Lluka 12:13-21

«12:13-21. Dhe një nga turma i tha: Mësues, thuaji vëllait tim ta ndajë me mua trashëgiminë. Por Ai i tha: O njeri, kush më vuri gjyqtar a ndarës mbi ju? Pastaj u tha atyre: Kini kujdes dhe ruajuni nga çdo lakmi, sepse jeta e njeriut nuk vjen prej pasurive të tij, edhe kur ai ka me tepricë. Dhe u tregoi një shëmbëlltyrë: Toka e një njeriu të pasur dha fryte me bollëk. Dhe ai mendonte me veten e tij: Ç'të bëj, sepse nuk kam ku t'i mbledh frytet e mia? Dhe tha: Këtë do të bëj: do të rrëzoj hambarët e mi dhe do të ndërtoj më të mëdhenj, e aty do të mbledh gjithë të korrat e të mirat e mia. Dhe do t'i them vetes: Shpirt, ke shumë të mira të grumbulluara për shumë vjet; prehu, ha, pi, gëzohu. Por Perëndia i tha: I marrë, këtë natë do të ta kërkojnë shpirtin. Po ato që përgatite, të kujt do të jenë? Kështu është ai që grumbullon thesare për vete dhe nuk është i pasur ndaj Perëndisë.»

Pavli, si njeri i urtë, na këshillon të ngulmojmë në lutje, sepse tha: «Lutuni pa pushim.» Dhe në të vërtetë kjo është gjë fort e dobishme. Por unë them këtë: kushdo që i afrohet Perëndisë nuk duhet ta bëjë këtë me shkujdesje, as duhet të bëjë lutje të papërshtatshme. Dhe me plot të drejtë mund të thuhet për shumë lutje se janë të papërshtatshme, të tilla që as Perëndisë nuk i ka hije t'i plotësojë, as neve nuk na bëjnë dobi t'i marrim. Dhe po ta drejtojmë vështrimin depërtues të mendjes mbi pjesën që kemi përpara, do ta shohim pa vështirësi vërtetësinë e asaj që thashë. Sepse një njeri iu afrua Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve, dhe tha: «Mësues, thuaji vëllait tim ta ndajë me mua trashëgiminë.» Por Ai i tha: «O njeri, kush më vuri gjyqtar a ndarës mbi ju?» Sepse Biri, kur u shfaq në shëmbëllimin tonë, u vu prej Perëndisë Atë si «Krye dhe Mbret mbi Sionin, malin e Tij të shenjtë», sipas fjalëve të psalmistit; dhe Vetë e sqaron përsëri natyrën e shërbesës së Tij: «Sepse erdha, thotë, të shpall urdhërimin e Zotit.» Po cili është ky urdhërim? Mësuesi ynë, që e do virtytin, dëshiron që ne të largohemi nga të gjitha punët tokësore e të përkohshme; të ikim nga dashuria e mishit, nga shqetësimi i kotë i punëve dhe nga epshet e ulëta; të mos çmojmë grumbullimet, të përbuzim pasurinë dhe lakminë e fitimit; të jemi të mirë e të dashur me njëri-tjetrin; të mos grumbullojmë thesare mbi dhe; të ngrihemi mbi grindjen dhe smirën, të mos zihemi me vëllezërit, por t'ua lëshojmë më mirë vendin, edhe sikur ata të kërkojnë përfitim mbi ne, «sepse atij, thotë, që të merr të tuat, mos ia kërko përsëri»; dhe të përpiqemi më mirë për të gjitha ato gjëra që janë të dobishme e të nevojshme për shpëtimin e shpirtit. Dhe për ata që rrojnë zakonisht kështu, Krishti vendos ligje që i bëjnë të shquar e të lavdërueshëm. Sepse tha: «Mos mbani me vete as argjend as ar, as dy palë rroba, as trastë, as bakër në brezat tuaj.» Dhe përsëri: «Bëni për veten tuaj kuleta që nuk vjetrohen, një thesar që nuk mbaron kurrë në qiell.» Dhe kur iu afrua një i ri e tha: «Mësues, ç'të bëj që të trashëgoj jetën e përjetshme?», Ai u përgjigj: «Shko, shit ç'ke dhe jepua të varfërve, e do të kesh thesar në qiell; pastaj eja pas meje.» Prandaj atyre që përkulin para Tij qafën e bindur të mendjes, Ai u jep urdhërime e u cakton ligje: u vë porosi, u shpërndan trashëgiminë qiellore, u jep bekime frymërore dhe është për ta një hambar dhuratash që nuk shterojnë kurrë. Kurse atyre që mendojnë vetëm për gjërat tokësore, që e kanë zemrën të lidhur pas pasurisë, mendjen të ngurtësuar, të pamëshirshme e pa butësi a dashuri për të varfrit, atyre me të drejtë do t'u thotë: «Kush më vuri sundimtar a ndarës mbi ju?» Prandaj e hedh poshtë atë njeri si të bezdisshëm dhe si një që nuk ka asnjë dëshirë të mësojë atë që i ka hije të dijë.

Por Ai nuk na lë pa mësim: pasi gjeti, si të thuash, një rast të përshtatshëm, harton një fjalim të dobishëm e shpëtues; dhe, sikur të ngrinte zë kundër tyre, shpall: «Kini kujdes dhe ruajuni nga çdo lakmi.» Na e tregoi atë kurth të djallit, lakminë, një gjë të urryer nga Perëndia, të cilën Pavli i urtë madje e quan idhujtari, ndoshta ngase u përshtatet vetëm atyre që nuk e njohin Perëndinë, ose ngase në peshore del njësoj me ndyrësinë e atyre njerëzve që zgjedhin t'u shërbejnë drurëve e gurëve. Është një lak i frymëve të liga, me të cilin ata e tërheqin poshtë shpirtin e njeriut deri në rrjetat e ferrit. Prandaj me plot të drejtë thotë, duke i vënë në roje: «Kini kujdes dhe ruajuni nga çdo lakmi», domethënë nga e madhja dhe nga e vogla, dhe nga mashtrimi i cilitdo, kushdo qoftë ai. Sepse, siç thashë, është gjë e urryer nga Perëndia e nga njerëzit. Sepse kush nuk ikën prej atij që ushtron dhunë, që është rrëmbyes e lakmitar, gati për paudhësi në gjërat mbi të cilat nuk ka kurrfarë të drejte, dhe që me dorë të pangopur mbledh atë që nuk është e tija? A nuk është një njeri i tillë më i egër se çdo bishë grabitqare? A nuk është më i ngurtë se çdo shkëmb? Sepse zemra e atij që mashtrohet copëtohet, madje ndonjëherë shkrihet nga dhimbja depërtuese si prej zjarri; kurse ai kënaqet me këtë, gëzohet dhe i bën dhimbjet e atyre që vuajnë shkak gëzimi. Sepse njeriu që pëson padrejtësi zakonisht është dikush pa fuqi, që nuk mund të bëjë gjë tjetër veçse të ngrejë sytë tek Ai që i vetmi mund të zemërohet për atë që ka pësuar. Dhe Ai, sepse është i drejtë e i mirë, e pranon lutjen e tij, mëshiron lotët e atij që vuan dhe sjell ndëshkim mbi ata që bënë padrejtësinë.

Dhe këtë mund ta mësosh nga ajo që Vetë Ai thotë për këtë me gojën e profetëve të shenjtë: «Prandaj, sepse shtypët kokat e të varfërve dhe u morët atyre dhurata të zgjedhura, do të ndërtoni shtëpi prej guri të latuar, por nuk do të banoni në to; do të mbillni vreshta të dëshirueshme, por nuk do të pini nga vera e tyre. Sepse i njoh ligësitë tuaja të shumta, dhe të mëdha janë mëkatet tuaja.» Dhe përsëri: «Mjerë ata që i shtojnë shtëpi shtëpisë dhe bashkojnë arë me arë, që t'i marrin diçka të afërmit të tyre. A do të banoni ju vetëm mbi dhe? Sepse këto janë dëgjuar në veshët e Zotit të ushtrive. Sepse, edhe në qofshin shumë shtëpitë tuaja, do të bëhen shkretim; edhe në qofshin të mëdha e të bukura, nuk do të ketë kush t'i banojë. Sepse toka që e lërojnë dhjetë pendë qe do të japë vetëm një enë plot, dhe ai që mbjell gjashtë artaba do të mbledhë tri masa.» Prandaj, edhe sikur shtëpitë e arat të jenë fryt i shtypjes së të tjerëve, prapëseprapë ato, thotë, do të mbeten shkretë, pa banorë, dhe nuk do të sjellin asnjë dobi për ata që veprojnë me ligësi, sepse zemërimi i drejtë i Perëndisë derdhet mbi ta. Kështu, në çdo mënyrë, lakmia nuk sjell asnjë fitim.

Dhe ta shohim edhe në një dritë tjetër: nuk vlen asgjë, sepse jeta e njeriut, siç thotë, nuk vjen prej pasurive të tij, edhe kur ai ka me tepricë. Dhe kjo është qartë e vërtetë, sepse kohëzgjatja e jetës së njeriut nuk shtohet në përpjesëtim me pasurinë e tij, as gjatësia e jetës së tij nuk shkon krah për krah me fitimet e tij të paudhëra. Dhe këtë Shpëtimtari na e ka treguar qartë e haptas, duke ia shtuar në mënyrë të përsosur këtë shëmbëlltyrë arsyetimit të tij të mëparshëm. «Sepse toka, tha, e një njeriu të pasur dha të korra të bollshme.» Shqyrtoje me përpikëri, që të mahnitesh me artin e bukur të kësaj fjale. Sepse Ai nuk na tregoi një pronë ku vetëm një pjesë dha të korra të bollshme, por e gjitha ishte pjellore për të zotin, duke treguar kështu se sa e madhe ishte pasuria e tij. E ngjashme me këtë është ajo pjesë e njërit prej apostujve të shenjtë: «Ja, paga e punëtorëve që korrën arat tuaja, të cilën ua mbajtët me hile, thërret; dhe lutjet e atyre që korrën kanë hyrë në veshët e Zotit Savaoth.» Shpëtimtari, pra, tha se e gjithë prona e tij dha të korra të bollshme.

Ç'bën, pra, i pasuri, i rrethuar nga një bollëk bekimesh të panumërta? Në ankth e shqetësim, thotë fjalët e varfërisë. «Ç'të bëj, thotë?» Njeriu që nuk ka gjërat e nevojshme e përsërit vazhdimisht këtë gjuhë të mjerë; por ja, këtu një njeri me pasuri të pakufishme përdor po ato fjalë. Vendosi, pra, të ndërtonte hambarë më të gjerë; kishte ndër mend të gëzonte vetëm për vete ato të ardhura që do t'i mjaftonin një qyteti plot me banorë. Nuk shikon nga e ardhmja; nuk ngre sytë drejt Perëndisë; nuk e quan të vlefshme të fitojë për mendjen ato thesare që janë lart në qiell; nuk ushqen dashuri për të varfrit, as nuk dëshiron nderin që fitohet prej saj; nuk ndien dhembshuri për vuajtjen, ajo nuk i shkakton kurrfarë dhimbjeje, as nuk ia zgjon mëshirën. Dhe ajo që është edhe më e paarsyeshme, ai vetë ia cakton vetes kohëzgjatjen e jetës, sikur edhe këtë ta korrte nga toka; sepse thotë: «Do t'i them vetes: Shpirt, ke të mira të grumbulluara për shumë vjet; ha, pi, gëzohu.» «Por, o njeri i pasur, mund të thotë dikush, ke vërtet hambarë për frytet e tua, po nga do t'i marrësh vitet e shumta? Sepse me urdhrin e Perëndisë jeta jote shkurtohet. Sepse Perëndia, siç na thuhet, i tha: I marrë, këtë natë do të ta kërkojnë shpirtin. Po ato që përgatite, të kujt do të jenë?»

Është e vërtetë, pra, se jeta e njeriut nuk vjen prej pasurive të tij, edhe kur ai ka me tepricë; por fort i lumtur dhe me shpresë të lavdishme është ai që është i pasur ndaj Perëndisë. Dhe cili është ai? Kuptohet, ai që nuk e do pasurinë, por më tepër virtytin, dhe që i mjaftojnë pak gjëra; ai që e ka dorën e hapur për nevojat e skamnorëve, që lehtëson hidhërimet e atyre që janë në varfëri, sipas mundësive të tij dhe deri në kufi të fuqisë së tij. Është ai që mbledh në hambarët që janë lart dhe grumbullon thesare në qiell. I tilli do të gjejë kamatën e virtytit të tij dhe shpërblimin e jetës së tij të drejtë e të paqortueshme; Krishti do ta bekojë, nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin i qoftë lavdi e pushtet Perëndisë Atë, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.