Lluka 9:37-43

«9:37-43. Por ndodhi që, të nesërmen, kur zbritën nga mali, e priti një turmë e madhe. Dhe ja, një njeri thirri nga turma, duke thënë: ‹Mësues, të lutem, hidh sytë mbi tim bir, sepse është i vetmi që kam. Dhe ja, një frymë e kap, dhe ai befas bërtet, dhe e përpëlit dhe e shqyen, dhe nxjerr shkumë; dhe, pasi e ka rrahur keq, mezi largohet prej tij. Dhe iu luta nxënësve të tu ta dëbonin, po nuk mundën.› Dhe Jisui u përgjigj e tha: ‹O brez i pabesë e i çoroditur, deri kur do të jem me ju e do t'ju duroj? Sille këtu birin tënd.› Dhe, ndërsa ende po afrohej, djalli e përplasi për tokë dhe e përpëliti. Por Jisui e qortoi frymën e ndyrë, dhe e shëroi fëmijën, dhe ia dha të atit. Dhe të gjithë u çuditën nga madhështia e Perëndisë.»

I gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm, por kjo vlen mbi gjithçka tjetër veçanërisht për Ungjijtë e shenjtë. Sepse Ai që dikur ua foli ligjin israelitëve me anë të engjëjve, na foli vetë, kur, pasi mori shëmbëllimin tonë, u shfaq mbi tokë dhe u soll ndër njerëz. Sepse Pavli fort i urtë shkruan: «Dikur Perëndia u foli etërve me anë të profetëve në shumë pjesë e në shumë mënyra, kurse në këto ditë të fundit na foli me anë të Birit.» Dhe me anë të njërit prej profetëve të Tij të shenjtë, thotë diku vetë: «Unë që flas jam pranë, si shkëlqimi mbi male, si këmbët e atij që lajmëron paqe, si ai që shpall të mira.» Sepse ja, Ai na çliron nga tirania e armikut, që ta ndjekim në dëlirësi; dhe që, pasi t'i ketë asgjësuar «sundimtarët e botës së kësaj errësire», domethënë frymërat e liga, të na paraqesë të padëmtuar te Perëndia Atë.

Se çlirimin nga pushteti i frymërave të ndyra e kemi fituar pikërisht nëpërmjet Tij, këtë na e vërteton ky lexim. Sepse dëgjuam të lexohej se një njeri vrapoi drejt Tij nga mesi i turmës dhe tregoi sëmundjen e padurueshme të të birit. Sepse thoshte se një frymë e ligë e shqyente mizorisht dhe se pësonte përpëlitje të dhunshme. Por mënyra si u afrua nuk ishte pa të meta: sepse ngrinte britma kundër çetës së apostujve të shenjtë, duke thënë se ata nuk mundën ta qortonin Satanain, ndërsa do të kishte qenë më e udhës që të nderonte Jisuin, kur i kërkonte ndihmë dhe i lypte hir. Sepse Ai na e plotëson kërkesën kur e nderojmë dhe kemi besim tek Ai, si i Gjithëfuqishmi, fuqisë së të Cilit asgjë nuk mund t'i qëndrojë. Sepse Ai është vërtet Zoti i fuqive, dhe asgjë nuk mund t'i kundërvihet vullnetit të Tij. Madje, çdo gjë që është e zonja të ketë fuqi, e merr tërësisht prej Tij mundësinë të jetë ç'është. Sepse, ashtu si u jep dritën e Tij atyre që janë të aftë të ndriçohen, duke qenë vetë drita e vërtetë; dhe ashtu si, po njësoj, u dhuron urtësinë atyre që janë të aftë ta marrin, duke qenë vetë Urtësia dhe mendja e përsosur; kështu, meqenëse është Fuqia, u jep fuqi atyre që janë të aftë ta marrin. Kur, pra, me mosbesimin tonë përçmojmë lavdinë e Tij dhe përbuzim me ligësi madhështinë e Tij të epërme, nuk mund të marrim asgjë prej Tij, sepse «duhet të kërkojmë me besim, pa u lëkundur aspak», siç tha nxënësi i Tij.

Se kjo fjalë është e vërtetë, mund ta shohim edhe nga ç'ndodh mes nesh. Sepse ata që u paraqesin kërkesa atyre që drejtojnë punët mbi tokë dhe zotërojnë frone të fuqishme, i fillojnë kërkesat me lavde të përshtatshme dhe pohojnë fuqinë dhe madhështinë e tyre mbi gjithçka; ua drejtojnë shkresën që paraqesin «Zotërve të tokës e të detit, dhe të çdo populli e fisi ndër njerëz», dhe pastaj shtojnë parashtrimin e asaj që kërkojnë. I ati, pra, i të pushtuarit nga demoni ishte i vrazhdë e i pasjellshëm: sepse nuk kërkoi thjesht shërimin e fëmijës, duke kurorëzuar kështu me lavde atë që do ta shëronte, por, përkundrazi, foli me përçmim për nxënësit dhe qortoi hirin që u ishte dhënë. «Sepse, thotë ai, ua solla nxënësve të tu, dhe nuk mundën ta dëbonin.» E megjithatë, hiri nuk vlejti pikërisht për shkak të mungesës sate të besimit. A nuk e kupton se ti vetë ishe shkaku që fëmija nuk u çlirua nga sëmundja e tij e rëndë?

Se ne duhet të kemi besim kur i afrohemi Krishtit, dhe se besim duhet të kenë edhe të gjithë ata që kanë marrë prej Tij hirin e shërimit, na e mëson Ai vetë, duke kërkuar kudo besim nga ata që i afrohen Atij e që dëshirojnë të quhen të denjë për ndonjë prej dhuratave të Tij. Kështu, për shembull, Llazari vdiq në Betani, dhe Krishti premtoi ta ngjallte. Atëherë, kur njëra prej motrave të tij dyshoi për këtë dhe nuk priste që mrekullia të ndodhte, Krishti tha: «Unë jam ngjallja dhe jeta. Ai që beson tek unë, edhe sikur të vdesë, do të jetojë.» Dhe diku tjetër gjejmë një ngjarje të ngjashme. Sepse Jairi, një kryetar i sinagogës së hebrenjve, kur e bija e vetme po jepte frymën e fundit, e zënë, si të thuash, në rrjetat e vdekjes, iu lut Jisuit ta shpëtonte vajzën nga ajo që i kishte ndodhur; dhe Krishti i premtoi se do ta bënte, sapo të mbërrinte në shtëpinë e lutësit. Por, ndërsa ishte rrugës, e takoi një njeri nga të afërmit e kryetarit të sinagogës, duke thënë: «Bija jote vdiq; mos e shqetëso Mësuesin.» Dhe cila qe përgjigjja e Krishtit? «Mos ki frikë; vetëm beso, dhe ajo do të jetojë.»

Detyra, pra, e të atit të djalit ishte më tepër t'ia ngarkonte fajin mosbesimit të vet, se sa apostujve të shenjtë. Për këtë arsye Krishti thirri me të drejtë: «O brez i pabesë e i çoroditur, deri kur do të jem me ju e do t'ju duroj?» Me të drejtë, pra, e quan brez të pabesë si vetë njeriun, ashtu edhe ata që mendojnë si ai. Sepse është një sëmundje e mjerë, dhe kushdo që kapet prej saj është, siç tregon Ai, i çoroditur dhe krejt pa dituri për të ecur drejt. Prandaj Shkrimet e shenjta thonë për njerëz të tillë «se udhët e tyre janë të shtrembra dhe shtigjet e tyre të çoroditura». Nga kjo sëmundje iku Davidi hyjnor. Dhe, që të na sjellë dobi edhe neve, na zbulon qëllimin e vendosur të mendjes së tij, duke thënë: «Zemra e shtrembër nuk u ngjit pas meje»; domethënë ajo që s'di të ecë në udhë të drejtë. Të tillëve i lumi Pagëzor, si pararendës i Shpëtimtarit, u thirri, duke thënë: «Bëni gati udhën e Zotit, drejtoni shtigjet e Tij.»

Njeriu, pra, ishte krejtësisht i pabesë dhe i çoroditur: hidhte poshtë shtigjet e drejta, shmangej nga caku dhe endej larg udhëve të drejta. Dhe Krishti nuk denjon të rrijë me ata që mendojnë kështu e që kanë rënë në këtë ligësi; dhe, po të flasim si njerëzit, Ai lodhet e mërzitet prej tyre. Këtë na e mëson kur thotë: «Deri kur do të jem me ju e do t'ju duroj?» Sepse ai që thotë se ata që, me vullnetin e Krishtit, kishin marrë fuqi t'i dëbonin frymërat e liga, ishin të pafuqishëm për këtë, gjen të meta te vetë hiri, më tepër se te ata që e morën. Ishte, pra, blasfemi e ligë: sepse, nëse hiri s'ka fuqi, faji e qortimi s'u përket atyre që e kanë marrë, por i takon më tepër vetë hirit. Sepse kushdo që do, mund ta shohë se hiri që veproi tek ata ishte i Krishtit. Kështu, për shembull, i çali te porta e bukur e tempullit u bë i shëndoshë; por Pjetri ia veshi mrekullinë Krishtit, duke u thënë hebrenjve: «Sepse me anë të Atij që ju e kryqëzuat, pikërisht me anë të Tij ky njeri qëndron para jush i shëndoshë; dhe hiri që Ai dhuron, ia dha këtë shëndet.» Diku tjetër po ai i lumi Pjetër i shpalli njërit prej atyre që u shëruan prej Tij: «Enea, Jisu Krishti të shëron.» Është, pra, krejt e qartë se njeriu, me ligësi, gjeti të meta te fuqia e Krishtit, kur tha për apostujt e shenjtë: «Nuk mundën ta dëbonin.»

Për më tepër, Krishti zemërohet kur u bëhet padrejtësi predikuesve të shenjtë, të cilëve u është besuar fjala e Ungjillit të Tij dhe që janë caktuar ta mësojnë atë te gjithkush nën qiell; sepse hiri i Tij u dëshmon se janë nxënësit e Tij, dhe ata përhapin dritën e njohjes së vërtetë të Perëndisë mbi ata që kudo bindeshin nga mësimet e tyre dhe nga mrekullitë e mahnitshme që bënin. Sepse mrekullia, si të thuash, të çon gjithnjë drejt besimit. Do të kishte qenë, pra, e merituar që i ati i të pushtuarit nga demoni të ikte i zhgënjyer dhe t'i mohohej dhurata bujare. Por, që askush të mos përfytyronte se edhe Krishti s'ishte i zoti ta bënte mrekullinë, Ai e qortoi frymën e ndyrë, e çliroi menjëherë djaloshin nga sëmundja e tij dhe ia dha të atit. Sepse deri atë çast ai s'kishte qenë i të atit, por pronë e frymës që e kishte pushtuar; kurse tani, i çliruar nga dhuna e saj, u bë prapë pronë e të atit, si dhuratë e Krishtit, i Cili u dha edhe apostujve të shenjtë pushtet të bënin mrekulli hyjnore, të qortonin me fuqi të papërballueshme frymërat e ndyra dhe të shtypnin Satanain.

Dhe turmat, thotë i lumi Ungjillor, u çuditën nga madhështia e Perëndisë. Kur, pra, Krishti bën mrekulli, është Perëndia që lavdërohet, dhe vetëm e vetëm Perëndia. Sepse Ai është Perëndi nga natyra. Madhështia e Tij është e pakrahasueshme dhe epërsia e Tij e pashoqe shkëlqen me sundimin e Perëndisë Atë. Prandaj Ai duhet lëvduar me lavde, dhe le t'i themi: «O Zot, Perëndi i fuqive, kush është si ti? I fuqishëm je, o Zot, dhe e vërteta jote të rrethon.» Sepse gjithçka është e mundur për Të dhe e lehtë për t'u kryer, dhe asgjë fare s'është tepër e vështirë a tepër e lartë; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve, Amin.