Lluka 13:18-21

«13:18-19. Është si një kokërr sinapi.»

Krahasimi është fort i goditur dhe tejet i përshtatshëm për t'u paraqitur atyre çka ndodhi e u bë me predikimin hyjnor e të shenjtë të Ungjillit, të cilit këtu ai i jep emrin e mbretërisë së qiejve; sepse pikërisht nëpërmjet tij fitojmë të drejtën të marrim pjesë në mbretërinë e Krishtit. Në fillim, pra, predikimi iu drejtua vetëm pak vetave dhe brenda një rrethi të ngushtë, por më pas e zgjeroi ndikimin e vet dhe u përhap ndër të gjitha kombet. Sepse në fillim u predikua vetëm në Jude, ku edhe nxënësit e bekuar ishin shumë të paktë në numër; por, kur Israeli nuk u bind, urdhri iu dha apostujve të shenjtë: «Shkoni e bëni nxënës gjithë kombet», e kështu me radhë. Ashtu si kokrra e sinapit është shumë më e vogël në përmasa se farat e bimëve të tjera, por rritet në një lartësi të madhe, shumë përtej asaj që është e zakonshme ndër barishtet, aq sa bëhet strehë për shumë harabela, kështu edhe mbretëria e qiejve, domethënë predikimi i ri e i shenjtë i shpëtimit, ndonëse në fillim iu drejtua vetëm pak vetave dhe ishte, si të thuash, e vogël dhe e kufizuar, u rrit më pas me hov të shpejtë dhe u bë strehë për ata që rendnin drejt saj për të kërkuar mbrojtje. Nëpërmjet saj udhëhiqemi drejt çdo vepre të mirë dhe njohim Atë që është Perëndi si nga natyra, ashtu edhe me të vërtetë. Këta mund të krahasohen me harabelat, sepse gjërat njerëzore janë tejet të vogla në krahasim me Perëndinë.

Ligji i Moisiut iu dha israelitëve; por, meqenëse banorët e dheut nuk mund të shpëtoheshin me hijen e vetme që ai përmbante dhe me shërbesën e tij lëndore, si pasojë e domosdoshme lindi predikimi shpëtimtar i Ungjillit dhe përhapet mbi të gjithë ata që janë nën qiell.

Këtë na e ka lënë të kuptojmë shkronja e ligjit të Moisiut me anë të një enigme; sepse kështu thuhet: «Edhe Zoti i foli Moisiut, duke thënë: ‹Bëj për vete dy bori prej metali të rrahur; prej argjendi t'i bësh ato, dhe do të jenë për ty, që të mbledhësh bashkësinë dhe të nisësh fushimin.›» Dhe pak më poshtë: «Edhe priftërinjtë, bijtë e Aaronit, do t'u bien borive, dhe kjo do të jetë ligj i përhershëm për brezat tuaj.» Me anë të kësaj, pra, duhet të kuptosh stërvitjen përgatitore të ligjit, përsosmërinë që arrihet në Krishtin nëpërmjet jetesës sipas Ungjillit, dhe mësimin që i tejkalon hijet e figurat. Ligji, pra, është një bori, po ashtu edhe predikimi shpëtimtar i Ungjillit; sepse me këtë emër e përmend edhe profeti Isaia, kur thotë: «Dhe atë ditë do të ndodhë që do t'i bien borisë së madhe.» Sepse vërtet një bori e madhe kumboi nëpërmjet zërit të apostujve të shenjtë, pa e hedhur poshtë të parën, por [Predikimi 98 rifillon këtu] duke e përmbajtur edhe atë brenda vetes; sepse ata gjithnjë e vërtetojnë atë që thonë për Krishtin me anë të ligjit dhe të profetëve, duke përdorur dëshmitë e kohëve më të lashta.

Ishin, pra, dy bori të bëra prej argjendi të rrahur, ku argjendi simbolizon shkëlqimin; sepse çdo fjalë e Perëndisë është e lavdishme dhe s'ka në vete asgjë nga errësira e botës. Edhe rrahja e metalit tregonte se boria e shenjtë e hyjnore, domethënë predikimi i vjetër dhe i ri, do të përparonte e do të rritej gjithnjë e më tej; sepse ajo që rrihet me çekiç përparon, si të thuash, pareshtur, dhe shtrihet në gjerësi e në gjatësi. Sepse, kur Krishti u shfaq për banorët e dheut, edhe ligji i lashtë do të përparonte drejt kuptimit të vet shpirtëror, sepse kështu e predikojmë ne që kemi arritur ndriçimin shpirtëror në Krishtin; dhe kumti i Ungjillit do të përhapej derisa të përfshinte gjithë botën. Dhe ligji ua dha boritë priftërinjve, që të urdhëronin popullin; kurse Krishti u dha shërbëtorëve të kumtimeve të reja, domethënë apostujve të shenjtë, urdhrin që të predikonin Atë dhe porositë e Tij. Sepse ata shpallin misterin e Tij duke përdorur, si të thuash, dy bori: nga njëra anë e predikojnë Atë, si ata që kanë qenë «që në fillim dëshmitarë me sytë e tyre dhe shërbëtorë të Fjalës», e nga ana tjetër, për të vërtetuar fjalët e tyre, shtojnë dëshmitë e vërteta të ligjit dhe të profetëve.

S'është aspak e vështirë të shohësh se kumti i predikimit ungjillor, i vogël në fillim, do të hidhej së shpejti, si të thuash, drejt një rritjeje të madhe, meqenëse Perëndia e kishte parathënë me anë të zërit të Isaias: «Gjithë dheu është mbushur me njohjen e Zotit, si ujërat e thella që mbulojnë detet.» Sepse predikimi i shpëtimit derdhet kudo si një det, dhe rrjedha e tij, që shkon përpara, është e papërmbajtshme. Edhe këtë na e tha qartë Perëndia i të gjithëve me anë të zërit të profetit: «Dhe gjyqi do të rrjedhë si ujërat, dhe drejtësia si një vërshim i pakapërcyeshëm.» Sepse Ai i vë kumtit ungjillor emrat «gjyq» e «drejtësi» dhe na siguron se ai do të rrjedhë mbi botë si ujërat dhe si një vërshim; dhe rrëketë e tij të vrullshme, teksa derdhet me forcë, askush s'mund t'i ndalë.

E njëjta mënyrë shpjegimi vlen edhe për mbretërinë e Perëndisë, që krahasohet gjithashtu me majanë. Sepse maja është e vogël në sasi, por menjëherë e pushton gjithë brumin dhe shpejt i përcjell atij vetitë e veta. Edhe fjala e Perëndisë vepron brenda nesh në mënyrë të ngjashme; sepse, kur pranohet brenda nesh, na bën të shenjtë e të paqortueshëm, dhe, duke përshkuar mendjen e zemrën tonë, na bën shpirtërorë, që, siç thotë Pavli, «gjithë trupi, fryma dhe shpirti ynë të ruhen të paqortueshëm në ditën e Zotit tonë Jisu Krisht». Se fjala hyjnore derdhet madje deri në thellësinë e mendjes sonë, këtë e tregon qartë Perëndia i të gjithëve, kur e thotë me anë të njërit prej profetëve të shenjtë: «Ja, po vijnë ditët, thotë Zoti, kur do të lidh me shtëpinë e Israelit dhe me shtëpinë e Judës një besëlidhje të re, jo sipas besëlidhjes që bëra me etërit e tyre, ditën kur i mora për dore për t'i nxjerrë nga dheu i Egjiptit; sepse ata nuk qëndruan në besëlidhjen time, prandaj edhe unë i hodha poshtë, thotë Zoti. Por kjo është besëlidhja që do të lidh me ta pas atyre ditëve, thotë Zoti: do të vë ligjet e mia në mendjen e tyre dhe do t'i shkruaj në zemrat e tyre.»

E marrim, pra, majanë e arsyeshme dhe hyjnore në mendjen dhe në të kuptuarit tonë, që me anë të kësaj maje të çmuar, të shenjtë e të pastër, të gjendemi shpirtërisht të ndormë, pa pasur në vete asgjë nga ligësia e botës, por të pastër, të shenjtë e pjesëtarë të Krishtit; nëpërmjet të Cilit dhe bashkë me të Cilin i qoftë Perëndisë Atë lavdi e pushtet, bashkë me Frymën e Shenjtë, në jetë të jetëve. Amin.