Lluka 12:22-31

«12:22-31. Edhe u tha nxënësve të tij: Prandaj po ju them, mos u shqetësoni për jetën tuaj, se ç'do të hani, as për trupin tuaj, se ç'do të vishni. Sepse jeta është më shumë se ushqimi, dhe trupi më shumë se veshja. Vështroni korbat, se as mbjellin, as korrin, e nuk kanë as qilar, as hambar, dhe Perëndia i ushqen. Sa më të vlefshëm jeni ju se shpendët! Edhe cili prej jush, duke u shqetësuar, mund t'i shtojë shtatit të vet një kut? Nëse, pra, nuk mund të bëni as atë që është më e vogla, përse shqetësoheni për gjërat e tjera? Vështroni zambakët, si rriten: nuk mundohen, as nuk tjerrin; por po ju them se as Solomoni, në gjithë lavdinë e tij, nuk qe veshur si ndonjë prej tyre. Në qoftë, pra, se Perëndia e vesh kështu barin, që sot është në fushë e nesër hidhet në furrë, sa më tepër do t'ju veshë ju, o ju besimpakë? Edhe mos kërkoni se ç'do të hani ose ç'do të pini, as mos u lëkundni në mendjen tuaj; sepse gjithë këto i kërkojnë kombet e botës; por Ati juaj e di se keni nevojë për to. Por kërkoni mbretërinë e tij, dhe gjithë këto do t'ju shtohen.»

Ligji i Moisiut u caktua për israelitët, që t'i udhëhiqte drejt gjithçkaje që duhej të bënin, dhe që t'u shpaloste qartë çdo gjë që u sillte dobi. Dhe këtë e mbanin për gëzimin më të madh, duke thënë: «Lum bijtë e Israelit, sepse na u bënë të njohura gjërat që i pëlqejnë Zotit.» Por unë pohoj se ne mund t'i përdorim këto fjalë edhe më me vend e më përshtatshëm, sepse nuk qe një profet, as një engjëll, ai që na foli, por vetë Biri, po ai që është Zot i engjëjve të shenjtë dhe i profetëve. Dhe këtë na e mëson qartë Pavli i urtë, shërbëtori i mistereve të tij, duke shkruar kështu: «Perëndia, i cili në kohët e lashta u foli etërve në shumë pjesë e në shumë mënyra me anë të profetëve, në këto ditë të fundit na foli neve me anë të Birit, që e caktoi Trashëgimtar të gjithçkaje, dhe përmes të cilit bëri edhe botët.» Lum, pra, ne, sepse ai vetë na mëson vullnetin e tij të mirë e shpëtues, që na udhëheq drejt çdo përpjekjeje të virtytshme, që, pasi të kemi jetuar kështu një jetë të denjë për t'u marrë shembull, siç u ka hije të zgjedhurve, të mbretërojmë bashkë me të.

Vëreni, pra, me sa kujdes e me sa mjeshtëri të madhe i formon jetët e apostujve të shenjtë, për t'i çuar drejt përsosmërisë shpirtërore. Por bashkë me ta na bën dobi edhe neve, sepse do që gjithë njerëzimi të shpëtohet dhe të zgjedhë jetën e urtë e më të përkryer. Për këtë arsye i bën të heqin dorë nga shqetësimi i tepërt, dhe nuk i lejon të rropaten me një punë të mundimshme e të ngutshme, nga dëshira për të grumbulluar më tepër se ç'kanë nevojë; sepse në këto gjëra teprica nuk i shton asgjë dobisë sonë. «Mos u shqetësoni, pra, thotë ai, për jetën tuaj, se ç'do të hani, as për trupin tuaj, se ç'do të vishni. Sepse jeta është më shumë se ushqimi, dhe trupi më shumë se veshja.» Ai nuk tha thjesht «Mos u shqetësoni», por shtoi «për jetën tuaj», domethënë: mos i kushtoni asnjë kujdes të imtë këtyre gjërave, por vërini gjithë zellin tuaj në gjëra shumë më të rëndësishme. Sepse jeta, vërtet, ka më shumë rëndësi se ushqimi, dhe trupi se veshja. Prandaj, meqë mbi ne rëndon një rrezik që prek edhe jetën edhe trupin, dhe meqë dhembje e ndëshkim janë caktuar kundër atyre që nuk duan të jetojnë me drejtësi, le të lihet mënjanë çdo shqetësim për veshjen e ushqimin.

Për më tepër, sa e turpshme është që ata që e duan virtytin, ndjekës të zellshëm të atyre virtyteve burrërore që janë të shkëlqyera e të pëlqyera nga Perëndia, të dehen pas rrobave të bukura si fëmijët, e të vrapojnë pas gostive të kushtueshme! Sepse pas këtyre vjen menjëherë edhe një turmë e egër epshesh të tjera, dhe pasoja është shkëputja prej Perëndisë; sepse është shkruar: «Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë.» Dhe përsëri: «A nuk e dini se dashuria për botën është armiqësi me Perëndinë?» Prandaj detyra jonë është të rrimë larg çdo dëshire të kësaj bote, dhe përkundrazi të kënaqemi me ato gjëra që i pëlqejnë Perëndisë.

Por ndoshta do t'i përgjigjeni kësaj: «Kush, pra, do të na japë të nevojshmet e jetës?» Dhe përgjigjja jonë ndaj kësaj le të jetë kjo: Zoti është i denjë të besohet; ai jua premton qartë këtë, dhe me anë të gjërave të vogla ju jep siguri të plotë se do të jetë i vërtetë edhe në ato të mëdha. «Vështroni, thotë ai, korbat: as mbjellin, as korrin, nuk kanë as qilar, as hambar, dhe Perëndia i ushqen.» Sepse, ashtu siç na mësoi ta përçmojmë edhe vetë vdekjen kur na forconte për qëndresë shpirtërore, duke thënë: «Mos u frikësoni nga ata që vrasin trupin, por nuk mund të vrasin shpirtin»; dhe po ashtu, për t'jua bërë të qartë providencën e tij, përdori si dëshmi gjëra krejt pa vlerë, duke thënë: «A nuk shiten dy harabela për një grosh? Dhe asnjë prej tyre nuk bie përtokë pa Atin tuaj; edhe qimet e kokës suaj janë të gjitha të numëruara. Mos u frikësoni, pra, sepse ju vleni më shumë se shumë harabela»; kështu edhe këtu, nga shpendët dhe lulet e fushës, ai ngulit tek ju një besim të fortë e të palëkundur. Dhe aspak nuk na lejon të dyshojmë se me siguri do të na dhurojë mëshirën e tij, e do të shtrijë dorën e tij ngushëlluese, për të na dhënë mjaftueshëm në çdo gjë. Për më tepër, është gjë shumë e keqe që, ndërsa ata që janë vënë nën zgjedhën e skllavërisë trupore mbështeten te zotërinjtë e tyre, si të mjaftueshëm për t'u siguruar ushqim e veshje, ne nuk pranojmë të mbështetemi te Perëndia i tërëfuqishëm, kur ai na premton të nevojshmet e jetës.

E ç'dobi ka fare të jetuarit në luks? Apo, më saktë, a nuk sjell me vete shkatërrim të plotë? Sepse, me siguri, bashkë me kënaqësitë e shfrenuara hyjnë shpejt poshtërsitë e epshit dhe sulmet e dëshirave të ulëta e të përbuzura, gjëra që, kur afrohen, është e vështirë t'i luftosh. Edhe të veshurit me rroba të shkëlqyera nuk sjell asnjë dobi. «Vështroni, thotë ai, zambakët, si rriten. Nuk mundohen, as nuk tjerrin. Po ju them se as Solomoni, në gjithë lavdinë e tij, nuk qe veshur si ndonjë prej tyre.» Edhe kjo është e vërtetë: sepse si te zambakët, ashtu edhe te lulet e tjera që mbijnë nëpër fusha, shkëlqimi i ngjyrave ka një bukuri të admirueshme, si nga larmia e nuancave, ashtu edhe nga shumëllojshmëria e renditjes, ndërsa xixëllojnë në purpurin e tyre të natyrshëm ose ndriçojnë me shkëlqimin e ngjyrave të tjera; por gjithçka që bën arti i njeriut për t'i imituar ato, qoftë me mjeshtërinë e piktorit, qoftë me qëndisje, mbetet krejt larg realitetit; edhe sikur të dalë e suksesshme si vepër arti, mezi i afrohet së vërtetës.

Në qoftë, pra, se këto paraqitje të bëra me art janë kaq më poshtë se lavdia e zambakut dhe se ngjyrat e bukura të luleve të tjera, si të mos jetë e vërtetë që as Solomoni, ndonëse mbret kaq i madhërishëm, në gjithë lavdinë e tij nuk qe veshur si ndonjë prej tyre? I kotë është, pra, mundimi ynë për rroba të bukura. Njerëzve të arsyeshëm u mjafton që veshja e tyre, e tillë sa e kërkon nevoja, të jetë e hijshme dhe e lehtë për t'u siguruar, dhe bashkë me të, aq ushqim sa vetëm plotëson kërkesat e natyrës. Shenjtorëve le t'u mjaftojë gostia e tyre në Krishtin: një gosti shpirtërore, hyjnore e mendore, dhe lavdia që do të pasojë. «Sepse ai do ta shndërrojë trupin e përuljes sonë, që t'i përngjajë trupit të lavdisë së tij»; dhe, siç thotë ai vetë: «Do të shkëlqejnë si dielli në lavdinë e Atit të tyre.» Cilat rroba, pra, nuk i kalon në shkëlqim madhështia që gjendet në Krishtin?

Nga një anë tjetër, nuk u kishte hije atyre që do të bëheshin figura e shembulli i sjelljes së shenjtë për të tjerët, të binin vetë pakujdesshëm në ato gjëra që, sapo të bëheshin mësues të botës, do të duhej t'i paralajmëronin të tjerët t'i braktisnin. Edhe do të ishte dëm jo i vogël si për zellin e tyre, ashtu edhe për dobinë e predikimit të tyre të shenjtë, që nxënësit të ngarkoheshin me kujdesin për punët e kësaj bote. Përkundrazi, detyra e tyre ishte që, me mendje të vendosur, t'i shpërfillnin krejt gjëra të tilla, dhe thjesht e me zell të kujdeseshin për fitoret apostolike. Pikërisht për këtë arsye, me shumë të drejtë, ai dënon haptas ndjekjen e gjërave të përkohshme: «sepse kombet e botës, thotë ai, i kërkojnë ato»; dhe i ngre drejt bindjes së palëkundur se, me siguri e në çdo rrethanë, do të kenë mjaftueshëm, sepse Ati i tyre e di mirë se për ç'gjëra kanë nevojë, po ai që është në qiell. Dhe në çastin më të përshtatshëm e quan Atë, që ata të dinë se ai nuk do t'i harrojë fëmijët e vet, por do të jetë i mirë e i dashur me ta.

Le të kërkojmë, pra, jo ushqim të panevojshëm e të tepërt, por gjithçka që çon drejt shpëtimit të shpirtit; jo rroba me çmim të lartë, por si ta shpëtojmë trupin tonë nga zjarri e nga gjyqi. Dhe këtë le ta bëjmë, duke kërkuar mbretërinë e tij, madje gjithçka që do të na ndihmojë të bëhemi pjesëtarë të mbretërisë së Krishtit: nëpërmjet të cilit e bashkë me të, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.