Lluka 8:22-25

«8:22-25. Edhe një ditë ndodhi që hyri në një barkë bashkë me nxënësit e tij. Edhe u tha atyre: ‹Le të kalojmë në bregun tjetër të liqenit›. Edhe u nisën. Por, ndërsa lundronin, e zuri gjumi; edhe ra një furtunë ere mbi liqen, edhe barka po mbushej, edhe ishin në rrezik. Edhe iu afruan, e zgjuan e i thanë: ‹Mësues, Mësues, po humbasim!› Atëherë u ngrit, qortoi erërat dhe tërbimin e ujërave; edhe u qetësuan, edhe u bë bunacë e madhe. Edhe u tha atyre: ‹Ku është besimi juaj?› Edhe ata u frikësuan e u mrekulluan, duke i thënë njëri-tjetrit: ‹Vallë, kush është ky, që u urdhëron edhe erërave edhe ujërave, edhe i binden?›»

Afrohuni edhe një herë, që të thërrasim me zë të lartë, si me harpën e psalmistit: «Do ta bekoj Zotin në çdo kohë, e lavdërimi i tij do të jetë përherë në gojën time.» Sepse ai bën gjithnjë gjëra të mrekullueshme dhe na jep pa pushim raste të dendura, të ngjeshura njëra mbi tjetrën, për ta lavdëruar; edhe çdo fjalë s'arrin dot fuqinë e tij dhe madhështinë e tij, të lartësuar përmbi gjithçka. Sepse është e vërtetë se «lavdia e Zotit e mbulon fjalën». Por për këtë nuk duhet të harrojmë lavdinë që i takon dhe që me të drejtë i përket, por përkundrazi të nxitojmë me gëzim të ofrojmë fryte të tilla, në përpjesëtim me fuqinë tonë. Sepse me siguri s'ka asgjë që njeriu të mund ta quajë më të mirë se lavdërimi, sado pak që të jetë ajo që mund të japim. Ejani, pra, ta lavdërojmë Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve; le të sodisim epërsinë e fuqisë së tij dhe madhështinë e sundimit të tij hyjnor.

Sepse ai po lundronte bashkë me apostujt e shenjtë përmes detit, ose më saktë liqenit të Tiberiadës, kur mbi barkë u ngrit një furtunë e papritur dhe e furishme; dhe valët, të ngritura lart nga shakullimat e erërave, i mbushën nxënësit me frikën e vdekjes. Sepse u trembën jo pak, ndonëse ishin njohës të mirë të detarisë dhe aspak të papërvojë në trazirat e valëve. Por, meqë madhësia e gjëmimit ua bëri tashmë të padurueshëm tmerrin dhe s'kishin shpresë tjetër shpëtimi veç tij, të vetmit që është Zoti i fuqive, domethënë Krishti, e zgjojnë duke i thënë: «Mësues, Mësues, na shpëto, po humbasim!», sepse Ungjillori thotë se ai ishte në gjumë. Edhe kjo u bë, siç më duket, me një qëllim shumë të urtë. Sepse dikush, mendoj, mund të pyesë: «Përse fjeti ai fare?» Këtij i përgjigjemi se ngjarja u rregullua kështu që të ishte e mirë dhe e dobishme. Ai fjeti qëllimisht, që të mos i kërkonin ndihmë menjëherë, sapo furtuna nisi të përplasej mbi barkë, por atëherë kur e keqja, si të thuash, ishte në kulmin e saj dhe tmerret e vdekjes po i mundonin nxënësit. Kështu fuqia e sundimit të tij hyjnor do të shfaqej më e qartë, kur do të qetësonte detin e tërbuar, do t'i qortonte frymat e egra të erës e do ta kthente furtunën në bunacë; dhe kështu kjo ngjarje do të bëhej mjet përmirësimi për ata që lundronin bashkë me të.

Por ata, siç thashë, e zgjojnë duke i thënë: «Na shpëto, po humbasim!» Ja, të lutem, vër re këtu besimin e pakët të bashkuar me besimin. Sepse besojnë se ai mund të shpëtojë e të çlirojë nga çdo e keqe ata që e thërresin. Sepse, po të mos kishin pasur deri atëherë një besim të patundur tek ai, sigurisht nuk do t'ia kishin kërkuar këtë. E megjithatë, si njerëz me pak besim, thonë: «Na shpëto, po humbasim!» Sepse nuk ishte gjë e mundur, as që mund të ndodhte, që ata të humbnin, ndërkohë që ishin bashkë me atë që është i gjithëfuqishëm.

Barka, pra, tundej ashpër nga dhuna e furtunës dhe nga përplasja e valëve; dhe bashkë me barkën, si të thuash, tundej edhe besimi i nxënësve nga trazira të ngjashme. Por Krishti, pushteti i të cilit shtrihet mbi gjithçka, u ngrit menjëherë dhe përnjëherësh qetësoi furtunën, frenoi shakullimat e erës, ua shoi frikën, dhe veç kësaj vërtetoi me vepra se është Perëndi. Para tij dridhen e rrënqethen gjithë krijesat, dhe vetë natyra e elementeve i nënshtrohet shenjës së tij. Sepse ai qortoi furtunën; dhe Mateu thotë se qortimi u bë me pushtet hyjnor. Sepse ai na tregon se Zoti ynë i tha detit: «Hesht, qetësohu!» Ç'mund të jetë më madhështore se kjo? Ose ç'mund të barazohet me lartësinë e saj? Vërtet e denjë për Perëndinë është fjala dhe fuqia e urdhrit, kështu që edhe ne të mund të shqiptojmë lavdërimin e shkruar në librin e Psalmeve: «Ti sundon fuqinë e detit dhe qetëson trazimin e valëve të tij.» Ai vetë ka thënë diku, me anë të njërit prej profetëve të shenjtë: «Përse nuk më keni frikë mua, thotë Zoti? As nuk dridheni përpara meje? Unë që kam vënë rërën si kufi të detit, një urdhër të përjetshëm, dhe deti nuk e ka kaluar.» Sepse deti i nënshtrohet vullnetit të atij që bëri gjithë krijesën dhe është, si të thuash, vënë nën këmbët e Krijuesit; i ndryshon lëvizjet e veta në çdo kohë sipas pëlqimit të tij dhe i nënshtrohet vullnetit të tij zotëror.

Kur, pra, Krishti e qetësoi furtunën, e shndërroi në siguri edhe besimin e nxënësve të shenjtë, që ishte lëkundur bashkë me barkën, e nuk e lejoi më të mbetej në dyshim; dhe solli tek ata, si të thuash, një qetësi, duke i sheshuar valët e besimit të tyre të dobët. Sepse tha: «Ku është besimi juaj?» Një Ungjillor tjetër, megjithatë, pohon për të se tha: «Përse jeni frikacakë, o besimpakë?» Sepse, kur frika e vdekjes bie papritur, ajo trazon ndonjëherë edhe një mendje të qëndrueshme dhe e nxjerr atë përballë qortimit për pak besim; e po ashtu vepron çdo brengë tjetër, tepër e rëndë për t'u përballuar, mbi ata që sprovohen prej saj. Për këtë arsye, njëherë disa iu afruan Krishtit dhe i thanë: «Shtona besimin!» Sepse njeriu që ende qortohet për pak besim mbetet poshtë atij që është i përsosur në besim. Sepse, ashtu si ari provohet në zjarr, kështu edhe besimi provohet me anë të sprovave. Por mendja e njeriut është e dobët dhe ka shumë nevojë për forcë e ndihmë nga lart, që t'i shkojë mbarë, që të mund të ndjekë një rrugë të patundur dhe të jetë i fortë, për të duruar burrërisht çdo gjë që i ndodh. Edhe këtë na e mësoi Shpëtimtari ynë, duke thënë: «Pa mua nuk mund të bëni asgjë.» Edhe po këtë e pohon Pavli i urtë, kur shkruan: «Të gjitha mund t'i bëj me anë të Krishtit që më forcon.»

Shpëtimtari, pra, bëri mrekulli: me shenjën e tij të gjithëfuqishme e ktheu furtunën në bunacë dhe e sheshoi furtunën e tërbuar në një paqe të qetë. Por nxënësit, të mrekulluar nga shenja hyjnore, i pëshpërisnin njëri-tjetrit: «Vallë, kush është ky, që u urdhëron edhe erërave edhe ujërave, edhe i binden?» Vallë, a ia thanë njëri-tjetrit nxënësit e lumtur «Kush është ky?» ngaqë nuk e njihnin? Por si mund të mos jetë kjo krejt e pabesueshme? Sepse ata e dinin se Jisui ishte Perëndi dhe Biri i Perëndisë. Sepse edhe Nathanaeli e pohoi haptas: «Rabbi, ti je Biri i Perëndisë, ti je Mbreti i Israelit.» Po kështu ndodhi edhe me Pjetrin, të zgjedhurin ndër gjithë apostujt. Kur ndodheshin pranë Qesaresë së Filipit, Krishti i pyeti të gjithë: «Kush thonë njerëzit se është Biri i njeriut?», dhe disa ishin përgjigjur: «Ca, Ilia; të tjerë, Jeremia ose ndonjë nga profetët.» Atëherë Pjetri bëri një rrëfim besimi të saktë e të patëmetë për të, duke thënë: «Ti je Krishti, Biri i Perëndisë së gjallë.» Dhe Krishti e lavdëroi për këto fjalë, e nderoi me kurora dhe e çmoi nxënësin të denjë për nderime të papara, sepse tha: «Lum ti, Simon, bir i Jonait, sepse nuk ta zbuloi këtë mishi e gjaku, por Ati im që është në qiej.» E si mund të mos e njihte Pjetri, që ishte mësuar prej Perëndisë, atë për të cilin tha haptas se ishte Biri i Perëndisë së gjallë? Pra, nuk ishte nga mosnjohja e lavdisë së tij që nxënësit e urtë thonë «Kush është ky?», por nga mrekullimi para pafundësisë së fuqisë së tij dhe para madhështisë së lartë e të pakrahasueshme të sundimit të tij. Sepse hebrenjtë e mjerë, ose ngaqë nuk e njihnin aspak misterin e Krishtit, ose ngaqë, në ligësinë e tyre të madhe, nuk denjonin t'i kushtonin asnjë vëmendje, e qortuan dhe i hodhën gurë, kur e quajti Perëndinë Atin e tij. Sepse guxuan madje të thoshin: «Përse ti, duke qenë njeri, e bën veten Perëndi?» Sepse nuk e kuptonin në mendjen e tyre thellësinë e misterit. Perëndia ishte në trajtë të dukshme, të ngjashme me tonën; Zoti i gjithçkaje mbante shëmbëllimin e një skllavi; Ai që është lartësuar përmbi gjithçka ishte në përulje; dhe Ai që tejkalon çdo të kuptuar të mendjes e ngrihet përmbi çdo krijesë ishte në masën tonë njerëzore. Dhe, meqë nxënësit e dinin këtë, mrekullohen para lavdisë së Hyjnisë; e, teksa e shohin atë të pranishme në Krishtin, e megjithatë e shohin të ngjashëm me ne dhe të dukshëm në mish, thonë «Kush është ky?» në vend që të thoshin: «Sa i madh është! Dhe ç'natyrë ka! Dhe me sa fuqi, pushtet e madhështi u urdhëron edhe ujërave edhe erës, edhe i binden!»

Edhe në këtë ka shumë që i mrekullon dhe i përmirëson ata që dëgjojnë, sepse krijesa i bindet çdo gjëje që Krishti zgjedh të urdhërojë. Dhe ç'shfajësim mund të na vlejë, në qoftë se nuk pranojmë të bëjmë të njëjtën gjë? Ose kush mund ta shpëtojë nga zjarri dhe nga dënimi atë që është i pabindur e kokëfortë, që ngre, si të thuash, qafën e mendjes së tij mendjemadhe kundër urdhrave të Krishtit, dhe zemrën e të cilit është e pamundur ta zbutësh? Prandaj është detyra jonë që, duke kuptuar se gjithçka që Perëndia e ka sjellë në jetë pajtohet plotësisht me vullnetin e tij, të bëhemi edhe ne si pjesa tjetër e krijesës dhe të shmangim mosbindjen, si diçka që të çon në humbje. Le t'i nënshtrohemi, pra, atij që na thërret drejt shpëtimit dhe drejt dëshirës për të jetuar me drejtësi e me ligj, domethënë sipas Ungjillit; sepse kështu Krishti do të na mbushë me dhuratat që vijnë nga lart e prej vetes së tij. Nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.