Lluka 9:27-36

«9:27-36. Por me të vërtetë po ju them se disa nga ata që rrinë këtu nuk do ta shijojnë vdekjen, derisa të shohin mbretërinë e Perëndisë. Dhe, rreth tetë ditë pas këtyre, Ai mori me vete Pjetrin, Joanin dhe Jakovin dhe u ngjit në mal për t'u lutur. Dhe, ndërsa lutej, pamja e fytyrës së Tij u ndryshua dhe rrobat e Tij u bënë të bardha, që shkëlqenin si vetëtima. Dhe ja, dy burra po flisnin me Të, të cilët ishin Moisiu dhe Ilia; ata, si u shfaqën në lavdi, flisnin për largimin e Tij, të cilin kishte për ta përmbushur në Jerusalem. Por Pjetrin dhe ata që ishin me të i kishte rënduar gjumi; e kur u zgjuan, panë lavdinë e Tij dhe të dy burrat që rrinin me Të. Dhe ndodhi që, kur këta po ndaheshin prej Tij, Pjetri i tha Jisuit: ‹Mësues, mirë është për ne të jemi këtu; le të bëjmë tri tenda, një për Ty, një për Moisiun dhe një për Ilian›, pa ditur se ç'thoshte. Ndërsa thoshte këto, erdhi një re dhe i mbuloi me hije; dhe u frikësuan kur hynë në re. Dhe u dëgjua një zë nga reja, që thoshte: ‹Ky është Biri im i dashur, atë dëgjoni›. Dhe, kur erdhi zëri, Jisui u gjend vetëm; dhe ata heshtën, e ato ditë nuk i treguan askujt asgjë nga ato që kishin parë.»

Ata që janë të zotë në ndeshje gëzohen kur shikuesit u duartrokasin, dhe shpresa e kurorave të fitores i ngre në një kulm guximi të lavdishëm. Po ashtu, ata që dëshirojnë të quhen të denjë për dhuratat hyjnore dhe që digjen për t'u bërë pjesëtarë të shpresës që u është përgatitur shenjtorëve, i përballojnë me gëzim ndeshjet për hir të përshpirtshmërisë ndaj Krishtit dhe rrojnë jetë të zgjedhur. Nuk i japin rëndësi një plogështie pa shpërblim, as nuk i dorëzohen një frike të poshtër, por, përkundrazi, i bëjnë ballë burrërisht çdo ngasjeje dhe nuk e përfillin dhunën e përndjekjeve, duke e quajtur fitim të vuajnë për hir të Tij. Sepse kujtojnë se i lumi Pavël shkruan kështu: «Vuajtjet e kësaj kohe të tashme nuk janë të denja për lavdinë që ka për t'u zbuluar në ne».

Vër re, pra, sa e përsosur në bukuri është mënyra që Zoti ynë Jisu Krisht përdor edhe këtu për të mirën dhe ndërtimin shpirtëror të apostujve të shenjtë. Sepse u kishte thënë: «Kush do të vijë pas meje, le ta mohojë veten, le ta marrë kryqin e vet çdo ditë dhe le të më ndjekë. Sepse ai që do ta shpëtojë jetën e vet, do ta humbasë; kurse ai që do ta humbasë jetën e vet për hirin tim, do ta gjejë». Ky urdhërim është vërtet edhe për shpëtimin e nderin e shenjtorëve, edhe shkak i lavdisë më të lartë, edhe mjet i gëzimit të përsosur; sepse të zgjedhësh të vuash për hir të Krishtit nuk është detyrë pa shpërblim, por, përkundrazi, na bën pjesëtarë të jetës së përjetshme dhe të lavdisë së përgatitur. Por, meqë nxënësit ende nuk kishin marrë fuqi nga lart, ndoshta ndodhte herë pas here që edhe ata të binin në dobësi njerëzore dhe, kur mendonin me vete ndonjë fjalë të tillë, mund të kenë pyetur: «si e mohon njeriu veten?», ose si mund ta gjejë sërish veten ai që e ka humbur? Dhe çfarë shpërblimi do t'i shpaguajë ata që vuajnë kështu? Apo në ç'dhurata do të bëhen pjesëtarë? Prandaj, për t'i shpëtuar nga mendime kaq të ndrojtura dhe, si të thuash, për t'i kalitur në burrëri, duke lindur tek ata dëshirën për lavdinë që do t'u jepej, Ai thotë: «Po ju them se disa nga ata që rrinë këtu nuk do ta shijojnë vdekjen, derisa të shohin mbretërinë e Perëndisë». A do të thotë, vallë, se masa e jetës së tyre do të zgjatej aq shumë, sa të arrinte deri në atë kohë kur Ai do të zbresë nga qielli, në mbarim të botës, për t'u dhënë shenjtorëve mbretërinë e përgatitur për ta? Edhe kjo ishte e mundur për Të, sepse është i gjithëpushtetshëm dhe s'ka asgjë të pamundur a të vështirë për vullnetin e Tij të plotfuqishëm. Por me «mbretërinë e Perëndisë» Ai nënkupton pamjen e lavdisë me të cilën do të shfaqet kur t'u dëftohet banorëve të tokës; sepse do të vijë në lavdinë e Perëndisë Atë, e jo në një gjendje të përulur si ne. Si i bëri, pra, shikues të një gjëje kaq të mrekullueshme ata që kishin marrë premtimin? Ngjitet në mal duke marrë me vete tre nxënës të zgjedhur dhe shndërrohet në një shkëlqim aq të jashtëzakonshëm e hyjnor, saqë edhe rrobat e Tij shkëlqenin me rreze zjarri dhe dukeshin sikur shkrepnin si vetëtimë. Për më tepër, Moisiu dhe Ilia rrinin pranë Jisuit dhe flisnin njëri me tjetrin për largimin e Tij, të cilin, siç thuhet, kishte për ta përmbushur në Jerusalem; me këtë nënkuptohet misteri i ekonomisë në mish dhe i vuajtjes së Tij të çmuar mbi kryq. Sepse është e vërtetë edhe se ligji i Moisiut dhe fjala e profetëve të shenjtë e parafiguruan misterin e Krishtit: i pari me anë figurash e hijesh, duke e pikturuar, si të thuash, si në një tablo, kurse të tjerët, në mënyra të shumëllojshme, e paralajmëruan që më parë se, në kohën e duhur, Ai do të shfaqej në ngjashmërinë tonë dhe, për shpëtimin dhe jetën e të gjithë neve, do të pranonte të vuante vdekjen mbi dru. Prandaj, qëndrimi i Moisiut dhe i Ilias përpara Tij dhe biseda e tyre me njëri-tjetrin ishte njëfarë paraqitjeje, që e shfaqte shkëlqyeshëm Zotin tonë Jisu Krisht si Atë që ka ligjin dhe profetët për truprojë, si Zot të ligjit e të profetëve, dhe si të parafiguruar në ta nëpërmjet atyre gjërave që, në marrëveshje të ndërsjellë, ata i shpallën që më parë. Sepse fjalët e profetëve nuk bien ndesh me mësimet e ligjit. Dhe kjo, me sa mendoj, ishte ajo për të cilën flisnin njëri me tjetrin Moisiu, më priftërori, dhe Ilia, më i shquari ndër profetët.

Por nxënësit e lumtur flenë për pak, ndërsa Krishti vazhdonte gjatë në lutje (sepse i kryente këto detyra njerëzore si diçka që i përkiste ekonomisë); e më pas, kur u zgjuan, u bënë shikues të ndryshimeve kaq të shkëlqyera e të lavdishme. Dhe Pjetri hyjnor, duke menduar ndoshta se koha e mbretërisë së Perëndisë kishte ardhur që tani, propozon të ngrihen banesa mbi mal dhe thotë se është e udhës të ketë tri tenda, një për Krishtin dhe të tjerat për dy të tjerët, Moisiun dhe Ilian. «Por nuk dinte», thuhet, «se ç'thoshte». Sepse nuk ishte koha e mbarimit të botës, as koha që shenjtorët të merrnin në zotërim shpresën që u ishte premtuar; sepse, siç thotë Pavli: «Ai do ta shndërrojë trupin tonë të përulur në përngjasim me trupin e Tij (domethënë të Krishtit) të lavdishëm». Meqë, pra, ekonomia ishte ende në fillimet e saj dhe nuk ishte plotësuar, si do të kishte qenë e udhës që Krishti ta braktiste dashurinë e Tij për botën dhe të hiqte dorë nga qëllimi i Tij për të vuajtur në të mirë të saj? Sepse Ai i shpengoi të gjithë nën qiell, edhe duke pësuar vdekjen në mish, edhe duke e prishur atë me Ngjalljen prej së vdekurish. Prandaj Pjetri nuk dinte se ç'thoshte.

Por, përveç pamjes së mrekullueshme dhe të patregueshme të lavdisë së Krishtit, u krye edhe diçka tjetër, e dobishme dhe e nevojshme për ta forcuar besimin e tyre në Të, e jo vetëm për nxënësit, por edhe për ne. Sepse nga reja lart erdhi një zë, si prej Perëndisë Atë, që thoshte: «Ky është Biri im i dashur, atë dëgjoni». «Dhe kur erdhi zëri», thuhet, «Jisui u gjend vetëm». Ç'do të thotë, pra, për këto gjëra ai që është grindavec e i pabindur dhe që e ka zemrën të pashërueshme? Ja, Moisiu është atje: a i urdhëron vallë Ati apostujt e shenjtë ta dëgjojnë atë? Po të kishte qenë vullneti i Tij që ata të ndiqnin urdhërimet e Moisiut, do të kishte thënë, me sa mendoj: «Bindjuni Moisiut, mbani ligjin». Por Perëndia Atë nuk tha këtë këtu, po, në praninë e Moisiut dhe të profetëve, i urdhëron më fort ta dëgjojnë Atë. Dhe, që të vërtetën të mos e përmbyste askush duke pohuar se Ati u kishte urdhëruar më fort të dëgjonin Moisiun e jo Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithë neve, Ungjillori e ka shënuar qartë kur thotë: «Kur erdhi zëri, Jisui u gjend vetëm». Kur, pra, Perëndia Atë, nga reja përsipër, i urdhëroi apostujt e shenjtë, duke thënë: «Atë dëgjoni», Moisiu ishte larg dhe as Ilia s'ishte më aty pranë, por Krishti ishte i vetëm atje. Prandaj ata i urdhëroi t'i binden Atij.

Sepse Ai është edhe fundi i ligjit dhe i profetëve; prandaj u thirri me zë të lartë turmave të hebrenjve: «Po të kishit besuar Moisiun, do të më kishit besuar edhe mua, sepse ai shkroi për mua». Por, meqë ngulmuan deri në fund të përçmonin urdhërimin e dhënë nga Moisiu tejet i urtë dhe të hidhnin poshtë fjalën e profetëve të shenjtë, me të drejtë u tëhuajëzuan dhe u dëbuan nga ato bekime që u ishin premtuar etërve të tyre. Sepse «bindja është më e mirë se flijimet, dhe të dëgjuarit se dhjami i deshve», siç thotë Shkrimi. Dhe kaq për hebrenjtë. Kurse ne, që e kemi pranuar zbulesën, na u dhanë doemos të gjitha këto bekime, nëpërmjet dhe si dhurata e po atij Krishti; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdia dhe pushteti, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.