Lluka 12:54-59

«12:54-59. Dhe u thoshte edhe turmave: Kur të shihni një re që ngrihet nga perëndimi, menjëherë thoni se po vjen shi; dhe kështu ndodh. Dhe kur fryn era e jugut, thoni se do të bëjë vapë; dhe kështu ndodh. O hipokritë! Dini të dalloni pamjen e qiellit e të tokës; si, pra, nuk dini të dalloni këtë kohë? Dhe pse nuk gjykoni edhe vetë se ç'është e drejtë? Sepse, ndërsa po shkon me atë që të ka ngritur padi, në udhë drejt të parit, përpiqu të shpëtosh prej tij, që të mos të tërheqë te gjykatësi, dhe gjykatësi të të dorëzojë te përmbaruesi, dhe përmbaruesi të të hedhë në burg. Po të them, nuk do të dalësh prej andej, derisa të kesh paguar edhe qindarkën e fundit.»

Ata mjekë që janë të përpiktë në artin e tyre dhe janë bërë të zotë me ushtrim të gjatë, i çlirojnë të sëmurët nga sëmundjet e tyre duke përdorur shumë lloje barnash, me ndihmën e të cilave qetësojnë ankthin e vuajtjeve njerëzore, e mbledhin nga çdo anë gjithçka që mund t'u bëjë dobi. Dhe pikërisht këtë e shohim të bëjë edhe Krishti, Shpëtimtari i të gjithëve: sepse ai është Mjeku i shpirtrave dhe na çliron nga sëmundjet e shpirtit. Sepse ai tha me anë të njërit prej profetëve të shenjtë: «Kthehuni, o bij që ktheheni, dhe do t'jua shëroj të çarat.» Dhe, duke e ditur këtë, profeti Jeremia ia drejtoi lutjet e veta me këto fjalë: «Shëromë, o Zot, edhe do të shërohem; shpëtomë, o Zot, edhe do të shpëtohem; sepse ti je lavdia ime.»

Vër re, pra, si na e përgatit barin e këshillimit: jo duke përdorur, siç bënte shpesh, fjalën e drejtpërdrejtë, por duke gërshetuar me të, si të thuash, figura të marra nga shembujt, që ta bënte edhe më të dobishme. Sepse u thirri turmave, duke thënë: «Kur shihni një re që ngrihet nga perëndimi, menjëherë thoni se po vjen shi; dhe kështu ndodh. Dhe kur fryn era e jugut, thoni se do të bëjë vapë; dhe kështu ndodh.» Sepse njerëzit e ngulin vëmendjen te gjëra të tilla dhe, prej vëzhgimit e përvojës së gjatë, parathonë kur do të bjerë shi ose kur do të shpërthejnë erëra të egra; dhe sidomos detarët i sheh njeriu shumë të zotë në këtë punë. Ashtu, pra, thotë ai, do t'u kishte hije atyre që dinë të llogarisin gjëra të këtilla dhe të parathonë, ndoshta, stuhitë që do të vijnë, ta ngulnin shikimin depërtues të mendjes edhe në gjërat me rëndësi. E cilat janë këto? Ligji e tregoi që më parë misterin e Krishtit: se ai, me siguri, do të shkëlqente në epokat e fundit të botës mbi banorët e tokës dhe do të pranonte të bëhej flijim për shpëtimin e të gjithëve. Sepse ai madje urdhëroi që një qengj të flijohej si parafigurë e tij nga mbrëmja, në orën e ndezjes së kandileve. Kështu do të kuptonim se, kur kjo botë, si dita, po i afrohej mbylljes së vet, do të plotësohej Mundimi i madh, i çmuar dhe vërtet shpëtues. Atëherë dera e shpëtimit do të hapej gjerësisht për ata që besojnë në të, e lumturia e bollshme do të ishte pjesa e tyre. Sepse edhe në Këngën e Këngëve e gjejmë Krishtin duke i thirrur nuses së përshkruar aty, e cila përfaqëson personin e Kishës, me këto fjalë: «Çohu, eja, e afërmja ime, pëllumbesha ime e bukur; sepse ja, dimri shkoi, dhe shiu iku, kaloi. Lulet duken mbi tokë; erdhi koha e krasitjes.» Siç thashë, pra, një farë qetësie pranverore do të lindte për ata që besojnë në të.

Por kundër atyre që, në ligësinë e tyre të madhe, e përçmuan mirësinë e tij dhe hodhën poshtë Shpëtimtarin, është caktuar zemërim dhe mjerim, dhe, si të thuash, një dimër mundimi e ndëshkimi, prej fryrjes së të cilit do të jetë e vështirë t'i shpëtosh. Sepse, siç thotë Psalmisti: «Zjarr, squfur dhe erë shakullore është pjesa e kupës së tyre.» E pse kështu? Sepse hodhën poshtë, siç thashë, hirin që vjen me anë të besimit; ndaj faji i mëkateve të tyre nuk mund të shlyhet, dhe duhet të mbajnë, siç e meritojnë, ndëshkimin që u takon atyre që e duan mëkatin. Sepse kështu, kur fliste për hebrenjtë, tha: «Me të vërtetë po ju them, se po të mos besoni se unë jam ai, do të vdisni në mëkatet tuaja.»

Dhe se profetët e bekuar e predikuan në shumë mënyra misterin e Krishtit, askush s'mund të dyshojë. Sepse njëri prej tyre flet kështu, si në personin e Perëndisë Atë: «Ja, unë vë në Sion një gur pengese dhe një shkëmb skandali; dhe kushdo që beson në të nuk do të turpërohet.» Sepse ata që janë në mëkatet e tyre janë plot turp. Kështu, diku thuhet për israelitët që shkelën ligjin e Moisiut: «Ashtu si turpi i vjedhësit kur kapet, kështu do të turpërohen bijtë e Israelit.» Por ata që janë në Krishtin me anë të besimit, duke i shpëtuar ndyrësive të mëkatit, jo vetëm që nuk janë plot turp, por kanë atë guxim që u ka hije atyre që janë të lirë.

Ishte, pra, detyra e tyre, po, detyra e tyre, thotë ai, meqë ishin të pajisur me mendje dhe të aftë të gjykonin pamjen e qiellit e të tokës, të shqyrtonin edhe gjërat e ardhshme dhe të mos i linin pa vënë re ato stuhi që vijnë pas kësaj bote. Sepse do të vijë era e jugut dhe shiu, domethënë mundimi i zjarrtë. Sepse era e jugut është e nxehtë, dhe dhënia e atij ndëshkimi është e rreptë dhe e pashmangshme, si shiu që bie mbi ata që i zë. Nuk duhet, pra, ta lënë kohën e shpëtimit të kalojë pa e vënë re, atë kohë kur erdhi Shpëtimtari ynë, kur njohuria e përsosur e së vërtetës arriti te njerëzimi dhe shkëlqeu hiri që pastron të ligjtë. Dhe kjo, jo me anë të ligjit, sepse ai «nuk përsosi asgjë», duke pasur vetëm parafigura e hije, por më tepër me anë të besimit në Krishtin, pa e hedhur poshtë ligjin, por duke e plotësuar me një shërbesë frymërore. Sepse Pavli shumë i urtë shkroi: «A e prishim, pra, ligjin me anë të besimit? Kurrsesi; përkundrazi, e forcojmë ligjin.» Sepse ne që drejtësohemi me anë të Krishtit, e forcojmë atë ligj të besimit, që u shpall që më parë në shumë mënyra prej Moisiut dhe profetëve.

Se është, pra, detyra jonë të jemi syçelë, duke kërkuar që shpejt të arrijmë çlirimin nga mëkatet tona dhe mënyrën për t'i shpëtuar fajit, para se të mbërrijmë në fund të jetës sonë të natyrshme, këtë ai e ka treguar duke thënë: «Dhe pse nuk gjykoni edhe vetë se ç'është e drejtë? Sepse, ndërsa po shkon me atë që të ka ngritur padi, në udhë drejt të parit, përpiqu të shpëtosh prej tij, që të mos të tërheqë te gjykatësi, dhe gjykatësi të të dorëzojë te përmbaruesi, dhe përmbaruesi të të hedhë në burg. Po të them, nuk do të dalësh prej andej, derisa të kesh paguar edhe qindarkën e fundit.»

Ndoshta dikush do të mendojë se kuptimi i këtyre fjalëve është i vështirë për t'u rrokur; por do të bëhet fare i lehtë po ta shqyrtojmë figurën sipas asaj që ndodh mes nesh. Le të marrim me mendje, thotë, dikë që të ka ngritur padi para njërit prej atyre që kanë pushtet, dhe që të ka treguar te ata që kanë për detyrë t'i shpien të paditurit në gjyq, e po bën që të të çojnë atje. «Ndërsa, pra, je ende me të në udhë», thotë, domethënë para se të arrish te gjykatësi, «përpiqu», domethënë mos u lodh, duke përdorur gjithë zellin tënd që të shpëtosh prej tij. Përndryshe, ai do të të dorëzojë te gjykatësi; e atëherë, pasi të vërtetohet se i ke borxh, do të të dorëzojnë te përmbaruesit, domethënë te ata që kanë për detyrë të mbledhin paratë; dhe do të të hedhin në burg e do të të bëjnë të paguash qindarkën e fundit.

Të gjithë ne, pa përjashtim, mbi tokë jemi fajtorë për shkelje; dhe ai që na ka ngritur padi e na padit është Satanai i lig, sepse ai është «armiku dhe përmbaruesi». Ndaj, ndërsa jemi në udhë, domethënë para se të arrijmë në fund të jetës sonë këtu, le të çlirohemi prej tij; le t'i heqim shkeljet për të cilat jemi bërë fajtorë; le t'ia mbyllim gojën; le të rrokim hirin që vjen nga Krishti dhe që na çliron nga çdo borxh e ndëshkim dhe na shpëton nga frika e mundimi; që, po të mos lahet papastërtia jonë, të mos na çojnë para gjykatësit e të mos na dorëzojnë te përmbaruesit, domethënë te munduesit, prej mizorisë së të cilëve askush s'mund të shpëtojë; madje te ata që do të marrin shpagim për çdo faj, qoftë i madh a i vogël.

Larg këtij rreziku janë ata që kërkojnë kohën e ardhjes së Krishtit dhe nuk e kanë të errët misterin e tij, por e dinë fort mirë se Fjala, ndonëse është Perëndi, shkëlqeu mbi banorët e tokës në shëmbëllimin e njërit prej nesh, që, duke i çliruar nga çdo faj, të bekojë me lumturi të pamasë ata që besojnë në të dhe e pranojnë si Perëndi dhe Bir të Perëndisë; nëpërmjet të cilit dhe bashkë me të, Perëndisë Atë i qoftë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.