Lluka 3:1-6

«3:1-6. Sikundër është shkruar në librin e fjalëve të profetit Isaia.»

Isaia i lumtur nuk ishte i paditur për synimin e predikimit të Joanit, por që në lashtësi, madje shumë kohë përpara, duke dëshmuar për të, e quajti Krishtin Zot e Perëndi, kurse Joanin e cilësoi shërbyes e shërbëtor të Tij. Tha se ai ishte një kandil që ecte para dritës së vërtetë, ylli i agimit që lajmëronte diellin e parathoshte ardhjen e ditës që do t'i lëshonte së shpejti rrezet e veta mbi ne. Dhe se ishte zë, jo fjalë, që i paraprinte Jisuit, ashtu siç i prin zëri fjalës.

«3:4. Bëni gati udhët e Zotit, drejtoni shtigjet e Tij,»

Joani, i zgjedhur për të qenë apostull, ishte edhe i fundit i profetëve të shenjtë. Prandaj, meqë Zoti ende nuk kishte ardhur, thotë: «Bëni gati udhën e Zotit.» E ç'do të thotë «Bëni gati udhën e Zotit»? Do të thotë: bëhuni gati të pranoni gjithçka që Krishti të dojë të vendosë, tërhiqni zemrat tuaja nga hija e ligjit, hiqni dorë nga parafigurat, mos mendoni më shtrembër. «Drejtoni shtigjet e Perëndisë sonë.» Sepse çdo shteg që të çon drejt së mirës është i drejtë, i lëmuar dhe i lehtë, kurse tjetri është i shtrembër dhe i çon tatëpjetë drejt ligësisë ata që ecin nëpër të. Sepse për këta është shkruar: «Shtigjet e tyre janë të shtrembër, dhe gjurmët e rrotave të tyre janë të tërthorta.» Pra, të qenët i drejtë në mendje është si të thuash një shteg i drejtë, pa asnjë shtrembërim. Të tillë e kishte natyrën Psalmisti hyjnor, që këndon kështu: «Zemër e shtrembër nuk u ngjit pas meje.» Edhe Isuu, i biri i Navit, kur nxiste popullin, tha: «Drejtoni zemrat tuaja drejt Perëndisë së Israelit», kurse Joani thërret: «Drejtoni udhët tuaja.» Dhe kjo do të thotë se shpirti duhet të jetë i drejtë, duke shfaqur intuitën e vet të natyrshme ashtu siç u krijua; e u krijua i bukur dhe fort i drejtë. Por kur ai shmanget dhe gjendja e tij e natyrshme shtrembërohet, kjo quhet ves, shtrembërim i shpirtit. Prandaj puna nuk është fort e vështirë: sepse, në qoftë se qëndrojmë ashtu siç jemi bërë, do të jemi të virtytshëm.

Por kur dikush, si të thuash, ngre zërin kundër nesh e thotë: «Si do ta bëjmë gati udhën e Zotit? Ose si do t'i drejtojmë shtigjet e Tij? Sepse ka shumë pengesa në udhën e atyre që duan të jetojnë mirë: Satanai, që urren çdo gjë të bukur, turma e paudhë e frymëve të liga, vetë ligji i mëkatit që gjendet në gjymtyrët tona të mishit dhe që armatoset kundër prirjeve të mendjes drejt së mirës, e veç këtyre, shumë pasione të tjera që sundojnë mbi mendjen e njeriut. Atëherë, ç'do të bëjmë, kur mbi ne rëndon një vështirësi kaq e madhe?» Fjala e profecisë u përgjigjet këtyre kundërshtimeve, duke thënë: «Çdo luginë do të mbushet, çdo mal e kodër do të ulet; udha e shtrembër do të bëhet e drejtë, udhët e ashpra do të bëhen të lëmuara; dhe çdo mish do të shohë shpëtimin e Perëndisë.»

«3:6. Dhe çdo mish do të shohë shpëtimin e Perëndisë.»

Dhe çdo mish e pa shpëtimin e Perëndisë, madje të Atit, sepse dërgoi Birin që të bëhej Shpëtimtari ynë. Dhe në këto fjalë, me fjalën «mish» duhet kuptuar njeriu në përgjithësi, domethënë gjithë gjinia njerëzore. Sepse kështu çdo mish do të shohë shpëtimin e Perëndisë: jo më vetëm Israeli, por çdo mish. Sepse butësia e Shpëtimtarit dhe Zotit të të gjithëve nuk njeh kufij, dhe as nuk shpëtoi vetëm një komb, por përkundrazi përfshiu mbarë botën në rrjetën e Tij dhe ndriçoi gjithë ata që ishin në errësirë. Dhe pikërisht këtë e këndoi lira e Psalmistit: «Gjithë kombet që ke bërë do të vijnë e do të adhurojnë përpara Teje, o Zot.» Ndërkohë, shpëton edhe mbetja e israelitëve, siç kishte shpallur moti edhe Moisiu i madh, duke thënë: «Gëzohuni, o kombe, bashkë me popullin e Tij.»