Lluka 10:16

«10:16. Ai që ju dëgjon juve, më dëgjon mua; edhe ai që ju përbuz juve, më përbuz mua; edhe kushdo që më përbuz mua, përbuz atë që më dërgoi.»

Ata që u japin shkëlqim froneve të mbretërisë tokësore dhe mbajnë pushtetin më të lartë, kur duan të lartësojnë njerëz të denjë me nderimet e kësaj bote, u dërgojnë atyre edhe një dëshmi lavdërimi, brenda shkresave ku është shkruar dekreti që urdhëron emërimin e tyre. Dhe këtë e shohim se e bëri edhe Krishti. Sepse shiko sa i madh ishte pushteti që u dha apostujve të shenjtë, dhe në ç'mënyrë i shpalli të denjë për lavdërim e i stolisi me nderimet më të larta. Le të shqyrtojmë, pra, Shkrimin e Shenjtë, vetë thesarin e fjalëve të shkruara të Ungjillit; le të shohim atje madhështinë e pushtetit që iu dha atyre. «Ai që ju dëgjon juve», thotë, «më dëgjon mua; edhe ai që ju përbuz juve, më përbuz mua; edhe ai që më përbuz mua, përbuz atë që më dërgoi.» O sa nder i madh! Ç'nderime të pakrahasueshme! O ç'dhuratë e denjë për Perëndinë! Ndonëse janë veç njerëz, bij të dheut, ai i vesh me një lavdi hyjnore; ua beson fjalët e tij, që të dënohen ata që i kundërshtojnë në ndonjë gjë a guxojnë t'i përbuzin; sepse, kur ata përbuzen, ai u siguron se është pikërisht ai që e pëson këtë, e pastaj tregon prapë se faji i kësaj ligësie, meqë kryhet kundër tij, ngjitet deri te Perëndia Atë. Shiko, pra, shiko me sytë e mendjes, në ç'lartësi të pamatë e ngre mëkatin që bëjnë njerëzit kur përbuzin shenjtorët! Ç'mur ngre përreth tyre! Ç'siguri të madhe u sajon atyre! I bën të frikshëm dhe në çdo mënyrë kujdeset haptazi që ata të mbeten të padëmtuar.

Dhe ka edhe një mënyrë tjetër me anë të së cilës ti mund të arrish te kuptimi i asaj që tha Krishti. «Sepse ai që ju dëgjon juve», thotë, «më dëgjon mua.» Ai u jep siguri atyre që e duan mësimin: çdo gjë që apostujt e shenjtë a ungjillorët thonë për të, duhet pranuar medoemos, pa asnjë dyshim, dhe duhet kurorëzuar me fjalët e së vërtetës. Sepse ai që i dëgjon ata, dëgjon Krishtin. Sepse edhe i lumi Pavël tha: «Apo kërkoni provë të Krishtit që flet në mua?» Për më tepër, vetë Krishti diku u tha nxënësve të shenjtë: «Sepse nuk jeni ju që flisni, por Fryma e Atit tuaj që flet në ju.» Sepse Krishti flet në ta me anë të Frymës së njëqenshme. Dhe, në qoftë se është e vërtetë, dhe pa dyshim është e vërtetë, se ata flasin me anë të Krishtit, si mund të dalë nga udha e drejtë ai që pohon se kush nuk i dëgjon ata nuk dëgjon Krishtin, dhe se kush i përbuz ata përbuz Krishtin, e bashkë me të, Atin?

I pashmangshëm, pra, është faji i caktuar kundër heretikëve të ligj, që përbuzin fjalët e apostujve të shenjtë e të ungjillorëve dhe i shtrembërojnë ato drejt atij kuptimi të vetëm që, pa e shqyrtuar si duhet, u duket i drejtë. Këta bien nga udha e drejtë dhe largohen nga mësimet e perëndishmërisë, «duke mashtruar e duke u mashtruar». Sepse, si të thuash, u kanë dhënë lamtumirën Shkrimeve të Shenjta dhe «flasin nga zemra e tyre, e jo nga goja e Zotit», siç thotë Shkrimi. Sepse, ndonëse i lumi ungjillor Joan na shkroi se «Në fillim ishte Fjala, edhe Fjala ishte pranë Perëndisë, edhe Fjala ishte Perëndi», si mësimin për të, ashtu edhe citimin që e vërteton, ata i tërheqin drejt të kundërtës së plotë. Ata thonë se Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë nuk ishte në fillim, as Perëndi i vërtetë, dhe se as nuk ishte pranë Perëndisë, domethënë e bashkuar me të për nga natyra, sepse ai që është i patrupshëm nuk mund të përfytyrohet të jetë në ndonjë vend. Këta njerëz kaq të paturpshëm madje thonë se ai u bë, dhe i japin me masë aq lavdi sa u pëlqen atyre; sepse e lartësojnë mbi gjërat e krijuara vetëm aq sa arrin gjuha e lavdërimit. Dhe, duke shpikur për të këtë madhështi thjesht të zhveshur, përfytyrojnë se po bëjnë diçka të urtë, madje të perëndishme, pa kuptuar se, po të shihet ai në ndonjë pikë si krijesë, kjo nuk i vlen aspak për të vërtetuar se është vërtet Perëndi; dhe se, po të jetë i bërë në ndonjë pikë, dhe natyra e tij e ngjashme me atë të gjërave të bëra, atëherë del, siç e pohojnë ata në thelb, se ai nuk ishte në fillim. Sepse ai që është i bërë, nuk është pa fillim. Si thotë, pra, i urti Pavël: «Nëpërmjet tij Ati i bëri botët»? Sepse, po të ishte i krijuar, ai do të kishte, siç e thashë, një fillim të qenies, dhe duhet të kishte pasur një kohë përpara se ai të ekzistonte; dhe duhet të kishte pasur gjithashtu një kohë kur edhe vetë Ati, me sa duket, nuk ishte ajo që tregon emri, por, përkundrazi, nuk ishte aspak Atë për nga natyra. Pra fjala që na ka ardhur për të është e rreme, si edhe ajo për Birin; dhe të dyja, gjoja, mbajnë kot një emër të tillë.

E atëherë, vallë, si mund ta besojmë Birin kur thotë: «Unë jam e Vërteta»? Sepse si është ai e vërteta, ai që nuk është ajo që nënkupton emri i tij? Ose, si të mos dalë Pavli i rremë në fjalët e tij, kur shkruan kështu: «Sepse Biri i Perëndisë, Jisu Krishti, që u predikua ndër ju nga unë, Silvani dhe Timoteu, nuk qe po dhe jo»? Sepse si nuk qe ai po dhe jo, po të thuhet se është Perëndi dhe nuk është Perëndi për nga natyra? Po të quhet Bir dhe të mos jetë i lindur prej Atit? Po të thotë Shkrimi i frymëzuar nga Perëndia se botët u bënë nëpërmjet tij, dhe se pati një kohë përpara se ai të ekzistonte? Po të jenë sjellë në qenie të gjitha nëpërmjet tij, dhe ai vetë të jetë një prej tyre, meqë shihet si një gjë e bërë? Po të quhet i Vetëmlinduri dhe të mos jetë i tillë me të vërtetë? Sepse gjërat që janë bërë, ato, dua të them, që janë sjellë në ekzistencë nga mosqenia përmes krijimit, janë, si të thuash, farefis me njëra-tjetrën.

Por ne nuk shkojmë pas fjalëve boshe të këtyre njerëzve, duke shpërfillur atë që shpallin apostujt e shenjtë dhe ungjillorët. Nuk i përbuzim ata, që të mos përbuzim Krishtin, e bashkë me të dhe nëpërmjet tij, Atin. Ne besojmë se Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë është Perëndi dhe u lind prej Perëndisë për nga natyra; ai nuk është i krijuar, as i bërë, por Krijuesi i të gjithave; dhe nuk numërohet aq ndër të gjitha gjërat, sa më tepër qëndron më i larti mbi të gjitha, qenësisht bashkë me Atin. Dhe kur dëgjojmë sërish Joanin të thotë: «Edhe Fjala u bë mish», ne nuk e cenojmë shprehjen, nuk i bëjmë dhunë çiltërsisë së këtyre pohimeve, nuk e shtrembërojmë misterin e Krishtit drejt asaj që s'është e drejtë. Ne besojmë se Fjala, ndonëse ishte Perëndi, u bë mish, domethënë njeri; dhe jo se bashkoi me vete një njeri në nder të barabartë, sepse disa guxojnë ta thonë e ta mendojnë këtë, kështu që Fjalën prej Perëndisë Atë ta mbajmë si një Bir më vete, ndërsa atë që lindi prej virgjëreshës së shenjtë si një tjetër përveç tij, ndarazi e më vete; sepse të tilla janë shpikjet e papastra të këtyre njerëzve. Ne, megjithatë, pajtohemi me hyjnorin Pavël, që thotë: «Një Zot, një besim, një pagëzim»; sepse ne nuk e ndajmë atë që është i pandashëm, por pohojmë një Krisht, Fjalën, që është prej Perëndisë Atë, që u bë njeri dhe u mishërua, që e adhurojnë qiejt dhe e nderojnë engjëjt; edhe ne, bashkë me ta, e lavdërojmë, duke e kurorëzuar me nder hyjnor, jo si një njeri që u bë Perëndi, por si Perëndi që u bë njeri. Dhe, duke pasur këtë bindje për të, edhe ne do të hyjmë nëpërmjet tij në mbretërinë e qiejve; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të cilin, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.