Lluka 12:32-34

«12:32-34. Mos ki frikë, o grigjë e vogël, sepse Atit tuaj i pëlqeu t'ju japë mbretërinë. Shitni pasuritë tuaja dhe jepni lëmoshë; bëni për vete qese që nuk vjetrohen dhe një thesar në qiell që nuk mbaron, ku as vjedhësi nuk afrohet, as tenja nuk e prish. Sepse atje ku është thesari juaj, atje do të jetë edhe zemra juaj.»

Përsëri Shpëtimtari denjon të na dhurojë një udhë drejt jetës së përjetshme dhe të na hapë gjerësisht derën e shpëtimit, që, teksa ecim nëpër të dhe e stolisim shpirtin me çdo virtyt, të arrijmë në qytetin e epërm, për të cilin dëshmoi edhe profeti Isaia, duke thënë: «Sytë e tu do të shohin Jerusalemin, qytetin e begatë, madje tendat që nuk lëkunden.» Sepse e palëvizshme është banesa që gjendet në qiell, dhe gëzim i pambarim u takon atyre që banojnë në të. Na tregon vetë edhe se ç'udhë është ajo që na shpie atje, duke thënë: «Mos ki frikë, o grigjë e vogël, sepse Atit tuaj i pëlqeu t'ju japë mbretërinë.» Kjo, pra, është vërtet ngushëllim shpirtëror dhe udha që na shpie te një besim i patundur.

Megjithatë, mendoj se më parë duhet t'ju tregoj arsyen përse Shpëtimtari tha fjalë të tilla; sepse kështu kuptimi i plotë i pjesës që kemi përpara do t'u bëhet më i qartë dëgjuesve. Duke u mësuar, pra, nxënësve të vet të mos e lakmojnë pasurinë, ai i largon njëherësh nga shqetësimi për këtë botë, nga mundimet e kota, nga luksi e nga shkëlqimi i veshjeve, si dhe nga çdo zakon i keq që vjen pas këtyre gjërave. Përkundrazi, i nxit që me guxim të përpiqen me zell për ato gjëra që janë të mira e më të larta, duke thënë: «Mos u shqetësoni për jetën tuaj, se ç'do të hani, as për trupin tuaj, se ç'do të vishni; sepse jeta është më shumë se ushqimi dhe trupi më shumë se veshja.» Dhe i shtoi kësaj se «Ati juaj që është në qiej e di se këto gjëra ju duhen.» Dhe, si të thuash, ai shpalli një ligj të përgjithshëm, të dobishëm e të nevojshëm për shpëtimin, jo vetëm për apostujt e shenjtë, por për të gjithë ata që banojnë mbi dhe: njerëzit duhet të kërkojnë mbretërinë e tij, të bindur se ajo që ai u jep do të jetë e mjaftueshme, kështu që të mos kenë nevojë për asgjë. Sepse ç'thotë ai? «Mos ki frikë, o grigjë e vogël.» Dhe me fjalët «Mos ki frikë» ai nënkupton se ata duhet të besojnë se, sigurisht dhe pa asnjë dyshim, Ati i tyre qiellor do t'u japë mjetet e jetesës atyre që e duan. Ai nuk do t'i lërë pas dore të vetët; përkundrazi, do t'ua hapë dorën e tij, që përherë e mbush gjithësinë me mirësi.

Dhe cila është prova e këtyre gjërave? «Atit tuaj, thotë ai, i pëlqeu t'ju japë mbretërinë.» Dhe ai që jep gjëra kaq të mëdha e të çmuara, që dhuron mbretërinë e qiejve, si mund të ngurrojë të tregohet i mirë me ne, ose si nuk do të na japë ushqim e veshje? Sepse cila e mirë e kësaj bote është e barabartë me mbretërinë e qiejve? Ose çfarë meriton të krahasohet me ato bekime që Perëndia do të dhurojë, të cilat as mendja nuk mund t'i rrokë, as fjalët nuk mund t'i përshkruajnë? «Sepse sy nuk ka parë, as vesh nuk ka dëgjuar, as nuk kanë hyrë në zemrën e njeriut ato gjëra që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan.» Kur lëvdoni pasurinë tokësore dhe mahniteni nga pushteti i kësaj bote, të gjitha këto s'janë asgjë përballë asaj që na është ruajtur. «Sepse çdo mish, thotë, është bar, dhe gjithë lavdia e njeriut si lulja e barit.» Dhe po të flisni për begatinë e përkohshme, për luksin e për gostitë, prapëseprapë «bota, thotë, po shkon, edhe dëshira e saj.» Prandaj gjërat që janë prej Perëndisë e kalojnë pakrahasueshëm çdo gjë që zotëron kjo botë. Nëse, pra, Perëndia ua dhuron mbretërinë e qiejve atyre që e duan, si mund të mos pranojë t'u japë ushqim e veshje?

Dhe këta që janë mbi dhe ai i quan «grigjë e vogël». Sepse ne jemi më poshtë se moria e engjëjve, të cilët janë të panumërt dhe që me fuqinë e tyre i tejkalojnë pakrahasueshëm gjërat tona të vdekshme. Edhe këtë na e ka mësuar vetë Shpëtimtari, në atë shëmbëlltyrë të Ungjijve, të hartuar aq bukur për mësimin tonë; sepse ai tha: «Cili prej jush, që ka njëqind dele dhe njëra prej tyre humbet, nuk i lë të nëntëdhjetë e nëntat në male e shkon të kërkojë atë që humbi? Dhe, po ta gjejë, me të vërtetë po ju them se do të gëzohet për të më shumë se për të nëntëdhjetë e nëntat që nuk humbën.» Vër re, pra, se ndërsa numri i qenieve të arsyeshme të krijuara arrin dhjetë herë dhjetë, grigja që është mbi dhe s'është veçse si një nga njëqind. Por, ndonëse është e vogël si nga natyra, ashtu nga numri e nga dinjiteti, në krahasim me ushtritë e panumërta të frymërave që janë lart, prapëseprapë mirësia e Atit, që tejkalon çdo përshkrim, i ka dhënë edhe asaj pjesën e atyre frymërave të epërme, dua të them mbretërinë e qiejve; sepse kjo leje i jepet kujtdo që dëshiron ta arrijë.

Se me ç'mjete mund ta arrijmë atë, e mësojmë nga fjalët e Shpëtimtarit; sepse ai thotë: «Shitni ç'keni dhe jepni lëmoshë.» Kjo ndoshta është një urdhërim i rëndë e i vështirë për t'u përballuar nga të pasurit; sepse edhe vetë ka thënë diku: «Sa vështirë do të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë ata që kanë pasuri!» E megjithatë, urdhërimi nuk është i pamundur për ata që kanë mendje të përsosur. Sepse, ejani, le t'u drejtoj disa fjalë atyre që janë të pasur. Shkëputni pak vëmendjen nga këto gjëra të përkohshme; pushoni së menduari tepër për këtë botë; ngulni syrin e mendjes te bota që do të vijë; sepse ajo zgjat gjatë, kurse kjo është e kufizuar dhe e shkurtër; koha e jetës së secilit këtu është caktuar me masë, ndërsa jeta e tij në botën që vjen është e paprishshme dhe e qëndrueshme. Le të jetë, pra, i patundur zelli ynë për gjërat që do të vijnë; le ta ruajmë si thesar shpresën e asaj që do të jetë; le t'i mbledhim që tani për vete ato gjëra me të cilat, edhe atëherë, do të quhemi të denjë për dhuratat që jep Perëndia.

Por, që të bindemi të kujdesemi siç duhet për shpirtrat tanë, ejani, ta shqyrtojmë çështjen mes nesh sipas llogarive të zakonshme të njerëzve. Le të themi se dikush prej nesh do të donte të shiste një arë pjellore e frytdhënëse, ose, po deshët, një shtëpi të ndërtuar shumë bukur; dhe dikush prej jush, që kishte mjaft ar e mjaft argjend, do t'i lindte dëshira ta blinte. A nuk do të ndiente gëzim kur ta blinte, a nuk do t'i jepte me dëshirë paratë që i mbante të ruajtura në arkat e tij, madje a nuk do të merrte hua edhe para të tjera për t'i shtuar mbi ato që kishte? Për këtë, mendoj, nuk mund të ketë dyshim, as se ai do të ndiente kënaqësi t'i jepte; sepse pazari nuk do t'i sillte humbje, përkundrazi, pritja e fitimeve të ardhshme do ta bënte të ngazëllehej nga gëzimi. Ajo që po them tani i ngjan disi kësaj. Perëndia i të gjithëve ju ofron t'ju shesë parajsën. Atje do të korrni jetën e përjetshme, gëzim të pambarim, një banesë të nderuar e të lavdishme. Sapo të jeni atje, do të jeni me të vërtetë të lumtur dhe do të mbretëroni bashkë me Krishtin. Afrohuni, pra, me zjarr; bleni pronën; me këto gjëra tokësore fitoni gjëra të përjetshme; jepni atë që nuk qëndron dhe fitoni atë që është e sigurt; jepni këto gjëra tokësore dhe fitoni atë që është në qiell; jepni atë që doemos do ta lini, qoftë edhe kundër dëshirës, që të mos i humbni gjërat e ardhshme; jepini hua Perëndisë pasurinë tuaj, që të bëheni vërtet të pasur.

Edhe mënyrën se si t'ia japim hua, na e mëson më pas, duke thënë: «Shitni pasuritë tuaja dhe jepni lëmoshë; bëni për vete qese që nuk vjetrohen dhe një thesar që nuk mbaron, të përjetshëm, në qiell.» Të njëjtën gjë na e mëson edhe i lumi David në Psalmet, ku thotë, i frymëzuar, për çdo njeri të mëshirshëm e të mirë: «Shpërndau e u dha të varfërve, dhe drejtësia e tij ruhet përjetë.» Sepse pasuria e kësaj bote ka shumë armiq: vjedhësit janë të shumtë dhe kjo botë e jona është plot me shtypës; disa prej tyre e kanë zakon të plaçkitin fshehtazi, kurse të tjerë përdorin dhunë dhe ua rrëmbejnë atë edhe atyre që u bëjnë qëndresë. Por pasurinë që ruhet lart në qiell, askush nuk mund ta dëmtojë; sepse Rojtar i saj është Perëndia, që nuk fle.

Për më tepër, është krejt e paarsyeshme që, ndërsa shpesh ua besojmë pasurinë tonë tokësore njerëzve të ndershëm dhe nuk kemi asnjë frikë se mos na vjen ndonjë dëm nga besimi te ndershmëria e atyre që e marrin, nuk duam t'ia besojmë Perëndisë, i cili i merr prej nesh këto gjëra tokësore, si të thuash, porsi hua, dhe premton të na japë gjëra të përjetshme, madje me kamatë. «Masë të mirë, thotë, të ngjeshur, që rëndon peshoren e që derdhet përmbi, do t'ju japin në gji.» Edhe kur masa derdhet përmbi, kjo është provë e drejtpërdrejtë e begatisë së saj të madhe. Larg qoftë, pra, kjo pasuri e dhënë pas kënaqësive, kjo nënë e epsheve të ulëta, kjo nxitëse e ndyrësisë mishore, kjo mike e lakmisë, kjo shkaktare e mburrjes; e cila, sikur me pranga të pazgjidhshme, e lidh mendjen e njeriut në llastim e në plogështi ndaj çdo gjëje të mirë, dhe ngre, si të thuash, një qafë të ngurtë e kryelartë kundër Perëndisë; sepse nuk i nënshtrohet asaj zgjedhe që do ta çonte drejt përshpirtshmërisë. Jini, pra, të butë e të mëshirshëm, të gatshëm për të dhënë e të sjellshëm. Sepse i vërtetë është Zoti, që thotë: «Atje ku është thesari juaj, atje është edhe zemra juaj.» Sepse gjithë zelli i atyre që i çmojnë këto gjëra të përkohshme është përqendruar te ato, kurse ata që dëshirojnë atë që është në qiell, atje e drejtojnë syrin e mendjes. Jini, pra, siç thashë, të dashur me shokët tuaj dhe të mëshirshëm. Edhe i lumi Pavël më bën t'ju flas, atje ku shkruan: «Porositi ata që janë të pasur në këtë botë të mos mbajnë mendje të lartë, as të mos i lidhin shpresat te pasuria, ku s'ka asgjë të sigurt, por te Perëndia, që na jep gjithçka me bollëk për ta gëzuar; të bëjnë të mira, të jenë të pasur në vepra të mira, bujarë e të gatshëm për të ndarë me të tjerët, duke grumbulluar për vete një thesar që do të jetë themel i mirë për atë që do të vijë, që të rrokin jetën e vërtetë.» Këto janë gjërat që, po t'i zbatojmë me zell, do të bëhemi trashëgimtarë të mbretërisë së qiejve, nëpërmjet Krishtit; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.