Lluka 10:3

I PËRSHTATSHËM PËR T'U LEXUAR NË PËRKUJTIMET E APOSTUJVE

«10:3. Shkoni: ja, Unë po ju dërgoj si dhen midis ujqërve.»

Të gjithë ata që e lëvdojnë me saktësi dhe pa gabim Fjalën hyjnore e të shenjtë, janë, siç pohojmë, aleatë të mësimeve të së vërtetës dhe mësues që janë ushtria e saj, sepse dinë mirë të udhëheqin, ashtu si duhet, këdo që dëshiron të përparojë në Krishtin, drejt çdo vepre të mirë, drejt jetës së paprishshme dhe drejt pjesëmarrjes në bekimet që na janë dhuruar. Për këta edhe Pavli, tepër i urtë, shpall se ata janë «dritat e botës, që mbajnë fjalën e jetës».

Ndër këta njerëz të shquar e të famshëm, nxënësit hyjnorë ishin fillimi dhe qëndrojnë të parët në radhë, sepse patën si mësues Atë që është Dhënësi i çdo mençurie dhe që ua jep bujarisht dritën e Tij atyre që e duan. Sepse Ai është drita e vërtetë, që ndriçon qiejt, madje edhe fuqitë që janë lart, dhe që i çliron nga padituria e nga errësira edhe ata që janë në tokë. Dhe vër re si i bëri mësuesit e caktuar të gjithkujt nën diell punëtorë të gatshëm, të shquar për zellin e tyre të zjarrtë dhe të aftë të fitonin lavdinë e fitoreve apostolike. Ata nuk vinin asnjë nga punët e kësaj bote përpara detyrës për të shpallur porosinë e tyre të shenjtë, dhe ishin aq trima në mendjen e tyre burrërore, sa qëndronin mbi çdo frikë: nuk i trembnin aspak vështirësitë, as i trondiste vetë vdekja, kur u vinte për hir të Krishtit. Sepse «Shkoni», thotë Ai, dhe me këtë fjalë, «Shkoni», i nxit të jenë të guximshëm, i bën të dëshirojnë me zjarr fitore të shenjta, i forcon të qëndrojnë të patundur kundër çdo ngasjeje dhe nuk i lë të tërhiqen nga dhuna e përndjekjeve. Sepse, ashtu si komandantët trima, kur nis beteja dhe armiku hedh shigjetat, i nxitin ata nën urdhrin e tyre t'i bëjnë ballë me trimëri armikut që sulmon e të mbahen burrërisht kundër tij, me fjalë të tilla: «O shokë luftëtarë, asnjë nga këto që shihni mos t'jua trazojë mendjen! Nuk jemi të dobët e të papërvojë në luftë, por i njohim mirë udhët e betejës: kemi parzmore të punuara fort, armë e shpata, harqe e heshta. Me mund do ta blejmë fitoren; trimëria e zemrës do të na fitojë një famë vërtet të lavdishme.» Kështu edhe Shpëtimtari i të gjithëve, po të flasim kështu, i dërgon nxënësit kundër ushtrive të mosbesimtarëve, duke thënë: «Shkoni; ja, Unë po ju dërgoj si dhen midis ujqërve.»

Ç'thua, o Zot? Si mund të shoqërohen delet me ujqit? Kur ka qenë ndonjëherë egërsira në paqe me delet? Me zor arrijnë barinjtë t'i ruajnë kopetë e tyre: i mbledhin në vatha, i mbyllin në thurina, i trembin bishat grabitqare me lehjen e qenve, madje luftojnë vetë për t'i mbrojtur dhe rrezikojnë jetën për të ruajtur pjesëtarët më të dobët të kopesë. Si i urdhëron, pra, apostujt e shenjtë, që janë njerëz të thjeshtë e pa dredhi, madje, po të flasim kështu, dele, të kërkojnë shoqërinë e ujqve dhe të shkojnë vetë tek ata? A s'është i qartë rreziku? A nuk janë vënë si pre e gatshme për sulmet e tyre? Si mund të dalë fitimtare një dele mbi një ujk? Si mund të mposhtë një qenie kaq paqësore egërsinë e bishave grabitqare? Po, thotë Ai, sepse të gjithë më kanë Mua si Bariun e tyre: të vegjël e të mëdhenj, populli e princat, mësuesit e nxënësit. Do të jem me ju, do t'ju ndihmoj dhe do t'ju çliroj nga çdo e keqe. Do t'i zbus bishat e egra, do t'i kthej ujqit në dele, do të bëj që përndjekësit të bëhen ndihmës të të përndjekurve, dhe ata që u bëjnë padrejtësi shërbëtorëve të Mi do t'i bëj pjesëtarë në qëllimet e tyre të përshpirtshme. Sepse Unë i bëj dhe i prish të gjitha, dhe s'ka asgjë që të mund t'i kundërvihet vullnetit Tim.

Dhe se kjo ishte vërtet pasoja, mund ta shohim në raste që ndodhën. Sepse Pavli hyjnor ishte blasfemues e përndjekës, më i dëmshëm e më mizor se çdo ujk kundër atyre që besonin në Krishtin. A vazhdoi ai, pra, në këtë sjellje? A mbeti ujk deri në fund? Aspak: sepse u thirr nga Krishti dhe pësoi një ndryshim të papritur. Ai që dikur ishte ujk, u bë më i butë se një qengj dhe predikoi besimin që dikur e përndiqte. Dhe një ndryshim kaq i papandehur në mënyrën e tij u bë çudi për të gjithë njerëzit, dhe u lavdërua Krishti, që e kishte kthyer nga bishë grabitqare në qengj. Këtë e kishte parathënë Jakovi hyjnor për të, që në lashtësi, në bekimet e veta: «Beniamini është ujk grabitqar: në mëngjes do të hajë mish, e në mbrëmje do të ndajë ushqimin.» Sepse Pavli i urtë ishte nga fisi i Beniaminit dhe, në fillim, u kundërvihej atyre që besonin në Krishtin si ujk grabitqar; por, kur kaloi pak kohë, një copë kohë, si të thuash, sa nga mëngjesi deri në mbrëmje, ndau ushqimin. Sepse mësoi dhe predikoi Jisuin: atyre që ende ishin foshnja në mendje u dha qumësht, kurse të rriturve u vuri përpara ushqim të fortë. Pra, në mëngjes ha mish, e në mbrëmje ndan ushqimin.

Kaq mjafton, shkurt, për të lumin Pavël; por tani le të shqyrtojmë, nga i njëjti këndvështrim, thirrjen e kombeve. Le të shohim nëse edhe ata s'ishin dikur bisha grabitqare, më të egra se ujqit kundër shërbëtorëve të lajmit ungjillor shpëtimtar, por u shndërruan në butësinë e thjeshtësinë që vijnë me ndihmën e Krishtit. Edhe ata i përndoqën apostujt e shenjtë, jo aq si njerëz që përleshen me ujq, sesa si bisha grabitqare që tërbohen egërsisht kundër deleve. Dhe, ndonëse apostujt nuk u bënin asnjë padrejtësi, por përkundrazi i thërrisnin drejt shpëtimit, ata i qëllonin me gurë, i burgosnin, i përndiqnin nga qyteti në qytet. E megjithatë, ata që në fillim vepruan kështu, më pas u bënë të butë e pa dredhi, dhe si delet që dikur i përndoqën.

E kush tjetër i kryen të gjitha këto, veç Jisu Krishtit, Zotit tonë? Sepse është pikërisht Ai «që e prishi murin ndarës që ishte në mes, duke shfuqizuar ligjin e urdhërimeve që përmbahej në mësime; që i bëri dy kombet një njeri të ri të vetëm; që bëri paqe dhe i pajtoi të dyja në një trup me Atin». Sepse profeti Isaia, duke folur kështu në Frymë, tregon se në besim janë bashkuar, në pajtim e në njësi mendjeje e vullneti, të egrit me të butët, të papastrit e të njollosurit nga mëkati me shenjtorët, domethënë ata nga tufat e johebrenjve me ata të Israelit që besuan: «Dhe ujku do të kullosë bashkë me qengjin; leopardi do të prehet me kecin; ariu dhe lopa do të kullosin bashkë; kau dhe luani do të hanë bashkë ushqimin, dhe të vegjlit e tyre do të jenë me njëri-tjetrin.» Mendo, i dashuri im, dhe kupto se ata që u shenjtëruan me anë të besimit nuk iu përshtatën zakoneve të paganëve, por, përkundrazi, ata që u thirrën nga radhët e paganëve iu përshtatën këtyre. Sepse bisha të tilla si ujku e luani, ariu e leopardi, hanë mish; kurse ato kafshë që kanë natyrë të butë, kecat, qengjat dhe qetë e rinj, ushqehen me bar. Por ato bisha grabitqare, thotë ai, do të kullosin bashkë me këto të buta dhe do të hanë ushqimin e tyre. Nuk janë, pra, të butët ata që iu përshtatën zakoneve të egërsirave, por, përkundrazi, siç thashë, të egrit ata që i imituan. Sepse e braktisën prirjen e tyre mizore për butësinë që u ka hije shenjtorëve, dhe Krishti i ndryshoi, kështu që ujqit u bënë qengja; sepse është Ai që i bëri të butë dhe i bashkoi, siç thashë, të dy kombet në një mendje plot me dashuri për Perëndinë. Dhe këtë e thirri që në lashtësi Moisiu, hierofanti, duke thënë: «Gëzohuni, o kombe, bashkë me popullin e Tij; jepini madhështi Perëndisë.» Le ta lartësojmë, pra, dhe le ta nderojmë me lëvdata, për shkak të Shpëtimtarit dhe Zotit të të gjithëve: nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.