Lluka 9:49-50

«9:49-50. Dhe Joani u përgjigj e tha: ‹Mësues, pamë një njeri që dëbonte demonë në emrin tënd, dhe e ndaluam, sepse nuk ndjek bashkë me ne.› Po Jisui i tha: ‹Mos e ndaloni; sepse ai nuk është kundër jush. Sepse kushdo që nuk është kundër jush, është nga ana juaj.›»

Pavli na porosit: «Provoni të gjitha», dhe thotë: «Bëhuni këmbyes parash të mençur.» Por njohuri të saktë e të kujdesshme për çdo çështje të veçantë nuk mund të marrim nga asnjë burim tjetër, veçse nga Shkrimi i frymëzuar nga Perëndia. Sepse Davidi, në Psalmet, sikur t'i drejtohej Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve, thotë: «Ligji yt është kandil për këmbët e mia dhe dritë për shtigjet e mia.» Edhe Solomoni shkruan se «urdhërimi i ligjit është kandil e dritë.» Sepse, ashtu si kjo dritë e ndijshme që gjendet në botë, duke rënë mbi sytë tanë truporë, e shpërndan errësirën, kështu edhe ligji i Perëndisë, kur pranohet në mendjen e në zemrën e njeriut, e ndriçon atë tërësisht dhe nuk e lë as të rrëzohet në pengesat e padijes, as të zihet në ligësitë e mëkatit.

Dhe këtë e them nga admirimi për mjeshtërinë që shfaqet edhe këtu, në leximet e Ungjillit që sapo u paraqitën para nesh. Domethënien e tyre, pa dyshim, dëshironi ta mësoni, meqë jeni mbledhur këtu nga dashuria për mësimet e shenjta dhe me zell keni bërë këtë tubim. Ç'thonë, pra, nxënësit e urtë, ose ç'duan të mësojnë prej Atij që i pajis me çdo urtësi dhe u zbulon të kuptuarit e çdo vepre të mirë? «Mësues, pamë një njeri që dëbonte demonë në emrin tënd, dhe e ndaluam.» Mos vallë thumbi i smirës i ka trazuar nxënësit e shenjtë? Mos u kanë smirë atyre që gëzojnë hir kaq të madh? A mos edhe ata kanë pranuar brenda vetes një pasion kaq të ndyrë e të urryer nga Perëndia? «Pamë një njeri, thonë ata, që dëbonte demonë në emrin tënd, dhe e ndaluam.» Më thuaj, a e ndalon ti atë që në emrin e Krishtit e trazon Satanain dhe shtyp demonët e ligj? Si nuk e quajte për detyrë që, përkundrazi, të mendoje se jo ai i bënte këto çudira, por se hiri që ishte në të e kreu mrekullinë me fuqinë e Krishtit? Si, pra, e ndalon atë që në Krishtin korr fitore? «Po», thotë ai, «sepse nuk ndjek bashkë me ne.» O fjalë e verbër! Sepse, edhe në qoftë se ai që është kurorëzuar me hirin e Krishtit nuk numërohet ndër apostujt e shenjtë, prapëseprapë është stolisur, njësoj si ju, me fuqi apostolike. Ka shumë lloje dhuntish të Krishtit, siç mëson i lumi Pavël, kur thotë: «se njërit i jepet fjala e urtësisë, e tjetrit fjala e dijes; njërit besim, e tjetrit dhunti shërimesh.»

Ç'do të thotë, pra, kjo «që nuk ecën bashkë me ne», ose ç'kuptim mbart kjo shprehje? Shikoni, pra; sepse do t'jua shpjegoj sa të mundem. Shpëtimtari u dha apostujve të shenjtë pushtet mbi frymët e papastra, që t'i dëbonin dhe të shëronin çdo sëmundje e çdo lëngatë ndër popull. Dhe kështu vepruan; as nuk mbeti pa fryt hiri që iu dha atyre. Sepse u kthyen me gëzim dhe thanë: «Zot, edhe demonët na nënshtrohen në emrin tënd.» Prandaj menduan se leja s'i ishte dhënë askujt tjetër, veç atyre vetëm, që të visheshin me pushtetin që Ai u kishte dhënë. Për këtë arsye afrohen dhe duan të mësojnë nëse edhe të tjerë mund ta ushtronin atë, ndonëse s'ishin caktuar as për apostullim, as për detyrën e mësuesit.

Diçka të ngjashme e gjejmë edhe në Shkrimet e lashta të shenjta. Sepse Perëndia i tha dikur Moisiut, hierofantit: «Zgjidh shtatëdhjetë burra nga pleqtë e Israelit, dhe do të marr nga Fryma që është mbi ty, dhe do t'ua jap», thotë Ai, «atyre.» Dhe kur ata të zgjedhurit u mblodhën te tabernakulli i atëhershëm, me përjashtim vetëm të dy burrave që kishin mbetur në fushim, fryma e profecisë zbriti mbi ta. Dhe profetizuan jo vetëm ata që ishin mbledhur në tabernakullin e shenjtë, por edhe ata që kishin mbetur në fushim. Por Shkrimi thotë: «Isuu i Navit, që rrinte para Moisiut, tha: ‹Eldadi dhe Midadi, ja, po profetizojnë në fushim! Ndaloji ata, zoti im Moisi.› Dhe Moisiu i tha Isuut: ‹A më ke smirë? Ah, sikur gjithë populli i Zotit të ishin profetë, e Zoti të vinte Frymën e Tij mbi ta!›» Por ishte Krishti Ai që atëherë e bëri hierofantin Moisi të fliste kështu me anë të Frymës së Shenjtë; dhe këtu, po ashtu, vetë Ai u thotë apostujve të shenjtë: «Mos e ndaloni atë që po e shtyp Satanain», domethënë, në emrin e Tij, «sepse ai nuk është kundër jush», thotë Ai; «sepse kush nuk është kundër jush, është nga ana juaj.» Sepse nga ana jonë, që e duam Krishtin, janë të gjithë ata që duan të veprojnë për lavdinë e Tij dhe që kurorëzohen me hirin e Tij. Dhe ky është një ligj për kishat, që vijon edhe sot e kësaj dite. Sepse ne nderojmë vetëm ata që ngrenë duar të shenjta dhe që, me pastërti e pa faj a njollë, qortojnë në emrin e Krishtit frymët e papastra e çlirojnë turma njerëzish nga sëmundje të ndryshme; sepse e dimë se është Krishti Ai që vepron në ta.

Megjithatë, gjëra të tilla duhet t'i shqyrtojmë me kujdes. Sepse ka vërtet njerëz që nuk janë çmuar të denjë për hirin e Krishtit, por që famën e të qenit shenjtorë e të nderuar e kthejnë në mundësi fitimi. Për të tillët mund të thuhet se janë hipokritë të pacipë e të paturpshëm, që rrëmbejnë nderime për vete, ndonëse Perëndia s'i ka thirrur për to; e lëvdojnë veten dhe imitojnë guximin e pacipë të profetëve të rremë të dikurshëm, për të cilët Perëndia tha: «Nuk i dërgova profetët, e megjithatë vrapuan; nuk u fola, e megjithatë profetizuan.» Kështu, edhe për këta mund të thotë: «Nuk i shenjtërova, por ata ia veshin vetes dhuntinë me mashtrim; nuk u çmuan të denjë për hirin tim, por rrëmbejnë me ligësi ato gjëra që unë ua fal vetëm atyre që janë të denjë t'i marrin.» Këta, duke u shtirur se agjërojnë, ecin të vrenjtur e me sy të ulur, ndonëse janë plot mashtrim e poshtërsi. Dhe shpesh mburren që i lënë thonjtë të rriten gjatë; u pëlqen sidomos të duken të zverdhur në fytyrë; dhe, ndonëse askush s'i detyron, kënaqen të durojnë mjerime të tilla, siç u duhet t'i heqin njerëzit në burg: varin qafore hekuri në qafë dhe herë pas here vënë pranga në duar e në këmbë. Njerëz të tillë Shpëtimtari na ka urdhëruar t'i shmangim, kur thotë: «Ruhuni nga ata që vijnë te ju me rroba dhensh, por përbrenda janë ujq grabitqarë.»

Megjithatë, dikush mund të kundërshtojë këtu: «Po kush, o Zot, e njeh zemrën e njeriut? Kush e sheh atë që fshihet brenda nesh, veç Teje të vetmit, që Vetë i formove zemrat tona dhe që provon zemrat e veshkat?» Po, thotë Ai: «Nga frytet e tyre do t'i njihni.» Jo nga pamja, jo nga dukja e jashtme, por nga frytet. Sepse cili është qëllimi i hipokrizisë së tyre? Qartazi, ai synon dashurinë për fitim. Sepse ua ngulin sytë duarve të atyre që i vizitojnë; dhe po t'i shohin bosh, hidhërohen shumë dhe i thumbon mërzia. Sepse për ta perëndishmëria është tregti. Por, në qoftë se ti e do pasurinë, lakmon fitime të ndyra dhe i ke dhënë vend në mendjen tënde atij pasioni më të ndyrë, dashurisë për paranë, hiqe lëkurën e deles; përse mundohesh kot, duke u shtirur se bën një jetë të ashpër e të tërhequr nga bota? Braktise këtë ashpërsi të tepruar të jetës dhe syno më mirë të jesh dikush që kënaqet me pak. Kërkoji Perëndisë këtë; kërko drejtësinë e Tij; «Hidh mbi Zotin kujdesin tënd, dhe Ai do të të ushqejë.»

Por ka madje disa që herë pas here përdorin yshtje e disa mërmëritje të neveritshme, e me ligësi bëjnë tymosje të caktuara dhe urdhërojnë përdorimin e hajmalive. «Po prapëseprapë», thotë dikush që pa u menduar është përzier në këto praktika, «në yshtjet e tyre përdorin Emrin e Zotit Savaoth.» A duhet, pra, t'i shfajësojmë ata, ngaqë i veshin një djalli të lig e të papastër një shprehje që i takon vetëm Perëndisë dhe e quajnë Satanain e lig Zot Savaoth, duke i kërkuar atij, si shpërblim të blasfemisë, ndihmë në ato gjëra që lypin prej tij? Jo se ai vërtet i ndihmon, sepse është i pafuqishëm; por, përkundrazi, i zbret në gropën e shkatërrimit ata që e thërrasin. Sepse Zoti nuk gënjen kur thotë se Satanai nuk e dëbon Satanain.

Prandaj, për shpëtimin tonë dhe që t'i pëlqejmë Perëndisë, është e nevojshme të ikim larg nga çdo gjë e tillë. Por kur të shohësh dikë të rritur në kishë, të pafajshëm, të thjeshtë e pa hipokrizi, jeta e të cilit është për t'u marrë shembull, dikë që shumëkush e njeh si shok të murgjve të shenjtë, që ikën nga dredhitë e qytetit e i do vendet e shkreta, që nuk do as fitim, as përçarje, por që, veç gjithë kësaj, ka besim të drejtë e nderohet me hirin e Krishtit, nëpërmjet veprimit të Frymës së Shenjtë, aq sa është i zoti të kryejë edhe ato vepra që bëhen me anë të Krishtit. Atij afroju me guxim: ai do të lutet për ty me pastërti, dhe hiri i tij do të të shërbejë. Sepse Shpëtimtari dhe Zoti i të gjithëve ua plotëson kërkesat atyre që i kërkojnë Atij; nëpërmjet të Cilit dhe me të Cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdia dhe pushteti, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.