Lluka 7:36-50

«7:36-50. Dhe një farise i kërkoi të hante bukë me Të. Edhe, si hyri në shtëpinë e fariseut, u ul në tryezë. Dhe ja, një grua që ishte mëkatare në qytet, kur mori vesh se Ai po rrinte në tryezë në shtëpinë e fariseut, solli një enë alabastri me vaj erëmirë, qëndroi pas Tij, te këmbët, dhe, duke qarë, nisi t'ia lante këmbët me lot, i fshinte me flokët e kokës së saj, ia puthte këmbët dhe i lyente me vaj erëmirë. Kur e pa këtë fariseu që e kishte ftuar, tha me vete: ‹Po të ishte profet, do ta dinte se kush dhe çfarë është kjo grua që po e prek, se është mëkatare.› Dhe Jisui u përgjigj e i tha: ‹Simon, kam diçka për të të thënë.› Edhe ai tha: ‹Mësues, thuaje.› Ai i thotë: ‹Një huadhënës kishte dy borxhlinj: njëri i detyrohej pesëqind denarë, tjetri pesëdhjetë. Edhe, kur nuk patën me se t'ia shlyenin, ua fali të dyve. Cili prej tyre, pra, do ta dojë më shumë?› Simoni u përgjigj e tha: ‹Mendoj se ai që iu fal më shumë.› Edhe Ai i tha: ‹Gjykove drejt.› Dhe, si u kthye nga gruaja, i tha Simonit: ‹A e sheh këtë grua? Hyra në shtëpinë tënde: ti nuk më dhe ujë për këmbët, kurse ajo m'i lau këmbët me lot dhe m'i fshiu me flokët e saj. Ti nuk më dhe puthje, kurse ajo, që kur hyra, nuk pushoi së puthuri këmbët e mia. Kokën nuk ma leve me vaj, kurse ajo m'i leu këmbët me vaj erëmirë. Prandaj po të them: iu falën mëkatet e saj të shumta, sepse deshi shumë; kurse ai që i falet pak, do pak.› Dhe asaj i tha: ‹Të janë falur mëkatet.› Dhe ata që rrinin me Të në tryezë nisën të thoshin me vete: ‹Cili është ky që fal edhe mëkatet?› Por Ai i tha gruas: ‹Besimi yt të shpëtoi; shko në paqe.›»

«Duartrokitni, o gjithë ju popuj, dhe lëvdojeni Perëndinë me zë falënderimi.» E cili është shkaku i kësaj kremteje? Se Shpëtimtari sapo ka ndërtuar për ne një udhë shpëtimi që të lashtët nuk e kishin shkelur. Sepse ligji, që e caktoi Moisiu i gjithurti, ishte për qortimin e mëkatit dhe për dënimin e fajeve, por nuk shfajësoi kurrsesi askënd. Sepse Pavli fort i urti shkruan: «Kushdo që hidhte poshtë ligjin e Moisiut, vdiste pa mëshirë me dëshminë e dy a tre dëshmitarëve.» Por Zoti ynë Jisu Krisht, pasi hoqi mallkimin e ligjit dhe tregoi se urdhërimi që dënon s'ka fuqi dhe s'vepron, u bë Kryeprifti ynë i mëshirshëm, sipas fjalëve të Pavlit të bekuar. Sepse Ai i shfajëson të ligjtë me anë të besimit dhe çliron ata që i mbajnë robër mëkatet e tyre. Dhe këtë na e shpalli me anë të njërit prej profetëve të shenjtë, duke thënë: «Në ato ditë dhe në atë kohë, thotë Zoti, do të kërkojnë mëkatin e Israelit, dhe nuk do të ketë; edhe mëkatin e Judës, dhe nuk do ta gjesh; sepse do të jem i mëshirshëm me ata që kanë mbetur në vend, thotë Zoti.» Por ja, plotësimi i premtimit u bë për ne në kohën e Mishërimit të Tij, siç na bind përmbajtja e Ungjijve të shenjtë. Sepse u ftua nga njëri prej farisenjve dhe, duke qenë i mirë e njeridashës, si Ai që «do që të gjithë njerëzit të shpëtohen e të vijnë në njohjen e së vërtetës», u pajtua dhe ia plotësoi dëshirën atij që ia kërkoi. Dhe, si hyri, u ul në tryezë; dhe menjëherë hyri një grua e ndotur nga një shthurje e ndyrë, e cila, porsi një njeri që mezi ishte zgjuar nga vera e nga dehja dhe që ndjeu fajin e shkeljeve të veta, iu lut Krishtit, si Atij që mund ta pastronte, ta çlironte nga çdo faj dhe ta shpëtonte nga mëkatet e mëparshme, si Ai që «nuk i kujton paudhësitë». Dhe këtë e bëri: ia lau këmbët me lot, ia leu me vaj erëmirë dhe ia fshiu me flokët e veta. Kështu një grua, që më parë kishte qenë e shthurur e fajtore epshi, mëkat i vështirë për t'u larë, nuk e humbi udhën e shpëtimit; sepse u strehua tek Ai që di të shpëtojë dhe që mund të ngrejë nga humnera e ndyrësisë.

Ajo, pra, nuk dështoi në qëllimin e vet. Por fariseu i marrë, siç na thotë Ungjillori i bekuar, u skandalizua dhe tha me vete: «Po të ishte profet, do ta dinte se kush dhe çfarë është kjo grua që po e prek, se është mëkatare.» Fariseu, pra, ishte mburravec dhe krejt pa mend. Sepse detyra e tij ishte më tepër të rregullonte jetën e vet dhe ta stoliste zellshëm me çdo vepër të virtytshme, e jo të shqiptonte dënim mbi të dobëtit dhe të dënonte të tjerët. Por për të pohojmë se, i rritur në zakonet e ligjit, u dha fuqi tepër të gjerë caktimeve të tij dhe kërkonte që vetë Ligjvënësi t'u nënshtrohej urdhërimeve të Moisiut. Sepse ligji i urdhëronte të shenjtët të rrinin larg të papastërve; dhe Perëndia i qortoi edhe ata që u kishte rënë short të ishin krerët e mbledhjes së hebrenjve, për mosgatishmërinë e tyre në këtë pikë. Sepse kështu foli me anë të njërit prej profetëve të shenjtë: «nuk bëjnë dallim midis së shenjtës dhe së përdhosurës.» Por Krishti u ngrit për ne jo për t'ia nënshtruar gjendjen tonë mallkimeve që vijnë nga ligji, por për të çliruar, me një mëshirë më të lartë se ligji, ata që janë nën mëkat. Sepse ligji u vendos «për shkak të shkeljeve», siç e thotë Shkrimi, «që të mbyllet çdo gojë dhe gjithë bota të bëhet fajtore para Perëndisë, sepse me veprat e ligjit s'shfajësohet asnjë mish.» Sepse s'kishte njeri aq të përparuar në virtyt, dua të them në virtytin shpirtëror, sa të mund t'i përmbushte pa të metë të gjitha ato që ishin urdhëruar. Por hiri që vjen me anë të Krishtit shfajëson, sepse, duke hequr dënimin e ligjit, na çliron me anë të besimit.

Ai farise mendjemadh e i marrë, pra, as që pranonte se Jisui kishte arritur qoftë edhe masën e një profeti; por lotët e gruas i bëri rast që t'ia mësonte qartë misterin. Sepse Ai e mësoi fariseun dhe gjithë ata që ishin mbledhur atje, se Fjala, duke qenë Perëndi, «erdhi në botë në shëmbëllimin tonë, jo për të dënuar botën, por që bota të shpëtohej me anë të Tij». Ai erdhi që t'u falte borxhlinjve borxhin, të madh e të vogël, dhe t'u tregonte mëshirë të vegjëlve e të mëdhenjve, që të mos mbetej askush pa u bërë pjesëtar i mirësisë së Tij. Dhe, si kapar e shembull i qartë i hirit të Tij, e çliroi atë grua të shthurur nga paudhësitë e saj të shumta, duke thënë: «Të janë falur mëkatet.» Vërtet e denjë për Perëndinë është një shpallje e tillë! Është fjalë e lidhur me pushtetin më të lartë. Sepse, meqë ligji i dënonte ata që ishin në mëkat, kush, pyes unë, mund të shpallte gjëra mbi ligjin, veç vetëm Atij që e caktoi atë? Menjëherë, pra, edhe e çliroi gruan, edhe ktheu vëmendjen e atij fariseu dhe të atyre që hanin bashkë me të drejt gjërave më të larta; sepse mësuan se Fjala, duke qenë Perëndi, nuk ishte si njëri prej profetëve, por shumë përtej masës së njerëzimit, ndonëse u bë njeri. Dhe mund t'i thuhet atij që e ftoi: ti, o farise, je rritur në Shkrimet e shenjta; pa dyshim i njeh urdhërimet që dha Moisiu i gjithurti; i ke shqyrtuar fjalët e profetëve të shenjtë. Cili është, pra, ky që, duke ecur në një udhë të kundërt me urdhërimet e shenjta, ka çliruar nga faji? Cili është ky që i ka shpallur të lirë ata që kanë shkelur me guxim gjërat e caktuara? Njihe, pra, nga vetë veprat Atë që qëndron mbi profetët e mbi ligjin; kujto se njëri prej profetëve të shenjtë i shpalli qëmoti këto gjëra për Të, duke thënë: «Do të mahniten me Perëndinë tonë dhe do të kenë frikë prej Teje. Cili Perëndi është si Ti, që i fal shkeljet dhe kalon përmbi paudhësitë e mbetjes së trashëgimisë së Tij, dhe nuk e mban zemërimin e Tij deri në fund, sepse do mëshirën?»

Ata, pra, që ishin në tryezë me fariseun u mahnitën dhe u çuditën, kur panë Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve, që zotëronte një epërsi kaq hyjnore dhe përdorte shprehje përtej asaj që i lejohet njeriut. Sepse thanë: «Cili është ky që fal edhe mëkatet?» A do që të të them cili është Ai? Ai që është në gjirin e Perëndisë Atë dhe u lind prej Tij nga vetë natyra; nëpërmjet të cilit u bënë të gjitha; Ai që zotëron sundimin më të lartë dhe adhurohet nga çdo gjë në qiell e në dhe. Ai iu nënshtrua gjendjes sonë dhe u bë Kryeprifti ynë, që të na paraqiste te Perëndia të pastër e të dëlirë, pasi të kishim hequr erën e keqe të mëkatit dhe të kishim në vend të saj, brenda nesh, Atë si erë të këndshme. Sepse, siç shkruan Pavli fort i urti, «Ne jemi një erë e këndshme e Krishtit për Perëndinë.» Ky është Ai që foli me anë të zërit të profetit Ezekiel: «Dhe unë do të jem Perëndi për ju, dhe do t'ju shpëtoj nga të gjitha ndyrësitë tuaja.» Shih, pra, se përmbushja e njëmendtë u përputh me atë që profetët e shenjtë e kishin premtuar më parë. Njihe si Perëndi Atë kaq të butë e njeridashës. Kap udhën e shpëtimit; ik nga ligji që vret; prano besimin që qëndron mbi ligjin. Sepse është shkruar: «Shkronja vret», domethënë ligji; «kurse fryma jep jetë», domethënë pastrimi shpirtëror që është në Krishtin. Satanai i kishte lidhur banorët e dheut me litarët e mëkatit; Krishti i zgjidhi, na bëri të lirë, hoqi tiraninë e mëkatit, largoi paditësin e dobësive tona; dhe u përmbush Shkrimi që thotë: «çdo paudhësi do të mbyllë gojën e vet»; «sepse është Perëndia që shfajëson: kush është ai që dënon?» Këtë e kërkoi në lutje edhe Psalmisti hyjnor që të plotësohej, kur i drejtohej kështu Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve: «Le të zhduken mëkatarët nga dheu, dhe të ligjtë, që të mos gjenden më.» Sepse, me të vërtetë, s'duhet të themi për atë që është veshur me Frymën se mallkon ata që janë të dobët e mëkatarë, sepse nuk u ka hije shenjtorëve të mallkojnë ndonjë, por më tepër se ai ia kërkon këtë Perëndisë në lutje. Sepse para ardhjes së Shpëtimtarit ne të gjithë ishim në mëkat; s'kishte njeri që ta njihte Atë që prej natyre dhe vërtet është Perëndi. «S'kishte njeri që bënte të mirën, jo, asnjë të vetëm; por të gjithë ishin shmangur së bashku dhe ishin bërë të pavlerë.» Por, sepse i Vetëmlinduri e zbrazi Veten, u bë mish dhe u bë njeri, mëkatarët u zhdukën dhe s'ekzistojnë më. Sepse banorët e dheut u shfajësuan me anë të besimit, e lanë ndyrësinë e mëkatit me anë të pagëzimit të shenjtë, u bënë pjesëtarë të Frymës së Shenjtë, u shkëputën nga dora e armikut; dhe, si t'u kishin thënë ushtrive të demonëve të largoheshin, banojnë nën zgjedhën e Krishtit.

Dhuratat e Krishtit, pra, i ngrenë njerëzit drejt një shprese të pritur prej kohësh dhe drejt një gëzimi tejet të dashur. Gruaja, që ishte fajtore për shumë ndyrësi dhe e denjë të qortohej për vepra tejet të turpshme, u shfajësua, që edhe ne të kemi besim se Krishti me siguri do të ketë mëshirë për ne, kur të na shohë se nxitojmë drejt Tij dhe përpiqemi t'u shpëtojmë grackave të ligësisë. Le të qëndrojmë edhe ne para Tij; le të derdhim lotët e pendimit; le ta lyejmë me vaj erëmirë; sepse lotët e atij që pendohet janë erë e këndshme për Perëndinë. Sill në mendje atë që thotë: «Zgjohuni, ju që jeni dehur nga vera; qani e vajtoni, të gjithë ju që pini verë deri në dehje.» Sepse Satanai deh zemrën dhe e turbullon mendjen me kënaqësi të ligë, duke i çuar njerëzit teposhtë, drejt ndyrësive të epshit. Por, sa jemi në kohë, le të zgjohemi; dhe, siç thotë Pavli fort i urti: «Të mos jemi vazhdimisht të dhënë pas festave e dehjeve, as pas kurvërisë e shthurjes; por më mirë le të punojmë të mirën, sepse s'jemi të natës, as të errësirës, por bij të dritës dhe të ditës. Le t'i heqim, pra, veprat e errësirës dhe të vishemi me veprat e dritës.» Mos u shqetëso kur mendon mbi madhësinë e mëkateve të tua të mëparshme, por dije më mirë se edhe më i madh është hiri që shfajëson mëkatarin dhe e nxjerr të pafajshëm të ligun.

Besimi te Krishti, pra, del të jetë për ne kapari i këtyre bekimeve të mëdha; sepse është udha që të çon në jetë; që na urdhëron të shkojmë në banesat që janë lart; që na ngre në trashëgiminë e shenjtorëve; që na bën pjesëtarë të mbretërisë së Krishtit. Nëpërmjet të cilit dhe me të cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, së bashku me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.