Lluka 3:7-9

«3:7-9. Pagëzori pra u tha turmave që vinin të pagëzoheshin prej tij: ‹Pjellë nepërkash, kush ju dëftoi të ikni prej zemërimit që vjen?›»

Pohojmë, pra, se i lumturi Pagëzor, meqë ishte plot me Frymën e Shenjtë, nuk ishte i paditur për veprat e pacipa që ligësia e hebrenjve do të guxonte të bënte kundër Krishtit. Sepse e parashihte se ata jo vetëm nuk do të besonin në Të, por, duke tundur gjuhën e tyre të helmuar, do të derdhnin sharje e akuza kundër Tij. E akuzonin herë se ishte lindur nga kurvëria, herë si dikë që i bënte mrekullitë e Tij me ndihmën e Beelzebubit, princit të demonëve, e herë të tjera si dikë që kishte një demon dhe nuk ishte aspak më i mirë se një samaritan. Prandaj, duke e pasur parasysh këtë, ai i quan të ligj edhe ata prej tyre që pendohen dhe i qorton. Sepse, megjithëse kishin ligjin që u kumtonte misterin e Krishtit dhe parathëniet e profetëve që lidheshin me të, ata prapëseprapë ishin bërë të rëndë nga veshët e të papërgatitur për besimin në Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve. «Kush ju mësoi të ikni nga zemërimi që vjen?» A nuk ishte vallë Shkrimi i frymëzuar, që shpall lumturinë e atyre që besojnë në Krishtin, por i paralajmëron ata që nuk besojnë e mbeten në padije, se do të dënohen me një ndëshkim të rëndë e të pashmangshëm?

«3:8. Bëni pra fryte të denja për pendim.»

Për më tepër, fryti i pendimit është, mbi të gjitha, besimi në Krishtin. Pas tij vjen mënyra ungjillore e jetesës dhe, në përgjithësi, veprat e drejtësisë në kundërvënie me mëkatin. Këto i penduari duhet t'i sjellë si fryte të denja për pendim. Dhe shtoi: «Mos filloni të thoni me veten tuaj: ‹Ne e kemi Abrahamin për atë›, sepse po ju them se Perëndia mund t'i nxjerrë Abrahamit fëmijë nga këta gurë.» E sheh se me ç'mjeshtëri ua ul mendjemadhësinë e marrë dhe tregon se të qenët e tyre bij të Abrahamit sipas mishit nuk u sjell asnjë dobi. Sepse ç'dobi ka fisnikëria e lindjes, nëse njerëzit nuk kryejnë vepra po aq të zellshme, as nuk ndjekin virtytin e të parëve të tyre? Sepse Shpëtimtari u thotë: «Po të ishit bij të Abrahamit, do të bënit veprat e Abrahamit.» Lidhja farefisnore që kërkon Perëndia qëndron te karakteri e te sjelljet, kështu që është gjë e kotë të mburremi me prindër të shenjtë e të mirë, kur ne vetë mbetemi shumë larg virtytit të tyre.

Por, thotë hebreu, në qoftë se është kështu, si do të shumohet ende fara e Abrahamit dhe si do të mbetet i vërtetë premtimi që i bëri Perëndia, fjalët e të cilit janë: «Ai do ta shumojë farën e tij si yjet e qiellit»? Me thirrjen e johebrenjve, o hebre, sepse vetë Abrahamit iu tha: «Te Isaku do të quhet fara jote», edhe: «Të kam bërë atë të shumë kombeve». Por shprehja «te Isaku» do të thotë: sipas premtimit. Ai është bërë, pra, atë i shumë kombeve me anë të besimit, domethënë në Krishtin. Dhe pikërisht për këta foli Perëndia edhe me gojën e Ezekielit: «Do të heq nga mishi i tyre zemrën prej guri dhe do t'u jap një zemër prej mishi, që të më njohin, se unë jam Zoti.»

Dhe i lumturi Pagëzor, me sa duket, i quan gurë, sepse ende nuk e njihnin Atë që për nga natyra është Perëndi, por gjendeshin në lajthitje dhe, në marrëzinë e tyre të madhe, adhuronin krijesën në vend të Krijuesit. Por ata u thirrën, u bënë bij të Abrahamit dhe, duke besuar në Krishtin, njohën Atë që për nga natyra është Perëndi.

Por, që t'u sjellë edhe më shumë dobi atyre që e dëgjojnë, i lumturi Pagëzor shton edhe diçka: «Por tashmë edhe sëpata është vënë te rrënja e pemëve.» Por me sëpatën, në këtë vend, ai nënkupton zemërimin e ashpër që Perëndia Atë solli mbi hebrenjtë për ligësinë e tyre ndaj Krishtit dhe për dhunën e pafytyrë, sepse ai zemërim ra mbi ta porsi sëpatë. Dhe këtë na e ka shpjeguar profeti Zaharia, duke thënë: «Vajtimi i Jerusalemit do të jetë si vajtimi i një korije shegësh të prera në fushë.» Edhe Jeremia, duke iu drejtuar asaj, tha: «Zoti të quajti me emrin ‹ulli i bukur, plot gjethnajë për t'u parë›. Me zhurmën e prerjes së tij u ndez një zjarr mbi të. I madh qe vajtimi për të. Degët e tij u bënë të padobishme, dhe Zoti i ushtrive, që të mbolli, shpalli të këqija kundër teje.» Dhe kësaj mund t'i shtosh edhe shëmbëlltyrën e fikut në Ungjij. Prandaj, meqë ishte bimë e pafrytshme e që s'ishte më nga lloji fisnik, Perëndia e preu. Megjithatë, ai nuk thotë se sëpata u vu në rrënjë, por te rrënja, domethënë pranë rrënjës. Sepse degët u prenë, por bima nuk u çrrënjos: mbetja e Israelit u shpëtua e nuk humbi krejtësisht.