Lluka 11:11-13

«11:11-13. Edhe cili prej jush, po t'i kërkojë të atit bukë, a do t'i japë një gur? Ose po t'i kërkojë një peshk, a do t'i japë, në vend të peshkut, një gjarpër? Po të kërkojë një vezë, a do t'i japë një akrep? Në qoftë se ju, pra, që jeni të këqij, dini t'u jepni dhurata të mira fëmijëve tuaj, sa më tepër Ati qiellor do t'u japë një frymë të mirë atyre që ia kërkojnë?»

Të duash mësimin dhe të jesh i dhënë pas dëgjimit, u ka hije shenjtorëve; por ata që janë të prirur kështu, duhet, po e them, të mbajnë mend dhe të grumbullojnë në thesarin e zemrës çdo gjë që kanë thënë ata që dinë të japin mësimin e drejtë dhe që përpiqen t'i udhëzojnë me mjeshtëri njerëzit në të vërtetën. Sepse kjo jo vetëm u sjell dobi atyre vetë, për përparimin e tyre shpirtëror, por edhe e gëzon mësuesin, ashtu siç e gëzon edhe fara bujkun kur mbin, sepse ishte mbuluar mirë në brazdë dhe kishte shpëtuar që të mos bëhej ushqim për zogjtë. E mbani mend, pra, se në takimin tonë të fundit ju folëm për detyrën që të lutemi pa pushim dhe të bëjmë lutje vazhdimisht, duke i paraqitur Perëndisë kërkesat tona. Ju thamë gjithashtu se nuk duhet të biem në asnjë ligështi shpirti, as të lodhemi aspak, edhe sikur ta vonojë disi dhuratën e Tij, sepse Ai e di gjithçka që është për të mirën tonë dhe nuk e harron kohën e përshtatshme për dhuntitë e Tij.

Dhe në leximin e sotëm ungjillor, Shpëtimtari na mëson përsëri diçka tjetër fort të dobishme për ndërtimin tonë shpirtëror. E ç'është kjo, ejani, që t'jua tregojmë si bijve. Ndonjëherë i afrohemi Perëndisë tonë bujar, duke i paraqitur lutje për gjëra të ndryshme, sipas dëshirës së secilit; por ndonjëherë pa asnjë gjykim, pa shqyrtuar me kujdes se çfarë është vërtet për të mirën tonë dhe çfarë, po të na e jepte Perëndia, do të ishte bekim, e çfarë do të na dëmtonte po ta merrnim. Përkundrazi, të shtyrë pa u menduar nga përfytyrimi ynë, biem në dëshira plot rrënim, dëshira që i hedhin shpirtrat e atyre që i ushqejnë në lakun e vdekjes dhe në rrjetat e ferrit. Kur, pra, i kërkojmë Perëndisë ndonjë gjë të tillë, nuk do ta marrim kurrsesi; përkundrazi, paraqesim një lutje që s'meriton veçse tallje. E pse nuk do ta marrim? Mos vallë Perëndia i gjithësisë është lodhur duke na dhënë dhurata? Aspak. Po atëherë, mund të thotë ndokush, pse nuk jep, kur është kaq bujar në të dhënë? Le të mësojmë prej Tij; ose më mirë, e keni dëgjuar tashmë këtu duke thënë: «Cili njeri prej jush, po t'i kërkojë i biri bukë, do t'i japë një gur?» Kuptojeni, thotë Ai, me anë të një shëmbëlltyre a shembulli të thjeshtë, të marrë nga ato që ndodhin mes jush, se çfarë dua të them: ju jeni etër fëmijësh; e keni brenda vetes shtysën e fortë të dashurisë së natyrshme ndaj tyre; në çdo mënyrë doni t'u bëni mirë. Kur, pra, thotë Ai, dikush ju kërkon bukë, pa vonesë dhe me gëzim ia jepni, sepse e dini mirë se ai kërkon prej jush ushqim të shëndetshëm. Por kur, nga mungesa e kuptimit, një fëmijë i vogël kërkon të hajë gurë, ngaqë ende nuk di të dallojë atë që sheh, as se ç'vlerë e ç'përdorim kanë gjërat e ndryshme që na dalin përpara, a ia jepni ju, thotë Ai, apo më tepër e bëni të heqë dorë nga çdo dëshirë e tillë që do t'i sillte dëm?

Dhe e njëjta arsye vlen për gjarprin e peshkun, për vezën e akrepin. Po të kërkojë një peshk, do t'ia jepni; por po të shohë një gjarpër dhe të dojë ta kapë, do t'i mbani dorën fëmijës. Po të dojë një vezë, do t'ia jepni menjëherë e do ta nxisni dëshirën e tij për gjëra të tilla, që foshnja të rritet drejt një moshe më të pjekur; por po të shohë një akrep që zvarritet e t'i vërsulet, duke e pandehur si diçka të bukur, e pa e ditur dëmin që mund të shkaktojë, ju, me sa duket, do ta ndalni patjetër e nuk do ta lini të lëndohet nga kafsha e dëmshme. Kur, pra, thotë «ju që jeni të këqij», me këtë do të thotë: ju, mendjen e të cilëve mund ta ndikojë e keqja, e që nuk jeni gjithnjë të prirur nga e mira si Perëndia i gjithësisë. «Ju dini t'u jepni dhurata të mira fëmijëve tuaj: sa më tepër Ati juaj qiellor do t'u japë një frymë të mirë atyre që ia kërkojnë?» Dhe me «një frymë të mirë» Ai nënkupton hirin shpirtëror; sepse ky është i mirë në çdo mënyrë, dhe po ta marrë njeriu, do të bëhet fort i lumtur e i denjë për t'u admiruar.

Ati ynë qiellor, pra, është fort i gatshëm të na japë dhurata; kështu që kushdo që nuk e merr atë që kërkon, është vetë shkaku i kësaj, sepse kërkon, siç e thashë, atë që Perëndia nuk do ta japë. Sepse Perëndia do që ne të jemi të shenjtë e të paqortueshëm dhe të përparojmë me drejtësi e guxim në çdo vepër të mirë, larg nga çdo gjë që ndyn, larg nga dashuria për kënaqësinë e mishit, e t'i hedhim tej shqetësimet e punëve të kësaj bote. Do që të mos ngatërrohemi në çështjet e botës, të mos jetojmë me shpërdorim e shkujdesje, të mos gëzohemi në kënaqësi të shfrenuara, as të bëjmë jetë të shthurur, por të dëshirojmë të jetojmë mirë e me urtësi, sipas urdhërimeve të Perëndisë, duke e bërë ligjin që Ai na dha rregull të sjelljes sonë, e të përpiqemi me zell për çdo gjë që ndihmon më së shumti në ndërtimin tonë shpirtëror. Në qoftë se, pra, doni të merrni ndonjë gjë të tillë, afrohuni me gëzim; sepse Ati ynë që është në qiej, meqë e do virtytin, do të na vërë veshin me gatishmëri.

Shqyrtoni, pra, lutjen tuaj; sepse po të kërkoni diçka që, po ta merrni, do t'ju bëjë ta doni Perëndinë, Perëndia, siç e thashë, do t'jua japë; por në qoftë se është diçka e paarsyeshme, ose që mund t'ju dëmtojë, do ta mbajë dorën e Tij. Nuk do t'jua japë gjënë e dëshiruar, që as të mos japë ndonjë gjë të dëmshme (sepse kjo është krejtësisht e huaj për Të), as të mos ju lërë të dëmtoni veten duke e marrë. Dhe po ju shpjegoj se si; për këtë do të sjell shembuj. Kur kërkoni pasuri, nuk do ta merrni nga Perëndia; e pse? Sepse ajo e ndan zemrën e njeriut prej Tij. Pasuria lind krenari, dëfrim epshor dhe dashuri për kënaqësi, e i rrëzon njerëzit në greminat e epsheve të kësaj bote. Dhe kështu na ka mësuar një nga nxënësit e Zotit tonë, duke thënë: «Nga vijnë luftërat e nga vijnë grindjet ndër ju? A nuk vijnë vallë nga epshet tuaja, që luftojnë në gjymtyrët tuaja? Lakmoni, por s'keni; kërkoni, por s'gjeni; lypni, por s'merrni, sepse lypni keq, që ta shpenzoni për kënaqësitë tuaja.» Kur kërkoni pushtet të kësaj bote, Perëndia do ta kthejë fytyrën e Tij mënjanë; sepse Ai e di se është gjë fort e dëmshme për ata që e zotërojnë. Në të vërtetë, si të thuash, vazhdimisht ndaj atyre që kanë pushtet të kësaj bote ngrihen akuza për shtypje; dhe ata që ngrihen në pozita të larta të kësaj bote, janë shpesh krenarë, të shfrenuar e mburravecë. Kur kërkoni që dikush të humbasë, ose të pësojë mundime të pashmangshme, ngaqë ju ka shqetësuar a bezdisur në ndonjë mënyrë, Perëndia nuk do ta japë. Sepse Ai do që ne të jemi zemërgjerë, të mos ia kthejmë askujt të keqen me të keqe, por të lutemi për ata që na keqtrajtojnë, t'u bëjmë të mirë atyre që na dëmtojnë dhe të bëhemi imitues të mirësisë së Tij. Për këtë arsye u lëvdua Solomoni; sepse, kur i drejtonte lutje Perëndisë, tha: «Dhe do t'i japësh shërbëtorit Tënd një zemër që të dëgjojë e të gjykojë popullin Tënd me drejtësi.» Dhe Zotit i pëlqeu që Solomoni kërkoi këtë gjë. E ç'i tha Perëndia, që e do virtytin? «Meqë nuk kërkove për vete ditë të shumta, as jetën e armiqve të tu, por kërkove për vete mençuri e që të dëgjosh gjyqin, ja, bëra ç'the: ja, të dhashë një zemër të matur e të urtë.»

Ju, pra, duhet të kërkoni që t'ju jepen pa kursim dhuratat shpirtërore. Kërkoni fuqi, që të mund t'i bëni ballë burrërisht çdo epshi të mishit. Kërkoni prej Perëndisë një shpirt pa lakmi, zemërgjerësi, butësi, dhe nënën e ushqyesen e çdo të mire, dua të them, durimin. Kërkoni qetësi shpirti, vetëpërmbajtje, zemër të pastër, e më tej, kërkoni edhe urtësinë që vjen prej Tij. Këto do t'i japë me gatishmëri. Këto e shpëtojnë shpirtin; këto gdhendin në të atë bukuri më të lartë dhe vulosin në të shëmbëlltyrën e Perëndisë. Kjo është pasuria shpirtërore, pasuria që s'braktiset kurrë; këto na përgatitin pjesën e shenjtorëve dhe na bëjnë pjesëtarë të shoqërisë së engjëjve të shenjtë; këto na përsosin në perëndishmëri, na shpien shpejt drejt shpresës së jetës së përjetshme dhe na bëjnë trashëgimtarë të mbretërisë së qiejve, me ndihmën e Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve; nëpërmjet të Cilit dhe me të Cilin i qoftë lavdi e pushtet Perëndisë Atë, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.