Lluka 11:19-26

«11:19-26. Por, në qoftë se unë i dëboj demonët me anë të Beelzebubit, me anë të kujt i dëbojnë bijtë tuaj? Prandaj ata do të jenë gjykatësit tuaj. Por, në qoftë se unë i dëboj demonët me gishtin e Perëndisë, atëherë mbretëria e Perëndisë ka ardhur mbi ju. Kur i forti i armatosur ruan shtëpinë e tij, pasuria e tij është në paqe; por, kur të vijë mbi të Ai që është më i fortë se ai dhe ta mundë, ia merr gjithë armaturën në të cilën kishte besuar dhe ia ndan plaçkën. Ai që nuk është me mua, është kundër meje; dhe ai që nuk mbledh me mua, shpërndan për mua. Kur fryma e ndyrë del nga njeriu, endet nëpër vende ku nuk ka ujë, duke kërkuar prehje; dhe, duke mos e gjetur, atëherë thotë: Do të kthehem në shtëpinë time, prej nga dola. Dhe, kur vjen, e gjen të zbrazët, të fshirë dhe të zbukuruar. Atëherë shkon e merr shtatë frymë të tjera më të liga se vetja, dhe hyjnë e banojnë atje. Dhe gjendja e fundit e atij njeriu bëhet më e keqe se e para.»

Perëndia i të gjithëve, duke qortuar kryelartësinë e hebrenjve dhe prirjen e tyre të pandërprerë për të rënë në mosbindje, foli kështu me gojën e Isaisë: «Dëgjoni, o qiej, dhe vëri veshin, o dhe, sepse Zoti foli. Linda dhe rrita bij, po ata më hodhën poshtë.» Sepse ata hodhën poshtë Perëndinë Atë, duke e quajtur për hiç Birin në mënyra të ndryshme, i cili, ndonëse lindi prej Tij sipas natyrës, u bë më pas si ne, për të mirën tonë. E megjithatë Ai i thirri drejt hirit që vjen me anë të besimit dhe do të kishte përmbushur premtimin që u qe dhënë etërve të tyre. Për këtë dëshmon Pavli i shenjtë, kur shkruan: «Sepse them se Krishti u bë shërbëtor i rrethprerjes, që të përmbushë premtimet e dhëna etërve dhe që johebrenjtë ta lëvdojnë Perëndinë për mëshirën.» Prandaj Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë u bë njeri, që të përmbushte premtimin e bekimit që u qe dhënë atyre. Dhe, që ata të merrnin vesh se ishte pikërisht Ai që ligji e kishte parafiguruar me hije dhe që edhe çeta e profetëve të shenjtë e kishte parathënë, Ai i kreu këto vepra hyjnore dhe qortoi frymët e ndyra. Por ata, ndonëse duhej ta kishin lëvduar (meqë bënte mrekulli me një fuqi e pushtet përtej natyrës, që s'kishin të krahasuar), përkundrazi ia përçmuan lavdinë, duke thënë: «Ky njeri i dëbon demonët vetëm me anë të Beelzebubit, kryetarit të demonëve.» Dhe ç'i përgjigjet Krishti kësaj? «Në qoftë se unë i dëboj demonët me anë të Beelzebubit, me anë të kujt i dëbojnë bijtë tuaj?»

Këtë çështje jua shtjellova gjerësisht në takimin tonë të fundit. Por, meqë është e drejtë që ligësia e hebrenjve, të cilët dërdëllitin kështu kot kundër Tij, të qortohet edhe më tej me shumë argumente bindëse, prandaj, asaj që u tha më parë, Ai i shton një arsyetim të pakundërshtueshëm. Dhe se cili është ky, do t'jua tregoj tani si bijve të mi.

Nxënësit e lumtur ishin hebrenj dhe bij hebrenjsh sipas mishit; por kishin marrë prej Krishtit pushtet mbi frymët e ndyra dhe i çlironin ata që ishin të pushtuar prej tyre, duke thirrur mbi ta këto fjalë: «Në emër të Jisu Krishtit.» Sepse edhe Pavli dikur, me pushtet apostolik, urdhëroi një frymë të ndyrë, duke thënë: «Të urdhëroj, në emër të Jisu Krishtit, të dalësh prej saj.» Kur, pra, thotë Ai: bijtë tuaj, në emrin tim, e shkelin Beelzebubin, duke qortuar shërbëtorët e tij, dhe i dëbojnë menjëherë prej atyre te të cilët ndodhen, atëherë të thuash se unë e marr hua këtë fuqi prej tij, ç'është veçse blasfemi e hapur, e përzier me padituri të madhe? Ju dilni fajtorë, pra, thotë Ai, prej besimit të vetë bijve tuaj, po qe se ata, siç është e vërteta, pasi kanë marrë prej meje pushtet e fuqi, e përmbysin Satananë dhe e dëbojnë, kundër dëshirës së tij, prej atyre te të cilët banon; kurse ju pohoni se unë shërbehem me ndihmën e tij për të kryer mrekulli hyjnore. Por, meqë ajo që thoni nuk është e vërtetë, po përkundrazi është boshe, e rreme dhe e denjë të quhet shpifje, është e qartë se unë i dëboj demonët me gishtin e Perëndisë. Dhe me gishtin e Perëndisë Ai nënkupton Frymën e Shenjtë. Sepse Biri quhet dora dhe krahu i Perëndisë Atë; sepse Ai i bën të gjitha me anë të Birit, dhe Biri po ashtu vepron me anë të Frymës. Në fakt, ashtu si gishti është ngjitur pas dorës, jo si diçka e huaj prej saj, po si diçka që i përket asaj nga natyra, kështu edhe Fryma e Shenjtë, ngaqë është e barabartë në qenie, bashkohet në njësi me Birin, ndonëse buron prej Perëndisë Atë. Ndaj, siç thashë, Biri i bën të gjitha me anë të Frymës së njëqenshme. Këtu, megjithatë, Ai thotë me qëllim se i dëbon demonët me gishtin e Perëndisë, duke folur si njeri; sepse hebrenjtë, në dobësinë dhe marrëzinë e mendjes së tyre, nuk do ta kishin duruar, po të kishte thënë: «Unë i dëboj demonët me Frymën time.» Prandaj, duke qetësuar gatishmërinë e tyre të tepruar për zemërim dhe prirjen e mendjes së tyre drejt pafytyrësisë e tërbimit, Ai foli si njeri, ndonëse është nga natyra Perëndi dhe Vetë Dhuruesi i Frymës prej Perëndisë Atë për ata që janë të denjë, dhe përdor si të vetën atë fuqi që vjen prej Tij. Sepse është i njëqenshëm me Të, dhe çfarëdo që thuhet se e bën Perëndia Atë, këtë domosdo e bën Biri në Frymën. Në qoftë se, pra, thotë Ai, unë, duke qenë njeri dhe pasi u bëra si ju, i dëboj demonët me Frymën e Perëndisë, atëherë natyra njerëzore ka arritur së pari tek unë një mbretëri hyjnore. Sepse ajo u bë e lavdishme, duke thyer fuqinë e Satanait dhe duke qortuar frymët e ndyra e të neveritshme; ky është kuptimi i fjalëve se «mbretëria e Perëndisë ka ardhur mbi ju.» Por hebrenjtë nuk e kuptuan misterin e ekonomisë së të Vetëmlindurit në mish; e megjithatë, si nuk duhej më tepër të kishin menduar se, duke u bërë njeri Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë, pa pushuar së qeni ajo që ishte, e lavdëroi natyrën e njeriut, sepse nuk e pati për turp ta merrte mbi vete ultësinë e saj, që t'i dhuronte asaj pasurinë e vet?

Dhe, meqë ishte e nevojshme, siç e tregova, që arsyetimi mbi këtë çështje të kalonte nëpër shumë shqyrtime, Ai përdor një krahasim fort të thjeshtë e të qartë, me të cilin kushdo që do, mund të shohë se Ai e ka mundur sundimtarin e kësaj bote dhe, si të thuash, pasi ia këputi tendinat dhe ia hoqi fuqinë që zotëronte, e dha si pre te pasuesit e Tij. «Sepse, thotë Ai, kur i forti i armatosur ruan shtëpinë e tij, gjithë pasuria e tij është në paqe; por, kur mbi të të vijë Një që është më i fortë se ai dhe ta mundë, ia merr gjithë armaturën në të cilën kishte besuar dhe ia ndan plaçkën.» Ky është, siç thashë, një provë e qartë dhe një figurë e çështjes, e paraqitur sipas mënyrës së punëve njerëzore. Sepse, sa kohë që njeriu i fortë ruan epërsinë dhe mbron pasurinë e vet, nuk rrezikon të plaçkitet. Por, kur mbi të vjen dikush më i fortë e më i fuqishëm se ai dhe e mund, atëherë ai menjëherë plaçkitet. I tillë ka qenë fati i armikut tonë të përbashkët, Satanait të lig, atij gjarpri shumëkokësh, shpikësit të mëkatit. Sepse, para ardhjes së Shpëtimtarit, ai kishte fuqi të madhe dhe, si të thuash, i shtynte e i mbyllte në vathën e vet kope që nuk ishin të tijat, po që i përkisnin Perëndisë mbi të gjithë, si ndonjë kusar grabitqar e fort i paturp. Por, meqë Fjala e Perëndisë, që është mbi të gjithë, Dhuruesi i çdo fuqie dhe Zoti i pushteteve, e sulmoi atë, pasi u bë njeri, gjithë pasuria e tij u plaçkit dhe plaçka e tij u nda. Sepse ata që dikur ai i kishte kurthuar në paperëndishmëri e në gabim, u thirrën nga apostujt e shenjtë drejt njohjes së të vërtetës dhe u afruan pranë Perëndisë Atë me anë të besimit në Birin e Tij.

A doni të dëgjoni e të mësoni edhe një argument tjetër bindës, veç këtyre? «Ai që nuk është me mua, thotë Ai, është kundër meje; dhe ai që nuk mbledh me mua, shpërndan për mua.» Sepse unë, thotë Ai, kam ardhur të shpëtoj çdo njeri prej duarve të djallit; të çliroj nga dredhia e tij ata që i kishte zënë në lak; t'i liroj të burgosurit; t'u jap dritë atyre që janë në errësirë; të ngre ata që kishin rënë; të shëroj zemërthyerit dhe të mbledh bashkë bijtë e Perëndisë që ishin shpërndarë. Ky ishte qëllimi i ardhjes sime. Por Satanai nuk është me mua; përkundrazi, është kundër meje. Sepse ai guxon të shpërndajë ata që unë i kam mbledhur e shpëtuar. Si mundet, pra, ai që lufton kundër meje dhe e rreshton ligësinë e tij kundër qëllimeve të mia, të më japë fuqi kundër vetes së tij? Si nuk është marrëzi qoftë edhe vetëm ta përfytyrosh mundësinë e një gjëje të tillë?

Por shkakun që i shtyu turmat hebreje të binin në mendime të tilla për Krishtin, vetë Ai e bën të qartë, kur thotë: «Kur fryma e ligë del nga njeriu, kthehet me shtatë frymë të tjera më të hidhura se vetja; dhe gjendja e fundit e atij njeriu është më e keqe se e para.» Sepse, sa kohë që ishin në robëri në Egjipt dhe jetonin sipas zakoneve e ligjeve të egjiptianëve, të cilat ishin plot çdo ndyrësi, bënin jetë të fëlliqur; një frymë e ligë banonte në ta, sepse ajo banon në zemrat e të ligjve. Por, kur, me mëshirën e Perëndisë, u çliruan nëpërmjet Moisiut dhe e morën ligjin si mësues, që i thërriste drejt dritës së njohjes së vërtetë të Perëndisë, fryma e ndyrë dhe e fëlliqur u dëbua. Por, ngaqë nuk besuan në Krishtin, po hodhën poshtë Shpëtimtarin, fryma e ndyrë i sulmoi sërish; sepse ua gjeti zemrën të zbrazët, të zhveshur nga çdo frikë e Perëndisë dhe, si të thuash, të fshirë, dhe e ngriti banesën e tij në ta. Sepse, ashtu si Fryma e Shenjtë, kur sheh zemrën e ndokujt të lirë nga çdo ndyrësi dhe të pastër, banon e qëndron atje dhe prehet në të, kështu edhe fryma e ndyrë e ka zakon të banojë në shpirtrat e të ligjve. Sepse ata janë të zhveshur, siç thashë, nga çdo virtyt, dhe nuk ka tek ata asnjë frikë të Perëndisë. Prandaj gjendja e fundit e israelitëve u bë më e keqe se e para. Sepse, siç tha nxënësi i Shpëtimtarit: «Do të kishte qenë më mirë për ta të mos e kishin njohur udhën e së vërtetës, sesa, pasi e njohën, të kthehen prapa nga urdhërimi i shenjtë që u qe dhënë. Atyre u ndodhi sipas fjalës së urtë e të vërtetë: Qeni u kthye te të vjellat e veta, dhe dosa e larë u kthye të zhgërryhet në baltë.» Le të ikim, pra, që të mos u ngjajmë hebrenjve; le ta lartësojmë Krishtin që bën mrekulli, nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin Perëndisë Atë i qofshin lavdia dhe pushteti, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.