Lluka 11:5-10

«11:5-10. Edhe ai u tha atyre: Cili nga ju do të ketë një mik, edhe do të shkojë tek ai në mesnatë e do t'i thotë: ‹Mik, jepmë hua tri bukë, sepse më erdhi një mik nga udha edhe s'kam çfarë t'i vë përpara;› edhe ai, nga brenda, do të përgjigjet e do të thotë: ‹Mos më shqetëso: ja, dera është mbyllur, edhe fëmijët janë me mua në shtrat; nuk mund të çohem e të të jap.› Po ju them se, ndonëse nuk do të çohet t'i japë ngaqë është miku i tij, prapëseprapë, për shkak të ngulmimit të tij, do të çohet e do t'i japë aq sa i duhet. Edhe unë po ju them: Lypni, edhe do t'ju jepet; kërkoni, edhe do të gjeni; trokitni, edhe do t'ju hapet. Sepse kushdo që lyp, merr; edhe ai që kërkon, gjen; edhe kujtdo që troket, do t'i hapet.»

Gjuha e Shkrimit të frymëzuar prej Perëndisë është, si të thuash, përherë e thellë. Ajo nuk përkulet për t'u kuptuar nga ata që thjesht e dëshirojnë këtë, por vetëm nga ata që dinë ta hetojnë mirë e që e kanë mendjen të pasuruar me dritën hyjnore, përmes së cilës arrijnë të rrokin kuptimin e të vërtetave të fshehura. Le të kërkojmë, pra, të kuptuarit që vjen nga lart, prej Perëndisë, dhe ndriçimin e Frymës së Shenjtë, që të fitojmë një mënyrë të saktë e të pagabueshme, me të cilën të mund ta shohim të vërtetën që përmban pjesa e vënë përpara nesh.

Dëgjuam, pra, çfarë tha Shpëtimtari në shëmbëlltyrën që sapo na u lexua, të cilën, po ta kuptojmë, do ta gjejmë plot me dobi. Edhe radha e mendimeve është fort e mrekullueshme. Sepse Shpëtimtari i të gjithëve, me kërkesën e apostujve të shenjtë, i kishte mësuar se si duhet të lutemi. Por mund të ndodhte që ata që kishin marrë prej Tij këtë mësim të çmuar e shpëtues, ndonjëherë t'i bënin vërtet lutjet e tyre sipas shembullit që u qe dhënë, por t'i bënin me lodhje e me përtaci. Kështu, kur nuk dëgjoheshin që në lutjen e parë a të dytë, do të hiqnin dorë nga lutjet, duke i quajtur të kota për dobinë e tyre. Prandaj, që të mos e pësojmë këtë e as të mos vuajmë dëmin që do të vinte nga një ligështi e tillë e mendjes, Ai na mëson se duhet të vazhdojmë me zell ushtrimin e lutjes. Në trajtë shëmbëlltyre, Ai tregon qartë se lodhja në lutje na sjell dëm, kurse durimi në të na sjell fitim të madh. Sepse detyra jonë është të ngulmojmë, pa iu dorëzuar plogështisë. Edhe këtë na e mëson duke thënë se «ndonëse nuk do të çohet t'i japë ngaqë është miku i tij, për shkak të ngulmimit të tij do të çohet e do t'i japë aq sa i duhet.»

Ejani, pra, le ta kalojmë te e vërteta atë që u tregua në trajtë shëmbëlltyre. Ngulmo në lutje; afrohu te Perëndia, që gëzohet të bëjë mirë, edhe bëje këtë pareshtur. Edhe po të shohësh se dhurata e hirit vonon, mos iu dorëzo lodhjes; mos u dëshpëro për bekimin që pret; mos e braktis shpresën që të është vënë përpara; as mos thuaj më, si i marrë, me veten tënde: «Iu afrova shpesh e nuk fitova fare asgjë; qava e nuk mora; u përgjërova, por nuk u pranova; sepse nga gjithçka që kërkova, asgjë nuk u plotësua.» Përkundrazi, mendo kështu me veten: se Ai që është thesari i gjithësisë e njeh gjendjen tonë më mirë se ne vetë, sepse secilit ia mat atë që i takon dhe i përshtatet. Ti ndonjëherë kërkon atë që është përtej masës sate; dëshiron të marrësh gjëra për të cilat ende nuk je i denjë. Dhuruesi vetë e di kohën e volitshme për dhuratat e Tij. Etërit e kësaj bote nuk ua plotësojnë menjëherë e pa gjykim dëshirën bijve të tyre, por shpesh e vonojnë, edhe pse ata u kërkojnë, jo se e kanë dorën të shtrënguar, e as se kanë parasysh vetëm atë që u pëlqen atyre që kërkojnë, por duke peshuar çfarë është e dobishme e e nevojshme për sjelljen e tyre të mirë. E si do të mos ua kryente ai Dhurues i pasur e bujar njerëzve, ashtu siç u ka hije, atë për të cilën i luten, veçse kur, sigurisht e pa asnjë dyshim, e di se s'do të ishte për të mirën e tyre të merrnin atë që kërkojnë? Duhet, pra, t'ia paraqesim lutjet tona Perëndisë me dituri, po edhe me këmbëngulje. Edhe ndonëse kërkesave të tua u bëhet ndonjë vonesë, vazhdo me durim bashkë me punëtorët e vreshtit, i bindur mirë se ajo që fitohet pa mund e që përftohet lehtë, zakonisht përçmohet, kurse ajo që mblidhet me mund është pasuri më e këndshme e më e qëndrueshme.

Por ndoshta ti i përgjigjesh kësaj: «Afrohem shpesh e bëj kërkesa, por vjelja prej saj ka humbur diku larg. Nuk jam përtac në lutje, por këmbëngulës e fort ngulmues: kush do të më sigurojë se do të marr? Kush më del garant se s'do të lodhem kot?» «Prandaj edhe unë po ju them»; dhe është Dhuruesi i dhuratave hyjnore që vetë hyn e flet: «Edhe unë po ju them: Kërkoni, edhe do të gjeni; trokitni, edhe do t'ju hapet; sepse kushdo që lyp, merr; edhe ai që kërkon, gjen; edhe kujtdo që troket, do t'i hapet.» Në ato fjalë, «Po ju them» bart gjithë fuqinë e një betimi: jo se Perëndia gënjen, edhe sikur premtimi të mos shoqërohej me betim, por, për të treguar se besimi i tyre i pakët s'kishte asnjë bazë, Ai ndonjëherë i përforcon dëgjuesit e Tij me betim. Sepse Shpëtimtari gjendet edhe në shumë vende duke i paraprirë fjalëve të Tij me shprehjen: «Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them.» Meqë, pra, Ai e bën pikërisht këtë premtim me betim, të mos i besosh nuk është gjë pa faj.

Kur na thotë, pra, të kërkojmë, na urdhëron të mundohemi; sepse me mund gjendet gjithnjë, si të thuash, ajo që na duhet, sidomos kur është diçka që na ka hije ta kemi. Ai që troket, jo vetëm një herë, por vazhdimisht, e rrah derën me dorë, ndoshta, a me ndonjë gur, kështu që i zoti i shtëpisë, pa mundur ta durojë bezdinë e trokitjeve, e hap edhe kundër dëshirës së vet. Mëso, pra, qoftë edhe nga ç'ndodh mes nesh, mënyrën për të fituar atë që të sjell dobi. Trokit, ngulmo, lyp. Kështu duhet të veprojnë të gjithë ata që i kërkojnë Perëndisë ndonjë gjë; sepse Pavli i urtë shkruan: «Lutuni pa pushim.» Kemi nevojë për lutje të ngulmët, sepse të shumta janë trazirat e punëve të kësaj bote që na rrethojnë. Ai gjarpër shumëkokësh na mundon rëndë, duke na ngatërruar ndonjëherë në vështirësi të papritura, që të na ulë deri në poshtërsi e në mëkate të shumta. Veç kësaj, ka edhe ligjin e lindur të epshit, që rri fshehur në gjymtyrët tona të mishit e që lufton, siç thotë Shkrimi, «kundër ligjit të mendjes sonë». Edhe, së fundi, armiqtë e mësimeve të së vërtetës, pikërisht tufat e ndyra e të fëlliqura të heretikëve, u kundërvihen atyre që duan të mbajnë mendime të drejta. Prandaj është e nevojshme lutja e vazhdueshme dhe e zjarrtë. Sepse ushtarëve u duhen armë e vegla lufte, që të mund t'i mposhtin ata që janë radhitur kundër tyre; edhe neve na duhet lutja, «sepse armët tona», siç thotë Shkrimi, «nuk janë prej mishi, por të fuqishme te Perëndia.»

Edhe këtë duhet ta shtojmë, sepse, sipas mendimit tim, mjafton fare mirë për të na nxitur në lutje. Shpëtimtari dhe Zoti i të gjithëve shihet përsëri e përsëri duke e kaluar natën në lutje. Edhe kur ishte gati të pësonte Mundimin e Tij shpëtues mbi kryqin e çmuar, u gjunjëzua e u lut, duke thënë: «Atë, në qoftë se është e mundur, le të largohet prej Meje kjo kupë.» A ishte kjo, vallë, ngaqë Jeta kishte frikë nga vdekja? A ishte, vallë, ngaqë s'kishte për Të shpëtim nga rrjeta, as çlirim nga laku, sepse dora e hebrenjve qe më e fuqishme se fuqia e Tij? Edhe si nuk është krejt e neveritshme të mendosh a të flasësh kështu? Ai ishte prej natyre Perëndi e Zot i fuqive, edhe pse në trajtë ishte i ngjashëm me ne. Me vullnetin e Vet e mori përsipër vuajtjen mbi kryq, sepse ishte ndihmësi i të gjithë neve. Ç'nevojë kishte, pra, për lutje? Ishte që të mësonim se lutja i ka hije njeriut e është plot dobi, edhe se duhet të ngulmojmë në të sa herë që na bie ndonjë ngasje e kur mizoria e armiqve na sulet si valë.

Le ta shohim këtë edhe nga një anë tjetër: që njeriu të bisedojë me Perëndinë është nder shumë i madh për natyrën njerëzore. Edhe këtë e bëjmë në lutje, sepse jemi urdhëruar t'i drejtohemi Zotit si Atë; ndaj edhe themi: «Ati ynë.» Por, në qoftë se është Atë, doemos i do e i përkëdhel bujarisht bijtë e Tij, i nderon, kuptohet, dhe i quan të denjë për përdëllimin e Tij. Afrohu, pra, me besim e me këmbëngulje, i bindur mirë se Krishti ua përkul veshin atyre që luten me ngulm; nëpërmjet të Cilit e bashkë me të Cilin i qoftë lavdi e pushtet Perëndisë Atë, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.