Lluka 10:17-20

«10:17-20. Edhe të shtatëdhjetët u kthyen me gëzim, duke thënë: ‹Zot, edhe demonët na binden në emrin tënd.› Edhe ai u tha atyre: ‹E pashë Satananë duke rënë nga qielli si vetëtima. Ja, ju kam dhënë pushtetin të shkelni mbi gjarpërinj dhe akrepa, edhe mbi gjithë fuqinë e armikut, edhe asgjë nuk do t'ju dëmtojë. Por mos u gëzoni për këtë, që frymërat ju binden; por gëzohuni që emrat tuaj janë shkruar në qiej.›»

Diku, njëri nga profetët e shenjtë thotë: «A do të bëjë Zoti Perëndi ndonjë gjë, pa ua zbuluar mësimin e saj shërbëtorëve të tij, profetëve?» Sepse Perëndia i të gjithëve ua bëri të njohura profetëve të shenjtë ato gjëra që do të ndodhnin më vonë, që t'i shpallnin qysh më parë dhe kështu të mos hasnin mosbesim, kur, në kohën e duhur, të përmbushej ajo që ishte parathënë. Dhe kushdo që do, mund ta shohë se ajo që sapo pohuam është e vërtetë, qoftë edhe nga leximet e tanishme. Sepse, thotë, «të shtatëdhjetët u kthyen me gëzim, duke thënë: ‹Zot, edhe demonët na binden në emrin tënd.›» Sepse së pari qenë caktuar të dymbëdhjetë nxënësit, njerëz të shenjtë e të zgjedhur, të denjë për çdo admirim. Por, meqë, sipas fjalëve të Krishtit, «të korrat ishin vërtet të shumta, kurse punëtorët të paktë», ai, përveç atyre që qenë zgjedhur të parët, «caktoi shtatëdhjetë të tjerë dhe i dërgoi përpara fytyrës së tij në çdo fshat e qytet të Judesë», që të ishin, pra, pararendësit e tij dhe të predikonin gjërat që i përkisnin atij.

Dhe kur i dërgoi, i fisnikëroi me hirin e Frymës së Shenjtë dhe i kurorëzoi me fuqinë për të bërë mrekulli, që të mos hasnin mosbesim nga njerëzit, as të mos pandehej se ishin vënë vetë në detyrën e apostullit; ashtu si dikur, kur qenë disa që profetizonin, «megjithëse nuk flisnin nga goja e Zotit», siç thotë Shkrimi, por përkundrazi vjellnin gënjeshtra prej zemrës së vet. Sepse Perëndia, me anë të zërit të Jeremisë, diku thotë njëherë: «Nuk i dërgova profetët, e megjithatë ata vrapuan; nuk u fola atyre, e megjithatë ata profetizuan;» dhe përsëri një herë tjetër: «Profetët profetizuan gënjeshtra në emrin tim; unë nuk i dërgova, as nuk u fola, as nuk i urdhërova.» Prandaj, që njerëzit të mos i vinin nën një dyshim të tillë ata që i kishte ngarkuar Krishti, ai u dha pushtet mbi frymërat e ndyra dhe aftësinë të bënin shenja. Sepse, kur mrekullia hyjnore ndiqte menjëherë pas fjalës së tyre, asnjë trajtë shpifjeje ose e gënjeshtrës hebreje nuk mund të gjente vend kundër tyre. Sepse dilte se i paditnin pa asnjë arsye, ose më saktë, se kishin zgjedhur të luftonin kundër Perëndisë. Sepse asnjë njeri nuk mund të bëjë mrekulli, po të mos i japë Perëndia fuqinë dhe pushtetin për këtë. Pra, hiri i Frymës dëshmonte për ata që qenë dërguar, se nuk ishin njerëz që niseshin vetë, as që e kishin marrë vetë detyrën për të folur për Krishtin; por, përkundrazi, se qenë caktuar për të qenë shërbëtorë të lajmit të tij.

Megjithatë, pushteti që mbanin për të qortuar frymërat e liga dhe fuqia për të shtypur Satananë nuk iu dhanë aq për t'u admiruar ata vetë, sa që përmes tyre të lavdërohej Krishti dhe të besohej prej atyre që i mësonin, si Perëndi për nga natyra dhe Bir i Perëndisë. Ai u vesh me lavdi, epërsi e fuqi kaq të madhe, sa ishte i zoti t'u dhuronte edhe të tjerëve fuqinë për ta shkelur Satananë nën këmbë.

Por ata, thotë, meqë u çmuan të denjë për një hir kaq të madh, «u kthyen me gëzim, duke thënë: ‹Zot, edhe demonët na binden në emrin tënd.›» Sepse rrëfejnë pushtetin e Atij që i nderoi dhe mrekullohen me epërsinë dhe madhështinë e fuqisë së tij. Por, me sa duket, ata u gëzuan jo aq se ishin shërbëtorë të lajmit të tij dhe qenë çmuar të denjë për nderet apostolike, sa se kishin bërë mrekulli; por do të kishte qenë më mirë të kishin menduar se ai ua dha fuqinë për të bërë mrekulli jo që të admiroheshin prej njerëzve për këtë, por më tepër që të besohej ajo që predikonin, ndërsa Fryma e Shenjtë u jepte dëshmi me anë të shenjave hyjnore. Prandaj do të kishte qenë më mirë të ishin gëzuar haptas më tepër për ata që qenë fituar me anë të tyre dhe ta kishin bërë këtë shkak ngazëllimi. Ashtu si edhe Pavli, fort i urtë, krenohej me ata që qenë thirrur me anë të tij, duke thënë: «Gëzimi im dhe kurora ime.» Por ata s'thanë asgjë të tillë, veçse u gëzuan vetëm se kishin mundur ta shtypnin Satananë.

Po ç'përgjigjet Krishti? «E pashë Satananë duke rënë nga qielli si vetëtima.» Domethënë: «Nuk më është e panjohur kjo; sepse, meqë u nisët në këtë udhëtim, si të thuash, me vullnetin tim, ju e keni mundur Satananë. ‹E pashë të binte nga qielli si vetëtima.›» Kjo do të thotë se ai u rrëzua nga lartësia në tokë: nga kryelartësia e tepruar në poshtërim, nga lavdia në përbuzje, nga fuqia e madhe në dobësi të plotë. Dhe kjo fjalë është e vërtetë; sepse para ardhjes së Shpëtimtarit, ai e zotëronte botën: gjithçka i nënshtrohej, dhe s'kishte njeri që të mund t'u shpëtonte leqeve të fuqisë së tij dërrmuese. E adhuronte gjithkush; kudo kishte tempuj e altarë për flijime, dhe një mori të panumërt adhuruesish. Por, ngaqë Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë zbriti nga qielli, ai ra si vetëtima; sepse ai që dikur ishte i pacipë e mendjemadh dhe që garonte me lavdinë e Hyjnisë, ai që kishte si adhurues të tij gjithë ata që ishin në lajthitje, u vu nën këmbët e atyre që e adhuronin. A nuk është, pra, e vërtetë se ai ra nga qielli në tokë, duke pësuar një rrëzim kaq të madh e të tmerrshëm?

Kush është, pra, Ai që ia shkatërroi fuqinë dhe e përuli deri në këtë mjerim? Padyshim, ishte Krishti. Edhe këtë na e shpalli me fjalët: «Ja, ju kam dhënë pushtetin të shkelni mbi gjarpërinj dhe akrepa, edhe mbi gjithë fuqinë e armikut; edhe asgjë nuk do t'ju dëmtojë.» «Por, o Zot,» mund të përgjigjet dikush, «ja, ne tashmë po gëzohemi për lavdinë dhe hirin që na dhurove; sepse e pranuam se edhe demonët na binden në emrin tënd. Përse, pra, ua shpall atyre që e dinë dhe e kanë pohuar haptas: ‹Ja, ju kam dhënë pushtetin të shkelni mbi gjarpërinj dhe akrepa?›» «Po,» thotë ai, «qëllimisht ju kam sjellë ndër mend ato gjëra që, ja, tashmë i dini, që të mos rrëmbeheni nga padija e hebrenjve, të cilët, ngaqë nuk e kuptojnë misterin e Mishërimit tim, më afrohen si njeri i thjeshtë dhe më përndjekin, duke thënë: ‹Përse ti, që je njeri, e bën veten Perëndi?› E megjithatë,» thotë, «detyra e tyre ishte më tepër ta dinin se unë nuk pohoj për veten se jam Perëndi ‹si njeri›, siç thonë ata, por përkundrazi se, duke qenë Perëndi për nga natyra, vesha formën e shërbëtorit dhe dukem mbi tokë si njeri, i ngjashëm me ju.» Po cila është prova e këtyre gjërave? «Ja, ju kam dhënë pushtetin të shkelni mbi gjarpërinj dhe akrepa.» Por nuk ishte vepër e një njeriu të thjeshtë, as e ndonjërit si ne, t'u dhurosh të tjerëve një pushtet kaq të lavdishëm e të admirueshëm, sa të jenë të zotët të shkelin mbi gjithë fuqinë e armikut; përkundrazi, ishte vepër që i përshtatet vetëm Perëndisë, që qëndron mbi të gjithë, i kurorëzuar me nderime të pashoqe.

Kjo mund të shpjegohet edhe në një mënyrë tjetër. Sepse kështu nuk u lë asnjë shfajësim që t'i dorëzohen frikës, por përkundrazi kërkon prej tyre të jenë me shumë zemër e guxim. Sepse të tillë duhet të jenë ata që janë shërbëtorë të fjalës hyjnore: jo të nënshtruar ndaj ndrojtjes, as të mposhtur nga plogështia, por të predikojnë «me fuqi të madhe», siç thotë Shkrimi. Ata duhet të jenë të guximshëm në ndjekjen e atyre që rreshtohen kundër tyre dhe të luftojnë trimërisht kundër armikut, duke pasur Krishtin që t'i ndihmojë, i cili do t'i shtypë nën këmbët e tyre fuqitë e ndyra të së ligës, e bashkë me to edhe vetë Satananë. Cili njeri është më i fuqishëm se «sundimtarët e errësirës së kësaj bote», ose se ai gjarpër i lig dhe princ i së ligës? Prandaj Ai që «theu kokat e dragonjve», si mund të jetë tepër i dobët për t'i shpëtuar nga sulmet e cilitdo banor të kësaj bote? Prandaj jo më kot ua shpalli Krishti nxënësve të tij: «Ja, ju dhashë të shkelni mbi gjarpërinj dhe akrepa, edhe mbi gjithë fuqinë e armikut.»

Por ai u bën edhe një të mirë tjetër, duke shtuar menjëherë: «Por mos u gëzoni për këtë, që frymërat ju binden; por gëzohuni më tepër që emrat tuaj janë shkruar në qiej.» «A nuk i lejon, o Zot, ata që i nderove, të gëzohen për nderet e tyre? E megjithatë për ata që u caktuan në apostullim është shkruar: ‹Do të ecin, o Zot, në dritën e fytyrës sate, dhe në emrin tënd do të ngazëllojnë tërë ditën, dhe në drejtësinë tënde do të lartësohen. Sepse ti je lavdia e fuqisë së tyre, dhe me pëlqimin tënd do të lartësohet briri ynë.› Si, pra, i urdhërove të mos gëzohen për nderin dhe lavdinë që ti vetë ua dhurove?» Ç'mund të themi për këtë? Përgjigjem se Krishti i ngre drejt diçkaje më të madhe dhe i urdhëron ta mbajnë për lavdi të tyre që emrat e tyre janë shkruar në qiej. Sepse për shenjtorët i thuhet Perëndisë: «Edhe në librin tënd janë të shkruar të gjithë.»

Por, veç kësaj, të gëzoheshin vetëm se ishin të zotët të bënin mrekulli e të shtypnin tufat e demonëve, mund të ngjallte ndër ta, ndoshta, edhe dëshirën për lavdi të kotë; dhe fqinji, si të thuash, e i afërmi i këtij pasioni është përherë mendjemadhësia. Prandaj, fort me dobi, Shpëtimtari i të gjithëve qorton mburrjen e parë dhe pret shpejt, si të thuash, rrënjën e dashurisë së ulët për lavdi që kishte mbirë ndër ta, duke imituar bujqit e mirë, të cilët, sapo shohin një gjemb që mbin në kopshtet a lulishtet e tyre, e shkulin me dhëmbët e shatës, para se t'i lëshojë thellë rrënjët.

Prandaj, edhe sikur të marrim nga Krishti ndonjë dhuratë jo të padenjë për admirim, nuk duhet të mendojmë tepër për të, por më tepër të bëjmë shkak gëzimi shpresën që na është përgatitur dhe që emrat tanë janë shkruar në radhët e shenjtorëve, me anë të dhuratës së Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithë neve, i cili, nga dashuria e tij për njeriun, na e dhuron edhe këtë, bashkë me gjithçka tjetër që kemi; nëpërmjet të cilit e bashkë me të cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdia dhe pushteti, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.