Lluka 11:2

11:2. Mbi «Ardhtë mbretëria jote».

Ata që e duan pasurinë, dhe mendja e të cilëve është vënë te pasuria e te fitimi, e mbledhin me çdo mjet që kanë në dorë objektin e dëshiruar, dhe s'ka mund që nuk e ndërmarrin. Por ndjekja e tyre nuk çon në asnjë përfundim të lumtur; «sepse ç'dobi ka», siç thotë Shpëtimtari, «njeriu, në qoftë se fiton gjithë botën, po humbet veten?» Kurse ata që e duan Fjalën e shpëtimit, që e shpalosin Shkrimin hyjnor si thesar dhe kërkojnë me kujdes gjërat e fshehura në të, gjejnë njohurinë jetëdhënëse që i çon drejt çdo ndjekjeje të virtytshme dhe i bën të përsosur në njohurinë e mësimeve të së vërtetës. Le të kërkojmë, pra, në kuptimin e pjesës që kemi përpara. Dhe synimi ynë është të shohim me mendje se çfarë urdhëroi Shpëtimtari. Sepse duhet, tha, kur të lutemi, të themi: «Ardhtë mbretëria jote.» Megjithatë, ai mbretëron mbi të gjitha bashkë me Perëndinë Atë; as mund t'i shtohet ndonjë gjë lavdisë së tij mbretërore, qoftë duke i ardhur nga jashtë, qoftë duke iu dhënë prej një tjetri. As nuk u mblodh me rrjedhën e kohës, po, si të thuash, mbiu bashkë me të pa fillim. Sepse ai në çdo kohë ishte dhe është ai që ishte. Prandaj, në çdo mënyrë, nga vetë të qenët e tij Perëndi prej natyre e me të vërtetë, del se duhet të jetë i gjithëpushtetshëm, dhe se kjo veti e lavdishme është, si të thuash, e tija pa fillim e pa fund. Sepse edhe një nga profetët e shenjtë i tha: «Zoti do të mbretërojë në jetë të jetëve, edhe përtej.» Edhe Psalmisti hyjnor thotë: «Mbretëria jote është mbretëri e amshuar.» Dhe përsëri: «Perëndia është mbreti ynë përpara jetëve.» Meqë, pra, Perëndia mbretëron përherë dhe është i gjithëpushtetshëm, me ç'qëllim ata që e quajnë Perëndinë Atë i ofrojnë lutjet e tyre dhe thonë: «Ardhtë mbretëria jote»?

Ata, pra, duket se dëshirojnë të shohin Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve, të ngrihet përsëri mbi botën. Sepse ai do të vijë, do të vijë e do të zbresë si Gjykatës, jo më në gjendje të përulur si ne, as në përulësinë e natyrës njerëzore, po në lavdi të tillë siç i shkon Perëndisë, edhe siç banon në dritën e paafrueshme, edhe me engjëjt si rojet e tij. Sepse kështu tha diku vetë, se «Biri i njeriut do të vijë në lavdinë e Atit të tij, bashkë me engjëjt e tij të shenjtë.» Dhe mendoj, pra, se duhet ta shtoj edhe këtë: se, në mbarim të kësaj bote, ai do të zbresë nga qielli, po jo më për të mësuar ata mbi dhe, siç bëri dikur, as përsëri për t'u treguar udhën e shpëtimit, sepse koha për këtë ka kaluar, po për të gjykuar botën. Edhe Pavli i urtë dëshmon për atë që them, kur pohon se «të gjithë duhet të dalim para fronit të gjyqit të Krishtit, që gjithsecili të marrë shpërblimin për ato që bëri me anë të trupit, sipas asaj që ka bërë, qoftë e mirë, qoftë e keqe.»

I tmerrshëm, pra, është ai fron gjyqi; pa anësi është Gjykatësi; është një kohë mbrojtjeje, ose më mirë gjykimi, dhe shpagimi. Për të ligjtë është përgatitur zjarri, ndëshkimi i pashuar dhe mundimet e përjetshme; edhe si mund të luten njerëzit të shohin atë kohë? Vër re, të lutem përsëri, mjeshtërinë e Shpëtimtarit dhe drejtimin e tij të admirueshëm në çdo hollësi. Sepse ai i urdhëroi të kërkojnë në lutje që të vijë kjo kohë e tmerrshme, për t'i bërë të dinë se duhet të jetojnë jo me shkujdesje, as me shthurje, as, për më tepër, të mashtruar drejt plogështisë e dashurisë për kënaqësinë, po, përkundrazi, siç u shkon shenjtorëve, edhe sipas vullnetit të Perëndisë. Kështu ajo kohë do të dalë për ta dhuruesja e kurorave, e jo e zjarrit dhe e dënimit. Sepse për të ligjtë e të papastrit, ngaqë bëjnë jetë të ulët e të shthurur, fajtorë për çdo ves, në asnjë mënyrë nuk do t'u shkonte të thoshin në lutjet e tyre: «Ardhtë mbretëria jote.» Përkundrazi, le ta dinë se, duke thënë kështu, ata, si të thuash, e ngarkojnë Perëndinë me faj, sepse koha e ndëshkimit të tyre nuk ngrihet e nuk shfaqet shpejt. Për ta një nga profetët e shenjtë tha: «Mjerë ata që dëshirojnë ditën e Zotit! Ç'do të jetë për ju dita e Zotit? Sepse është errësirë, edhe jo dritë; edhe ajo errësirë e dendur në të cilën s'ka shkëlqim.»

Shenjtorët, pra, kërkojnë që të vijë koha e mbretërimit të përsosur të Shpëtimtarit, sepse kanë punuar me përkushtim, kanë ndërgjegje të pastër dhe presin shpërblimin e asaj që kanë bërë tashmë. Sepse, ashtu si ata që presin një festë e gëzim, e cila do të vijë menjëherë e do të shfaqet së shpejti, kanë etje për ardhjen e saj, kështu edhe ata. Sepse besojnë se do të qëndrojnë të lavdishëm në praninë e Gjykatësit, dhe do ta dëgjojnë të thotë: «Ejani, të bekuarit e Atit tim, trashëgoni mbretërinë e përgatitur për ju që nga themelet e botës.» Ata ishin kujdestarë të urtë e të zellshëm, kur Zoti i tyre i vuri mbi shtëpinë e tij, që t'u jepnin ushqimin në kohën e vet. Mirë e me urtësi ua shpërndanë bashkëshërbëtorëve të tyre ato gjëra që, duke i marrë, ishin pasuruar edhe vetë më parë; sepse e mbanin mend Atë që tha: «Falas e morët, falas jepni.» Kur morën prej tij talentin, nuk e varrosën në dhe. Nuk ishin si ai shërbëtor përtac e i plogët e i shkujdesur, që u afrua, duke thënë: «Zot, e dija se je njeri i ashpër; korr atje ku të tjerët mbollën, edhe mbledh atje ku të tjerët shpërndanë; edhe pata frikë, edhe e fsheha talentin. Ja! E ke të tënden.» Ata, përkundrazi, tregtuan; dhe kështu e sollën shumë të shtuar, duke thënë: «Zot, mina jote bëri dhjetë mina», dhe u pranuan në nderime edhe më të mëdha. Ata kishin prirje të gjallë, vërtet të zjarrtë e trimërore; kishin veshur panoplinë e Perëndisë; parzmoren e drejtësisë; përkrenaren e shpëtimit; kishin marrë shpatën e Frymës. Nuk u shpëtoi nga mendja se kishin një luftë, jo kundër gjaku e mishi, po kundër pushtetësh, kundër fuqish, kundër sundimtarëve të botës të kësaj errësire, kundër frymëve të ligësisë në vendet qiellore. Sepse shumë vetë thurën për vete kurora martirizmi, dhe, duke duruar përpjekje deri në jetë e në gjak, u bënë «shfaqje për botën, edhe për engjëjt, edhe për njerëzit», dhe u çmuan të denjë për çdo admirim. Kishte të tjerë që duruan mundime e përndjekje, duke u përpjekur me zjarr për lavdinë e tij. «Ujqër të egër u sulën mbi tufat e Krishtit, pa e kursyer tufën», siç pohon Pavli hyjnor. «Punëtorë të pabesë; apostuj të rremë», që vjellin vrerin e ligësisë së djallit, dhe «flasin gjëra të shtrembra», të tilla që i çojnë në shkatërrim shpirtrat e paditur, dhe «plagosin ndërgjegjen e tyre të dobët». Këta, duke lajkatuar pushtetet e kësaj bote, sollën përndjekje e mundime mbi mbrojtësit e së vërtetës. Por ata nuk e çmonin fort atë që vuanin, sepse shikonin te shpresa që kishin në Krishtin. Sepse nuk u ishte e panjohur se «duke vuajtur për të, do të mbretëronin bashkë me të». E dinë se, në kohën e ngjalljes, «ai do ta ndryshojë trupin e përuljes së tyre në shëmbëllim të trupit të tij të lavdishëm». Besuan plotësisht atë që tha për mbarimin e botës, se, kur ai t'u shfaqet përsëri nga qielli, «do të shndrisin si dielli në mbretërinë e Atit të tyre». Me të drejtë, pra, në lutjet e tyre thonë: «Ardhtë mbretëria jote.» Sepse ndihen të sigurt se do të marrin një shpërblim për trimërinë e tyre, dhe do të arrijnë në përmbushjen e shpresës që u është vënë përpara.

Qoftë fati ynë gjithashtu të çmohemi të denjë për këtë trashëgim të madh në Krishtin; nëpërmjet të cilit e bashkë me të cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.