kishte lindur, pa ditur aspak se ai do të ishte më i fuqishëm se vdekja dhe se do të ngjallej prej varrit. As mos u çudit që Virgjëresha nuk e dinte këtë, kur shohim se edhe vetë apostujt e shenjtë patën pak besim për këtë; sepse, në të vërtetë, Thomai i bekuar, po të mos i kishte futur duart në brinjën e tij pas ngjalljes dhe të mos kishte prekur edhe shenjat e gozhdëve, nuk do t'u kishte besuar nxënësve të tjerë që i thoshin se Krishti ishte ngjallur dhe u ishte shfaqur atyre.

Ungjillori shumë i urtë, pra, për të mirën tonë na mëson gjithçka që Biri, kur u bë mish dhe pranoi të mbante varfërinë tonë, duroi për ne dhe në dobinë tonë, që kështu ne ta lavdërojmë si Shpengimtarin tonë, si Zotin tonë, si Shpëtimtarin tonë dhe Perëndinë tonë; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të, Perëndisë Atë dhe Frymës së Shenjtë u qoftë lavdia dhe fuqia, në jetë të jetëve. Amin.