Lluka 12:8-10

«12:8-10. Edhe po ju them se kushdo që të më rrëfejë përpara njerëzve, edhe Biri i njeriut do ta rrëfejë atë përpara engjëjve të Perëndisë. Por ai që të më mohojë përpara njerëzve, do të mohohet përpara engjëjve të Perëndisë. Edhe kushdo që të thotë një fjalë kundër Birit të njeriut, do t'i falet; por atij që blasfemon kundër Frymës së Shenjtë, nuk do t'i falet.»

Edhe këtu, o ju që doni të dëgjoni, mbushuni me fjalët e shenjtërisë; pranoni brenda jush njohjen e mësimeve të shenjta, që, duke përparuar mbarë në besim, të fitoni kurorën e dashurisë dhe të qëndrueshmërisë në Krishtin. Sepse Ai nuk ua jep atyre që e kanë zemrën të ligështuar dhe që lëkunden lehtë, por më tepër atyre që mund të thonë me të drejtë: «Sepse për mua të jetuarit është Krishti, dhe të vdekurit është fitim.» Sepse ata që jetojnë me shenjtëri, jetojnë për Krishtin; dhe ata që durojnë rreziqe për devotshmërinë ndaj Tij, fitojnë jetën e paprishshme, të kurorëzuar me urdhrin e Tij përpara fronit të gjyqit të Perëndisë. Edhe këtë na e mëson Ai, kur thotë: «Kushdo që të më rrëfejë përpara njerëzve, edhe Biri i njeriut do ta rrëfejë atë përpara engjëjve të Perëndisë.»

Ia vlen, pra, të shohim mbi çdo gjë tjetër se kush është ai që rrëfen Krishtin, dhe në ç'mënyrë mund ta rrëfejë njeriu drejt e pa të metë. Prandaj Pavli fort i urtë na shkruan: «Mos thuaj në zemrën tënde: ‹Kush do të ngjitet në qiell?› (domethënë, që të zbresë Krishtin poshtë); ose: ‹Kush do të zbresë në humnerë?› (domethënë, që të ngjallë Krishtin nga të vdekurit). Por ç'thotë Shkrimi? ‹Fjala është pranë teje, në gojën tënde dhe në zemrën tënde›; domethënë, fjala e besimit që ne predikojmë. Sepse, po të rrëfesh me gojën tënde se Jisui është Zot, dhe po të besosh në zemrën tënde se Perëndia e ngjalli Atë nga të vdekurit, do të jetosh. Sepse me zemër beson njeriu për drejtësi, dhe me gojë bëhet rrëfimi për shpëtim.» Në këto fjalë shpjegohet në mënyrën më të përsosur misteri i Krishtit. Sepse më së pari është detyra jonë të rrëfejmë se Biri, që lindi prej Perëndisë Atë dhe që është i Vetëmlinduri prej qenies së Tij, domethënë Perëndia Fjalë, është Zot i të gjithëve; jo si dikush të cilit zotëria i është dhënë nga jashtë dhe thjesht i vishet, por si Zot që është për nga natyra dhe në të vërtetë, ashtu si edhe Ati. Dhe më pas duhet të besojmë se «Perëndia e ngjalli Atë nga të vdekurit», domethënë, pasi u bë njeri, kishte pësuar në mish për ne; sepse kështu u ngjall prej të vdekurve. Biri, pra, siç thashë, është Zot; megjithatë, nuk duhet të vihet në një radhë me ata zotër të tjerë, të cilëve emri i zotërisë u jepet e u vishet; sepse vetëm Ai, siç thashë, është Zot për nga natyra, duke qenë Perëndia Fjalë, që është mbi çdo krijesë. Edhe këtë na e mëson Pavli i urtë, kur thotë: «Sepse, ndonëse ka perëndi të shumtë, në qiell a në tokë, dhe zotër të shumtë, prapëseprapë për ne ka një Perëndi, Atin, prej të Cilit është gjithçka dhe ne prej Tij; dhe një Zot, Jisu Krishtin, nëpërmjet të Cilit është gjithçka dhe ne nëpërmjet Tij.» Por, ndonëse ka vetëm një Perëndi, emri i të Cilit është Ati, dhe një Zot, që është Biri, megjithatë as Ati nuk përjashtohet nga të qenët Zot, për shkak se është Perëndi për nga natyra, as Biri nuk pushon së qeni Perëndi, ngaqë është Zot për nga natyra. Sepse liria e përsosur i takon vetëm qenies hyjnore dhe më të lartë, si dhe të qenët krejt i shkëputur nga zgjedha e skllavërisë; ose, më mirë, ta ketë krijesën të nënshtruar nën këmbët e Saj. Prandaj, ndonëse Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë u bë e ngjashme me ne dhe, për sa i përkiste masës së natyrës njerëzore, u vu nën zgjedhën e skllavërisë (sepse me qëllim u pagoi tagrambledhësve hebrenj dy drahmat, sipas ligjit të Moisiut), megjithatë nuk e fshehu shkëlqimin e lavdisë që banonte në Të. Sepse e pyeti Pjetrin e lumtur: «Mbretërit e dheut, prej kujt marrin tagra e taksa: prej bijve të vet, apo prej të huajve?» Dhe, kur ai i tha: «Prej të huajve», Ai i tha: «Atëherë bijtë janë të lirë.» Biri, pra, është Zot në natyrën e Tij, si i lirë që është; ashtu siç na ka mësuar përsëri Pavli i urtë, kur shkruan kështu: «Por ne të gjithë, me fytyrë të zbuluar, duke soditur si në pasqyrë lavdinë e Zotit, shndërrohemi në po atë shëmbëllim, nga lavdia në lavdi, porsi prej Zotit, që është Fryma.» «Tani Fryma është Zoti; por ku është Fryma e Zotit, atje është liria.» Vër re, pra, si pohon ai se Fryma është Zot: jo si i pajisur me birëri, sepse Ai është Fryma dhe jo Biri, por si i njëqenshëm me Birin, i cili është Zot dhe i lirë; dhe, me anë të kësaj barazie të natyrshme me Të, provohet se e zotëron atë liri që i ka hije Perëndisë.

Kushdo, pra, që rrëfen Krishtin përpara njerëzve, si Perëndi e Zot, do të njihet prej Tij përpara engjëjve të Perëndisë. Por ku dhe si? Padyshim atëherë, kur Ai të zbresë nga qielli në lavdinë e Atit të vet, bashkë me engjëjt e shenjtë, në mbarim të kësaj bote; atëherë do të kurorëzojë rrëfyesin e Tij të vërtetë, që pati një besim të palëkundur e të mirëfilltë dhe kështu e bëri rrëfimin. Atje do të shkëlqejë edhe çeta e dëshmorëve të shenjtë, që e duruan luftën deri në jetë e në gjak dhe e nderuan Krishtin me durimin e tyre; sepse nuk e mohuan Shpëtimtarin, as nuk u qe e panjohur lavdia e Tij, por ruajtën besnikërinë ndaj Tij. Të tillët do të lëvdohen prej engjëjve të shenjtë; dhe ata vetë do të përlëvdojnë Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve, sepse u fal shenjtorëve ato nderime që u takojnë veçanërisht atyre. Kështu shpall edhe psalmisti: «Edhe qiejt do të tregojnë drejtësinë e Tij, sepse Perëndia është gjykatës.» E i tillë, pra, do të jetë fati i atyre që e rrëfejnë Atë.

Kurse të tjerët, ata që e mohuan dhe e përbuzën Atë, do të mohohen; kur Gjykatësi do t'u thotë atyre, si të thuash, atë që profetët e shenjtë ua thanë disave në kohët e lashta: «Siç keni bërë, do t'ju bëhet; edhe shpërblimi juaj do të kthehet mbi kokën tuaj»; dhe do t'i mohojë me këto fjalë: «Largohuni prej meje, ju që punoni paudhësi, nuk ju njoh.» E kush janë, pra, ata që do të mohohen? Së pari, ata që, kur përndjekja po i shtypte dhe shtrëngimi i kishte zënë, e braktisën besimin. Shpresa e të tillëve do t'u shkulet krejt që në rrënjë; sepse për ta s'mjaftojnë fjalë njerëzore, ngaqë do t'i presin zemërimi, gjyqi dhe zjarri i pashuar.

Po njësoj e mohojnë Atë si ndjekësit, ashtu edhe mësuesit e herezisë. Sepse guxojnë të thonë se Fjala e Vetëmlindur e Perëndisë nuk është Perëndi për nga natyra dhe në të vërtetë; dhe e shpifin lindjen e Tij të pashprehshme, duke thënë se Ai nuk është prej qenies së Atit; madje, e radhitin ndër gjërat e krijuara Atë që është Krijuesi i të gjithëve, dhe me ligësi e rreshtojnë bashkë me ata që janë nën zgjedhë Atë që është Zot i të gjithëve; ndonëse Pavli pohon se duhet të themi: «Jisui është Zot.»

Edhe nxënësit e fjalëve të kota e boshe të Nestorit e mohojnë Atë, duke pranuar dy bij, njërin të rremë e tjetrin të vërtetë: të vërtetin, Fjalën e Perëndisë Atë; të rremin, të cilit nderi dhe emri i birit i vishet vetëm, atë që, sipas shprehjes së tyre, është veç bir dhe lindi prej farës së Davidit të lumtur, sipas mishit. Fort i rëndë është gjyqi edhe i këtyre; sepse ata mohuan «Zotin që i bleu». Nuk e kuptuan misterin e ekonomisë së Tij në mish; sepse «ka një Zot, një besim», siç është shkruar. Sepse ne nuk besojmë në një njeri dhe në një Perëndi, por në një Zot, Fjalën që është prej Perëndisë Atë, që u bë njeri dhe mori mbi vete mishin tonë. E kështu, pra, edhe këta radhiten ndër ata që e mohojnë Atë.

Edhe se blasfemia është një nga krimet më të liga që mund të kryejë njeriu, na e mësoi më tej Ai, kur tha: «Kushdo që të thotë një fjalë kundër Birit të njeriut, do t'i falet; por atij që blasfemon kundër Frymës së Shenjtë, nuk do t'i falet.» E si duhet kuptuar edhe kjo? Tani, në qoftë se Shpëtimtari e ka fjalën për këtë, se, po të përdorë ndonjëri prej nesh ndonjë fjalë përbuzëse kundër ndonjë njeriu të thjeshtë, ai do të fitojë falje po të pendohet, atëherë çështja nuk ka asnjë vështirësi. Sepse, meqë Perëndia është i mirë për nga natyra, do t'i çlirojë nga faji të gjithë ata që pendohen. Por, në qoftë se kjo thënie e ka fjalën për vetë Krishtin, Shpëtimtarin e të gjithëve, si mund të jetë i pafajshëm, apo i sigurt nga dënimi, ai që ka folur kundër Tij? Atëherë, ja çka themi: sa herë që dikush thotë diçka kundër Tij, pa e mësuar ende kuptimin e misterit të Tij dhe pa kuptuar se Ai, duke qenë Perëndi për nga natyra, u përul deri në gjendjen tonë e u bë njeri, ajo fjalë është deri diku blasfemuese, por jo aq e ligë sa të kalojë caqet e faljes. Gjëra të tilla Perëndia do t'i falë tek ata që kanë mëkatuar nga padija. Dhe, që ta shpjegoj kuptimin tim me një shembull: Krishti tha diku: «Unë jam buka e gjallë që zbriti nga qielli dhe i jep jetë botës.» Prandaj, meqë disa nuk e njihnin lavdinë e Tij, por mendonin se ishte njeri i thjeshtë, thanë: «A nuk është ky biri i marangozit, të cilit ia njohim babanë e nënën? Si thotë tani se ‹zbrita nga qielli›?» Dhe përsëri, një herë Ai po rrinte e mësonte në një sinagogë, dhe të gjithë çuditeshin me Të. Por disa, na thotë, thanë: «Si i di ky shkronjat, pa qenë mësuar kurrë?» Sepse, sigurisht, nuk e dinin se «tek Ai janë të gjitha thesaret e urtësisë dhe gjërat e fshehura të njohjes». Gjëra të tilla mund të faleshin fare mirë, si të thëna pa u menduar, nga padija.

Por për ata që kanë blasfemuar vetë Hyjninë, dënimi është i pashmangshëm dhe ndëshkimi i përjetshëm, si në këtë botë ashtu edhe në atë që do të vijë.

Sepse me Frymën Ai këtu nuk nënkupton vetëm Frymën e Shenjtë, por edhe tërë natyrën e Hyjnisë, ashtu si kuptohet se qëndron në Atin, në Birin dhe në Frymën e Shenjtë. Edhe vetë Shpëtimtari tha diku: «Perëndia është Frymë.» Prandaj blasfemia kundër Frymës është kundër tërë qenies më të lartë; sepse, siç thashë, natyra e Hyjnisë, ashtu siç i jepet mendjes sonë në Trininë e shenjtë dhe të adhurueshme, është një.

Le të vëmë, pra, siç thotë shkruesi i librit të Fjalëve të Urta, «një derë dhe një shul për gjuhën», dhe le t'i afrohemi Perëndisë, që është mbi gjithçka, duke thënë kështu: «Vër një rojë, o Zot, në gojën time, dhe një derë ruajtjeje rreth buzëve të mia; mos e prir zemrën time drejt fjalëve të liga»; sepse fjalë të liga janë ato që janë kundër Perëndisë. Dhe, në qoftë se kështu e kemi frikën si duhet, Krishti do të na bekojë; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.