Lluka 11:2

11:2. Mbi «U shenjtëroftë emri yt».

Të gjithë ata që dëshirojnë fjalët e shenjta të Perëndisë, profeti Isaia i urdhëron, duke thënë: «Ju që keni etje, ejani te ujërat»; sepse kushdo që do, mund të nxjerrë nga burimi jetëdhënës. Cili është ky burim? Kuptohet, është Krishti dhe mësimet e tij. Sepse ai na ka thënë diku: «Kush ka etje, le të vijë tek unë e të pijë.» Le të vijmë, pra, edhe një herë si te një burim; le t'i mbushim shpirtrat tanë; le të ngopemi nga përroi i kënaqësisë. Sepse i lumi David, diku në një psalm, i flet kështu Perëndisë Atë për të: «Do të ngopen me të majmen e shtëpisë sate, edhe do t'i bësh të pijnë prej përroit të kënaqësisë sate. Sepse pranë teje është burimi i jetës.» Sepse lumi i kënaqësisë derdhet me bollëk për ne, edhe burimi i jetës, pikërisht ai që është në Krishtin, i cili edhe me anë të njërit prej profetëve ka folur kështu për ne: «Ja, po ulem drejt tyre si lumë paqeje, edhe si përrua që i vërshon me lavdinë e johebrenjve.»

Sepse vër re si na ujit Krishti me rrëke të pasura bekimesh shpirtërore. Sepse çfarë do të na mësojë më pas? «Kur të luteni», thotë, «thoni: ‹Ati ynë, u shenjtëroftë emri yt›.» Tani ja! Tashmë ju kemi folur jo pa dobi, kur shpjeguam se në ç'mënyrë është e drejtë të themi «Ati ynë». Edhe ju, mendoj, i mbani mend fjalët e mia, sepse jeni, siç thashë, të etur për të mësuar. Prandaj, që të mos themi të njëjtat gjëra, le të kalojmë te ajo që vijon, pikërisht: «U shenjtëroftë emri yt», e le të shqyrtojmë se në ç'mënyrë duhet kuptuar edhe kjo. Sepse përsëritja do të ishte e mërzitshme për dëgjues të vëmendshëm, që grumbullojnë në thesarin e zemrës së tyre gjithçka që kanë kuptuar tashmë dhe duan të përparojnë vazhdimisht drejt diçkaje më tej.

A lutemi, pra, që t'i shtohet shenjtëri të tejshenjtit Perëndi? Si nuk do të ishte kjo krejt e paarsyeshme? Sepse, në qoftë se vërtet Perëndisë mbi të gjitha i mungon diçka, që të jetë i përsosur dhe pa nevojë për asgjë, atëherë mund t'i duhet shenjtëri e shtuar; por, në qoftë se ai është i plotë, siç thotë vetë, dhe në çdo pikëpamje i përsosur në vetvete e prej vetvetes, dhe Dhuruesi i shenjtërisë për krijesën prej plotësisë së vet, atëherë çfarë shtese mund të marrë? Sepse të gjitha janë të tijat, dhe ai ka arritur përsosurinë më të lartë në çdo të mirë; sepse edhe kjo është një veti e tij prej natyre. Përveç kësaj, është gjë e marrë dhe qesharake që ata që luten të përfytyrojnë se i ofrojnë lutjet e tyre jo për veten, po për të. Çfarë do të thotë, pra: «U shenjtëroftë emri yt»?

Themi, pra, se njerëzit nuk luten që Perëndisë mbi të gjitha t'i shtohet ndonjë shenjtëri; sepse kush është më i madh se ai dhe i zoti t'i japë ndonjë shtim? «Sepse, pa asnjë dyshim, më i vogli bekohet prej më të madhit.» Por ata luten, përkundrazi, që kjo t'u jepet atyre dhe gjithë njerëzimit. Sepse, kur është bindje e besim i palëkundur në ne se ai që prej natyre është Perëndi mbi të gjitha është i Shenjti i të Shenjtëve, atëherë rrëfejmë lavdinë e tij dhe madhështinë e tij të epërme; atëherë e pranojmë frikën e tij në mendjen tonë dhe bëjmë jetë të drejtë e të pafajshme, që, duke u bërë kështu vetë të shenjtë, të mund t'i afrohemi Perëndisë së shenjtë. Sepse është shkruar: «Bëhuni të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë.» Ai i tha dikur edhe Moisiut, shpalosësit të shenjtërive: «Do të shenjtërohem ndër ata që më afrohen.» Lutja, pra, është: Le të mbahet i shenjtë emri yt në ne, në mendjet e në vullnetet tona; sepse ky është kuptimi i fjalës «u shenjtëroftë». Sepse, ashtu si ai që vuan nga një sëmundje në shikimin e trupit të tij, dhe mund të shohë vetëm pak e me vështirësi, dhe lutet, duke thënë: «O Zot i të gjithave, jep që edhe mua të më ndriçojë drita e rrezatimit të diellit», nuk i bën, pohojmë ne, lutjet e tij për diellin, po, përkundrazi, për veten; kështu edhe, në qoftë se një njeri thotë: «Ati ynë, u shenjtëroftë emri yt», ai nuk kërkon t'i shtohet gjë shenjtërisë së Perëndisë, po lyp, përkundrazi, që të ketë ai vetë një mendje e një besim të tillë, sa ta ndiejë se emri i tij është i nderuar dhe i shenjtë. Vepra, pra, është burimi i jetës dhe shkaku i çdo bekimi; sepse të jesh i prirur kështu ndaj Perëndisë, si nuk do të ishte gjë e denjë për vlerësimin më të lartë dhe e dobishme për shpëtimin e shpirtit?

Por mos përfytyro se, kur ata që mbështeten te dashuria e tij janë të zellshëm në lutjet e tyre drejt Perëndisë, i kërkojnë këto gjëra prej tij vetëm për vete; por dije, përkundrazi, se qëllimi i tyre është të ndërmjetësojnë për të gjithë banorët e tokës: si për ata që kanë besuar tashmë, ashtu edhe për ata që ende nuk e kanë marrë besimin, as nuk e kanë njohur të vërtetën. Sepse për ata që kanë besuar tashmë, kërkojnë që besimi i tyre të forcohet dhe të mund të vënë në jetë lavditë e jetës më të përsosur; kurse për ata që ende nuk janë besimtarë, kërkojnë që të thirren dhe të hapen sytë e tyre; edhe në këtë duke ndjekur gjurmët e Krishtit, i cili, sipas fjalëve të Joanit, është «Ndërmjetësi pranë Atit për mëkatet tona; edhe jo vetëm për tonat, po për gjithë botën.» Ai, pra, që është Ndërmjetësi për shenjtorët dhe për gjithë botën, do që nxënësit e tij të jenë si ai vetë. Prandaj, kur njerëzit i thonë Atit: «U shenjtëroftë emri yt», kini parasysh se, ndër ata që ende nuk e kanë fituar dritën e së vërtetës, as nuk e kanë marrë besimin, emri i Perëndisë përbuzet. Atyre ende nuk u duket i shenjtë, i nderuar dhe i adhurueshëm. Por, sapo drita e së vërtetës lind mbi ta, dhe ata me mundim zgjohen si nga një natë e errësirë, atëherë, duke mësuar cili dhe sa i madh është ai, e njohin si të Shenjtin e të Shenjtëve, dhe kanë ndjenja e besim që i përgjigjen kësaj.

Por se shprehja që Perëndia shenjtërohet prej nesh është rrëfim se ne e mbajmë atë për të Shenjtin e të Shenjtëve, dhe nuk i jep atij asnjë shenjtëri të shtuar, mund ta kuptosh nga sa vijon. Një nga profetët e shenjtë tha: «Shenjtëro Zotin, edhe ai do të jetë frika jote; edhe në qoftë se i beson, ai do të jetë shenjtëri për ty.» A e bëjmë, pra, ne Perëndinë të shenjtë? A është puna e natyrës njerëzore t'i dhurojë gjë Perëndisë? A i sjell dobi krijesa Krijuesit? A përfytyron ndonjë njeri se ai që, prej plotësisë së vet, ua shpërndan me bollëk krijesave dhuratat e veta, do të marrë vetë gjë prej nesh, të cilëve na takon të dëgjojmë fjalët e të lumit Pavël: «Çfarë ke që nuk e ke marrë?» Kur, pra, profeti tha: «Shenjtëro Zotin, edhe ai do të jetë frika jote dhe shenjtëri për ty», ne pohojmë se ajo që ai mëson është kjo: «Beso se ai është i shenjtë, sepse atëherë do t'i kesh frikë; edhe kështu ai do të jetë për ty mjeti i shenjtërisë.» Përsëri është shkruar për Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithë neve: «Shenjtërojeni atë, që përbuzi veten.» Sepse ai vërtet e përbuzi veten, duke e çmuar jetën e vet për asgjë e duke e dhënë atë për hirin tonë. Por le të shenjtërohet, thotë, prej jush; domethënë, le të njihet si i shenjtë. Sepse i tillë është ai prej natyre, si Perëndi i vërtetë dhe Biri i Perëndisë. Sepse të jesh në thelb i shenjtë nuk i shkon asnjërës prej atyre gjërave që nga mosqenia janë sjellë në qenie, po vetëm asaj natyre të epërme që i kapërcen të gjitha. Duke besuar, pra, se ai është prej natyre i shenjtë, sepse pikërisht kjo do të thotë ta shenjtërojmë atë, ne më tej e njohim atë si Perëndi të vërtetë.

Për vete, pra, dhe jo për Perëndinë, le të lutemi, duke thënë: «U shenjtëroftë emri yt.» Sepse, në qoftë se jemi të prirur kështu dhe me mendje të lirë ofrojmë lutje si kjo, Perëndia Atë do të na pranojë, edhe Krishti bashkë me të do të na bekojë; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.