Lluka 12:49-53

«12:49-53. Erdha të hedh zjarr mbi dhe; e ç'dua unë, në qoftë se është ndezur tashmë? Dhe kam një pagëzim për t'u pagëzuar; e sa i ngushtuar jam, derisa të kryhet! Pandehni se erdha të jap paqe mbi dhe? Jo, po ju them, por përçarje. Sepse që tani e tutje do të jenë pesë veta të përçarë në një shtëpi: tre kundër dyve, edhe dy kundër treve. I ati do të përçahet kundër të birit, edhe i biri kundër të atit; e ëma kundër së bijës, edhe e bija kundër së ëmës; vjehrra kundër së resë, edhe reja kundër së vjehrrës.»

Perëndia At, për shpëtimin e të gjithëve, na dërgoi Birin nga qielli. Sepse israelitëve, në të vërtetë, u dha ligjin që t'u shërbente si ndihmës, sipas Shkrimit; dhe u foli me anë të profetëve të shenjtë ato gjëra që u vlenin për shpëtimin, duke u premtuar çlirimin që vjen nëpërmjet Krishtit. Por kur erdhi koha në të cilën do të përmbusheshin ato që qenë profetizuar që moti, Ai që është Perëndi e Zot shkëlqeu mbi ne. Dhe shkakun e kësaj na e tregon me këto fjalë: «Erdha të hedh zjarr mbi dhe; e ç'dua unë, në qoftë se është ndezur tashmë?» Ejani, pra, të shqyrtojmë ç'natyrë ka ky zjarr për të cilin flet këtu. A u vlen atyre që janë mbi dhe? A është për shpëtimin e tyre? Apo i mundon njerëzit dhe u sjell humbjen, si ai zjarr që është përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij?

Pohojmë, pra, se zjarri që dërgohet prej Krishtit është për shpëtimin dhe dobinë e njerëzve; Perëndia bëftë që zemrat tona të mbushen të gjitha me të. Sepse zjarri këtu, po e them, është lajmi shpëtimtar i Ungjillit dhe fuqia e urdhërimeve të tij; prej të cilit ne të gjithë mbi dhe ndizemi për një jetë përshpirtërie dhe bëhemi «të zjarrtë në frymë», siç e thotë i lumi Pavli; sepse ishim, si të thuash, të ftohtë e të vdekur nga mëkati dhe në padije për Atë që nga natyra dhe vërtet është Perëndi. Përveç kësaj, bëhemi edhe pjesëtarë të Frymës së Shenjtë, e cila është si zjarr brenda nesh. Sepse jemi pagëzuar me zjarr dhe me Frymën e Shenjtë. Dhe rrugën për atje e kemi mësuar nga ç'na thotë Krishti; dëgjoni fjalët e tij: «Me të vërtetë po ju them, se po të mos lindë njeriu nga uji dhe nga fryma, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.»

Veç kësaj, Shkrimi i frymëzuar nga Perëndia e ka zakon që nganjëherë fjalët hyjnore e të shenjta t'i quajë zjarr, si edhe veprimin e fuqinë që vjen prej Frymës së Shenjtë, me anë të së cilës bëhemi, siç thashë, «të zjarrtë në frymë». Sepse njëri prej profetëve të shenjtë foli kështu, sikur të fliste vetë Perëndia, për Krishtin, Shpëtimtarin tonë të përbashkët: «Zoti, që ju kërkoni, do të vijë befas në tempullin e tij, Engjëlli i besëlidhjes, që ju dëshironi; ja, po vjen, thotë Zoti. E kush do ta durojë ditën e ardhjes së tij? Ose kush do të qëndrojë kur ta shohë? Sepse ja, po vjen si zjarri i furrës dhe si squfuri i rrobalarësit. Dhe do të rrijë ulur, si ai që e shkrin dhe e pastron argjendin e arin.» Me tempullin këtu ai nënkupton trupin, vërtet të shenjtë e të papërlyer, që lindi prej Virgjëreshës së shenjtë, nga Fryma e Shenjtë, me fuqinë e Atit. Sepse kështu iu tha Virgjëreshës së bekuar: «Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ty, dhe fuqia e Më të Lartit do të të mbulojë me hije.» Dhe e quan Engjëllin e besëlidhjes, sepse na e bën të njohur dhe na e sjell vullnetin e mirë të Atit. Sepse ai vetë na tha: «Gjithçka që dëgjova prej Atit, jua bëra të njohur.» Edhe profeti Isaia kështu shkruan për të: «Një Fëmijë na lindi, po, një Bir na u dha; dhe sundimi do të jetë mbi supin e tij; dhe emri i tij do të quhet Engjëlli i këshillit të madh.» Prandaj, ashtu si ata që dinë të pastrojnë arin e argjendin shkrijnë me zjarr zgjyrën që kanë brenda, po ashtu edhe Shpëtimtari i të gjithëve, me mësimet e Ungjillit e në fuqinë e Frymës, pastron mendjen e të gjithë atyre që kanë besuar në të.

Për më tepër, profeti Isaia tha edhe se «e pa Zotin Savaoth të ulur mbi një fron të lartë e të ngritur, dhe rreth tij rrinin serafimët, që e lëvdonin. Atëherë tha me vete: Mjerë unë mëkatar, sepse po pendohem; unë, që jam njeri me buzë të papastra dhe banoj mes një populli me buzë të papastra, pashë me sytë e mi Mbretin, Zotin Savaoth.» Por i shton kësaj se «njëri prej serafimëve u dërgua tek unë, dhe në dorë kishte një thëngjill të ndezur, që e kishte marrë me mashë nga altari; dhe me të më preku gojën e tha: Ja, ky të preku buzët, dhe do të t'i heqë mëkatet e do të të pastrojë nga paudhësitë.» Çfarë kuptimi t'i japim, pra, thëngjillit që i preku buzët profetit dhe e pastroi nga çdo mëkat? Është, sheshit, lajmi i shpëtimit dhe rrëfimi i besimit në Krishtin; dhe kushdo që e pranon me gojën e vet, pastrohet menjëherë e krejtësisht. Dhe për këtë Pavli na siguron kështu: «se, po të rrëfesh me gojën tënde se Jisui është Zot, dhe të besosh në zemrën tënde se Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, do të shpëtohesh.»

Themi, pra, se fuqia e lajmit hyjnor i ngjan një thëngjilli të ndezur dhe zjarrit. Dhe Perëndia i të gjithëve i tha diku profetit Jeremia: «Ja, fjalët e mia në gojën tënde i bëra zjarr, dhe këtë popull dru, dhe ai do t'i përpijë.» Dhe përsëri: «A nuk janë fjalët e mia si zjarr që digjet, thotë Zoti?» Me të drejtë, pra, na tha Zoti ynë Jisu Krisht: «Erdha të hedh zjarr mbi dhe; e ç'dua unë, në qoftë se është ndezur tashmë!» Sepse tashmë disa nga turma e hebrenjve kishin besuar në të, dhe frytet e tyre të para qenë nxënësit hyjnorë; dhe zjarri, sapo u ndez, do të përfshinte së shpejti gjithë botën, posa gjithë ekonomia hyjnore të kishte arritur në plotësimin e vet, domethënë sapo Ai të kishte duruar mundimin e tij të çmuar mbi kryq dhe të kishte urdhëruar që të pushonin prangat e vdekjes. Sepse ditën e tretë u ngjall prej së vdekurish.

Dhe këtë na e mëson duke thënë: «Por kam një pagëzim për t'u pagëzuar, dhe sa i ngushtuar jam, derisa të kryhet!» Me pagëzimin e tij nënkupton vdekjen e tij në mish; dhe kur thotë se është i ngushtuar prej saj, do të thotë se ishte i trishtuar e i tronditur, derisa ajo të kryhej. Sepse ç'do të ndodhte kur të kryhej? Që lajmi shpëtimtar i Ungjillit, që tani e tutje, të mos shpallej më vetëm në Jude, por tani të përhapej edhe në mbarë botën. Këtë lajm, duke e krahasuar me zjarrin, e pati ndër mend kur tha: «Erdha të hedh zjarr mbi dhe.» Sepse para kryqit të çmuar dhe ngjalljes së tij prej së vdekurish, për urdhërimet e tij dhe lavdinë e mrekullive të tij hyjnore flitej vetëm në Jude. Por meqë Israeli mëkatoi kundër tij, sepse vranë Kryeprijësin e Jetës, për sa qe në dorën e tyre, ndonëse Ai u ngjall duke plaçkitur varrin: atëherë menjëherë u dha urdhër apostujve të shenjtë me këto fjalë: «Shkoni, bëni nxënës gjithë kombet, duke i pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Frymës së Shenjtë, dhe duke i mësuar të zbatojnë gjithçka që ju kam urdhëruar.» Ja, pra, shihni si u përhap nëpër gjithë kombet ai zjarr i shenjtë e hyjnor me anë të predikuesve të shenjtë.

Dhe për apostujt e ungjillorët e shenjtë Krishti foli diku me anë të njërit prej profetëve: «Dhe atë ditë do të ndodhë që unë do t'i bëj krerët e mijërave të Judesë si një urë të ndezur ndër dru, dhe si një pishtar të zjarrtë ndër kallamishte; dhe do të përpijnë djathtas e majtas gjithë kombet përqark.» Sepse, si të thuash, si zjarr i gllabëruan gjithë kombet dhe u ushqyen me gjithë dheun, duke ndezur tërë banorët e tij, të cilët, siç thashë, ishin të ftohtë dhe kishin pësuar vdekjen e padijes e të mëkatit.

A do të donit t'i shihnit frytet e këtij zjarri hyjnor e mendor? Dëgjoni, pra, sërish fjalët e tij: «Apo pandehni se erdha të jap paqe mbi dhe? Jo, po ju them, por përçarje.» E megjithatë Krishti është paqja jonë, sipas Shkrimeve. «Ai e rrëzoi murin e ndarjes; i bashkoi të dy popujt në një njeri të ri, duke bërë kështu paqe, dhe i pajtoi të dy në një trup me Atin.» Ai i bashkoi gjërat e poshtme me ato të larta: si, pra, nuk erdhi të japë paqe mbi dhe? Ç'të themi, atëherë, për këto?

Paqja është gjë e nderuar dhe vërtet e shkëlqyer, kur jepet nga Perëndia. Sepse edhe profetët thonë: «Zot, na jep paqe, sepse ti na i ke dhënë të gjitha.» Por jo çdo paqe është domosdo pa të metë; ka nganjëherë, si të thuash, një paqe të pasigurt, e cila i ndan nga dashuria e Perëndisë ata që, pa arsyetim e pa shqyrtim, i japin asaj vlerë tepër të madhe. Për shembull: vendosmëria për të shmangur njerëzit e ligj dhe për të mos bërë paqe me ta, domethënë të mos pranosh të mendosh njësoj si ata, është gjë e dobishme e me leverdi për ne. Po ashtu, rruga e kundërt është e dëmshme për ata që kanë besuar në Krishtin dhe kanë arritur në njohjen e misterit të tij; për të tillët nuk ka dobi të duan të ndjekin të njëjtat mendime si ata që largohen nga udha e drejtë dhe kanë rënë në rrjetën e gabimit pagan, ose janë zënë në lakun e herezive të liga. Me këta është e nderuar të matesh, të rreshtosh vazhdimisht betejën kundër tyre dhe të krenohesh që mban mendime të kundërta; kështu që, edhe në qoftë se ati nuk beson, i biri mbetet pa faj kur e kundërshton dhe u bën ballë pikëpamjeve të tij. Po ashtu edhe i ati mbetet pa faj, në qoftë se ai beson e është besnik ndaj Perëndisë, kurse i biri është i pabindur e keqdashës dhe kundërshton lavdinë e Krishtit, po qe se e lë mënjanë dashurinë e natyrshme dhe e mohon si fëmijën e vet. Dhe i njëjti arsyetim vlen për nënën e të bijën, dhe për të renë e vjehrrën. Sepse është e drejtë që ata që janë në gabim të ndjekin ata që janë me mend të shëndoshë, e jo, përkundrazi, të tërhiqen ata që kanë zgjedhur të mbajnë mendime të drejta dhe që kanë njohuri të shëndoshë për lavdinë e Perëndisë.

Këtë Krishti na e ka shpallur edhe në një mënyrë tjetër: «Ai që do të atin ose të ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua; dhe ai që do të birin ose të bijën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua.» Kur, pra, të mohosh një atë tokësor për hir të përshpirtërisë sate ndaj Krishtit, atëherë do të fitosh si Atë, atë «që është në qiej». Dhe në qoftë se heq dorë nga një vëlla, sepse ai çnderon Perëndinë duke mos pranuar t'i shërbejë, Krishti do të të pranojë si vëllanë e tij; sepse, bashkë me të mirat e tjera, na e dha edhe këtë, kur tha: «Do t'ua shpall emrin tënd vëllezërve të mi.» Lëre nënën tënde sipas mishit dhe merr atë që është lart, Jerusalemin qiellor, «që është nëna jonë»; kështu do të gjesh një prejardhje të lavdishme e të fuqishme në familjen e shenjtorëve. Bashkë me ta do të jesh trashëgimtar i dhuratave të Perëndisë, të cilat as mendja nuk mund t'i rrokë, as gjuha nuk mund t'i tregojë. Qofshim edhe ne të denjë për to, me hirin dhe dashamirësinë e Krishtit, Shpëtimtarit të të gjithëve; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të, Perëndisë At i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.